III KK 195/16

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt II K …/14. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego M. M. za winnego popełnienia czynu z art. 244a § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. i skazał go na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, pod dozorem kuratora sądowego. Dodatkowo zobowiązano go do uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 1000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a także zasądzono od niego koszty postępowania i opłatę. Wyrok ten uprawomocnił się. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa karnego procesowego (art. 6 k.p.k., art. 139 § 1 k.p.k., art. 479 § 1 k.p.k.) polegające na błędnym uznaniu, że oskarżony został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, mimo że w tym czasie był pozbawiony wolności, co pozbawiło go prawa do obrony. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną, stwierdzając rażące naruszenie prawa M. M. do obrony. Podkreślono, że orzekanie wyrokiem zaocznym było wykluczone, gdy oskarżony nie został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy. W sytuacji, gdy oskarżony M. M. od 1 marca 2014 r. przebywał w Areszcie Śledczym w W., wysłanie zawiadomienia na adres zamieszkania i uznanie go za doręczone po dwukrotnym awizowaniu było nieprawidłowe i nie spełniało wymogu należytego powiadomienia. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok zaoczny i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający