III KK 197/15

Sygn. akt III KK 197/15
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r.
sprawy
A. G.
skazanego za popełnienie przestępstw z art. 148 § 1 k.k. i innych,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie,
z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II AKa 308/14
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu,
z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II K 68/13
postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić A. G. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Zamościu, wyrokiem z dnia 22 września 2014 r., wydanym w sprawie II K 68/13, uznał A. G. za winnego popełnienia dwóch przestępstw: z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., za które wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności oraz z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 85 k.k. i art. 88 k.k. orzekł karę łączną 25 lat pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny w Lublinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie II AKa 308/14 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego zarzucając: rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, w tym art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., oraz naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie normy art. 148 § 1 k.k. i uznanie, że czyn skazanego wypełnia znamiona przestępstwa zbrodni zabójstwa, podczas gdy skazanemu można przypisać co najwyżej zamiar popełnienia przestępstwa z art. 156 § 3 k.k. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie ewentualnie uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego A. G. jest oczywiście bezzasadna, z uwagi jednak na złożony wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia, Sąd Najwyższy zgodnie z treścią art. 535 § 3 k.p.k. ustosunkuje się do zarzutów kasacji.
Stwierdzić przede wszystkim należy, że zarzuty podniesione przez obrońcę skazanego w kasacji, są skierowane przede wszystkim przeciwko rozstrzygnięciu Sądu I instancji, co potwierdza również treść uzasadnienia tego środka zaskarżenia oraz, że kasacja została błędnie sformułowana. Zabiegiem niewłaściwym jest bowiem podnoszenie równoczesne naruszenia prawa materialnego i procesowego.  Oczywistym jest, że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie postawiony w wypadku niekwestionowania ustaleń faktycznych; w przeciwnym razie niewłaściwie ustalone fakty nie mogą stanowić podstawy subsumcji.  Obrońca skazanego kwestionuje natomiast w istocie dokonane przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie przypisanego A. G. przestępstwa z art. 148 § 1 k.k., wskazując, że brak jest dowodów świadczących, iż sprawca miał zamiar, nawet ewentualny, popełnienia tego czynu.  Skarżący, podobnie jak w apelacji, konsekwentnie wskazuje, że w świetle poczynionych ustaleń, a zwłaszcza wyjaśnień samego skazanego, można mu przypisać jedynie popełnienie przestępstwa z art. 156 § 3 k.k. Tego rodzaju natomiast zabieg jest próbą obejścia zakazu wynikającego z treści art. 523 § 1 k.p.k. Zauważyć jedynie należy, że Sąd odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego wyroku dlaczego uznał zarzuty apelacji zmierzające do podważenia ustalenia sprawstwa oskarżonego w zakresie jego zamiaru za nietrafne. Sąd ten miał prawo zaaprobować ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd Okręgowy w Zamościu, w szczególności wyjaśnień oskarżonego, gdyż ocena ta nie nosiła cech dowolności, a wręcz przeciwnie, ocena ta był zgodna z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego.  Przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego były zarówno okoliczności związane ze sposobem pobicia pokrzywdzonej jak i okoliczności związane z pozostawieniem jej w nieogrzewanym domu w zimie, a które to ustalenia zostały poddane analizie w oparciu o opinię biegłego lekarza D. B..
Kasacja obrońcy skazanego stanowi jedynie niedopuszczalną na tym etapie postępowania polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, co czyni wniosek prokuratora o uznanie kasacji jako oczywiście bezzasadnej, jak najbardziej trafny.
Sąd Najwyższy zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 624 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.