III KK 19/26

Sąd Najwyższy rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego D. K., który został skazany za przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. (paserstwo). Kasacja kwestionowała wyrok Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zakopanem. Główny zarzut kasacji dotyczył rażącego naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., polegającego na utrzymaniu wyroku sądu I instancji w mocy mimo zmiany opisu czynu z przywłaszczenia na paserstwo, co miało nastąpić poza granicami aktu oskarżenia. Obrońca argumentowała, że nie zachodziła tożsamość czynu, a różnice czasowe i miejscowe między przywłaszczeniem a paserstwem wykluczały uznanie ich za ten sam czyn. Sąd Najwyższy, odwołując się do dominującego stanowiska judykatury i doktryny, wyjaśnił, że granice czynu wyznacza zdarzenie faktyczne, a zmiana opisu czynu nie przesądza o wyjściu poza granice aktu oskarżenia, jeśli zachodzi wspólny obszar rzeczywistości. Sąd uznał, że Sąd Odwoławczy prawidłowo ocenił, iż przypisany czyn mieścił się w podstawach faktycznych aktu oskarżenia, a zmiana daty i sposobu działania skazanego nie stanowiła wyjścia poza te granice. Drugi zarzut kasacji, dotyczący naruszenia prawa materialnego przez Sąd Okręgowy, został uznany za nietrafiony, ponieważ sąd ten jedynie utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji. Kwestie wymiaru kary nie należą do postępowania kasacyjnego. W konsekwencji kasacja została oddalona jako oczywiście bezzasadna. Skazanego zwolniono od kosztów sądowych, a obrońcy z urzędu przyznano wynagrodzenie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający