III KK 291/11

Sygn. akt III KK 291/11 
 
 
 
W Y R O K 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Dnia 28 października 2011 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
         SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący) 
         SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) 
 
 
         SSN Dorota Rysińska 
 
 
 
 
Protokolant Teresa Jarosławska 
 
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.) 
w sprawie R. K. 
skazanego z art. 141 k.w. i innych 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
w dniu 28 października 2011 r., 
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść  
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w O. 
z dnia 20 stycznia 2011 r.,   
 
 
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego 
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O. 
 
 
 
 

 
2
U Z A S A D N I E N I E 
R. K. obwiniony był o to, że: 
1. 
w dniu 18 listopada 2010 r. około godz. 19:00 w G. na ul. A. w miejscu 
publicznym używał słów nieprzyzwoitych,  
 to jest o wykroczenie z art. 141 k.w.;  
2. 
w miejscu i czasie jak w pkt 1 pomimo obowiązku nie udzielił 
wiadomości co do tożsamości własnej patrolowi policji,  
 to jest o wykroczenie z art. 65 § 2 k.w. 
Wyrokiem nakazowym z dnia 20 stycznia 2011 r.,   Sąd Rejonowy w 
Olecku uznał R. K. za winnego popełnienia zarzuconych mu czynów i na 
podstawie art. 141 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 20 § 1 i 2 k.w. w zw. 
z art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, 
zobowiązując go w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej 
pracy na cele społeczne, wskazanej przez Sąd, w wymiarze 20 godzin w 
stosunku miesięcznym. 
Wyrok ten nie został zaskarżony w ustawowym terminie i uprawomocnił 
się w dniu 3 lutego 2011 r. 
Od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w O. z dnia 
20 stycznia 2011 r.,   kasację wywiódł Prokurator Generalny. 
Na podstawie art. 110 § 1 k.p.s.w. zaskarżył wymieniowy wyrok w 
całości, na korzyść obwinionego R. K. 
Na podstawie art. 111 k.p.s.w., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w 
zw. z art. 112 k.p.s.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku 
naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 93 § 2 k.p.s.w., 
polegające na rozpoznaniu sprawy obwinionego R. K. w postępowaniu 
nakazowym, pomimo że okoliczności popełnienia zarzuconych mu wykroczeń, 
decydujące o odpowiedzialności obwinionego, budziły istotne wątpliwości i 
wymagały wyjaśnienia w trakcie rozprawy. 

 
3
Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie 
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O. na rozprawie. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Kasacja jest oczywiście zasadna. 
Stosownie do treści art. 93 § 2 k.p.s.w. orzekanie w postępowaniu 
nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie 
budzą wątpliwości. Tymczasem w przypadku obu wykroczeń zarzuconych 
obwinionemu R. K. okoliczności ich popełnienia budzą wątpliwości. 
Znamiona wykroczenia określonego w art. 141 k.w. wypełnia jedynie 
zachowanie sprawcy w miejscu publicznym. Z zebranego materiału 
dowodowego wynika, że do zdarzenia doszło w dniu 18 listopada 2010 r. 
wieczorem w zakładzie szewskim, którego nie można uznać za miejsce 
publiczne. W judykaturze i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że miejsce 
publiczne oznacza sytuację, w której działanie może być dostrzeżone 
(możliwość dostrzeżenia musi być w pełni realna) przez nie określoną liczbę nie 
oznaczonych z góry osób. 
Także okoliczności czynu zakwalifikowanego z art. 65 § 2 k.w. budzą 
istotne wątpliwości. 
Wykroczenia z art. 65 § 2 k.w. dopuszcza się osoba, która wbrew 
obowiązkowi nie udziela właściwemu organowi państwowemu lub instytucji 
upoważnionej z mocy ustawy do legitymowania, wiadomości lub dokumentów 
co do tożsamości własnej lub innej osoby, swego obywatelstwa, zawodu, 
miejsca zatrudnienia lub zamieszkania. Przy czym w doktrynie prawa 
wykroczeń prezentowane są poglądy, że w przypadku, w którym funkcjonariusz 
organu państwowego lub upoważnionej do legitymowania instytucji żąda 
podania wskazanych w przepisie danych osobowych w sytuacji, gdy nie ma do 
tego podstawy prawnej obywatel może odmówić podania danych osobowych 
bez konsekwencji prawnych (por. T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. 
Zdrojewska – Kodeks Wykroczeń. Komentarz. Warszawa 2010, s. 268 oraz M. 

 
4
Budyn – Kulik, P. Kozłowska – Kalisz, M. Kulik –Marek, M. Mozgawa – 
Kodeks Wykroczeń. Komentarz. Warszawa 2007, s. 237). 
Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynika, że obwiniony 
kwestionował zasadność interwencji Policji i żądał od policjantów wskazania 
służbowych numerów identyfikacyjnych. Powyższe okoliczności wymagają 
wyjaśnienia w  kontradyktoryjnym postępowaniu sądowym. 
Zatem uchybienie treści art. 93 § 2 k.p.s.w. przez Sąd Rejonowy w O. 
mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku. 
Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił 
zaskarżony kasacją wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania na 
rozprawie.