III KK 176/25

Sąd Najwyższy rozpatrywał kasacje wniesione przez obrońcę skazanych W.M., A.M., W.M., K.M. i M.M. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 1499/24. Wyrok ten zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Olkuszu z dnia 10 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 472/22, m.in. poprzez uchylenie warunkowego umorzenia postępowania wobec A.M. i K.M., uznanie ich za winne, wymierzenie kar grzywny oraz orzeczenie wobec wszystkich oskarżonych środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych B.S. i E.V. na odległość mniejszą niż 10 metrów. Kasacje, o jednakowej treści, zaskarżyły wyrok w części dotyczącej tego środka karnego, zarzucając brak określenia czasu jego obowiązywania i tym samym sprzeczność uniemożliwiającą wykonanie. Obrońca powołała się na art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Sąd Najwyższy, po analizie, postanowił pozostawić kasacje bez rozpoznania na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. Uzasadnienie wskazuje, że kasacja na korzyść może być wniesiona jedynie w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, chyba że zachodzą uchybienia z art. 439 k.p.k. Sąd uznał, że podniesiony zarzut nie stanowił uchybienia z art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., lecz naruszenie prawa materialnego (art. 43 § 1 k.k.), które nie spełniało przesłanek bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Sąd podkreślił, że brak określenia czasu trwania zakazu zbliżania się, choć stanowi wadliwość, nie jest sprzecznością w rozumieniu art. 439 k.p.k. W związku z tym, kasacje zostały uznane za niedopuszczalne, a skazani zostali obciążeni kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający