III KK 173/20

SN
Sygn. akt III KK 173/20
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 lipca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)
‎
SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)
‎
SSN Dariusz Kala
Protokolant Jolanta Grabowska
w sprawie
M. K.
uniewinnionej od popełnienia czynów z art. 217§1 k.k. i z art. 212§1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535§5 k.p.k.
na posiedzeniu w dniu 21 lipca 2020r.
kasacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
wniesionej na niekorzyść oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w L.  z dnia 23 października 2019r. w sprawie V Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L.  z dnia 8 maja 2019r., sygn. akt II K (…)
1/ uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w L.  w postępowaniu odwoławczym,
2/ zarządza zwrot opłaty od kasacji w kwocie 450 zł wniesionej przez oskarżyciela prywatnego.
UZASADNIENIE
M. K.
została oskarżona przez oskarżyciela prywatnego P. T.  o to, że:
1.
w dniu 5 czerwca 2018 roku w L. na terenie sklepu K.  przy ulicy L. około godz. 20.00 naruszyła nietykalność cielesną oskarżyciela prywatnego w ten sposób, że przechodząc uderzyła go swoim ramieniem, a następnie po odwróceniu się w jego kierunku zaczęła używać wulgarnych i obraźliwych słów w postaci śmierdziel, a następnie zaczęła odgrażać się wezwaniem Policji,
tj. o czyn z art. 217§1 k.k.;
2.
w dniu 6 czerwca 2018 roku w L. na terenie sklepu K. przy ulicy L. pomówiła oskarżyciela prywatnego publicznie o pobicie, do którego miało dojść w dniu 5 czerwca 2018 roku w godzinach wieczornych
tj. o czyn z art. 212 k.k.
Wyrokiem z dnia 8 maja 2019r. w sprawie II K (…) Sąd Rejonowy w L. uznał oskarżoną za winną obu zarzuconych jej czynów, przy czym pierwszy z nich zakwalifikował z art. 217§1 k.k. i wymierzył za niego grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych po 10 zł każda, a za drugi z nich karę 300 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda. Obie kary jednostkowe objęte został karą łączną grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 10 zł każda. Ponadto orzeczono nawiązkę na cel społeczny w kwocie 3000 zł.
Orzeczenie to zaskarżone zostało apelacją obrońcy oskarżonej, w której zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych oraz obrazę prawa procesowego i ewentualnie obrazę prawa materialnego poprzez nie przyjęcie, że M. K.  pozostawała w błędzie z art. 29 k.k. oraz rażącą niewspółmierność kary.
Sąd Okręgowy w L.  wyrokiem z dnia 23 października 2019r. w sprawie V Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną od stawianych jej zarzutów
Kasację od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego i podniósł w niej zarzut:
-
rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art.
7 w zw. z art. 433 k.p.k. oraz art. 410 w zw. z art. 457§3 k.p.k. polegającego na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, zwłaszcza błędną ocenę materiału wideo z monitoringu z pominięciem istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygniecie, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 8 maja 2019 r. (II K (…)) poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest oczywiście zasadna w stopniu wymaganym przez art. 535§5 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 października 2019r. (zmienionym przez art. 1 pkt 93 ustawy z dnia 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz. 1694).
Należało w pełni podzielić zarzut podniesiony w kasacji, w którym wskazano, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z rażącą obrazą prawa procesowego w zakresie zastosowania art. 7 k.p.k. i  art. 410 k.p.k.
Zgodzić należy się ze skarżącym w tym, że wobec braku innych obiektywnych dowodów w sprawie, najistotniejszy materiał dowodowy dla oceny przedmiotowego zdarzenia znajduje się na płycie zawierającej zapis monitoringu sklepowego z dnia 5 czerwca 2018r.
Dokonana przez Sąd Odwoławczy analiza tego zapisu jednak drastycznie odbiega zarówno od dokonanych w tym zakresie ustaleń przez Sąd Rejonowy, ale wprost od tego, co widoczne jest na przedmiotowym materiale video. Nie sposób w tej sytuacji podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że to M. K.  „
schodzi z drogi oskarżycielowi prywatnemu
”, że „
chowa przy tym rękę
” oraz że to oskarżyciel prywatny „ewidentnie dążył do kontaktu fizycznego” z oskarżoną. Ustalenia w tym zakresie Sądu Okręgowego rażą dowolnością.
Również w zakresie drugiego z zarzuconych czynów nie sposób zgodzić się z Sądem Odwoławczym w tym, że działania oskarżonej miały na celu wyłącznie zwrócenie pracodawcy oskarżyciela uwagi na niewłaściwe zachowanie jego pracownika. Dobitnie świadczy o tym reakcja oskarżonej na informację ze strony owego pracodawcy o zwolnieniu oskarżyciela z pracy oraz dążenie do uzyskanie zadośćuczynienia i  to zarówno poprzez osobiste rozmowy, jak i pisemne wystąpienie z roszczeniem. Również w tym zakresie Sąd Odwoławczy ograniczył się do arbitralnych stwierdzeń, całkowicie ignorując stanowisko Sądu Rejonowego co do tych kwestii i nie wykazując na czym polegała ich wadliwość. Tymczasem ze stenogramu, na który powołał się też Sąd Okręgowy jednoznacznie wynika, że oskarżona na pytanie menagera sklepu jakie są jej oczekiwania odpowiada „
zwolnienie z pracy, dobrze
”, a następnie dodaje „
jakaś rekompensata
”, „
na przykład dwa tysiące złotych
” (k. 23). Powyższe stoi w jaskrawej sprzeczności z ustaleniem, że celem działania oskarżonej było jedynie zwrócenie uwagi na zachowanie oskarżyciela. W tym zatem również zakresie ocena dokonana przez ten Sąd jest dowolna, a więc naruszająca dyspozycję art. 7 k.p.k. i nie odwołuje się do całości zgromadzonego materiału dowodowego -  art. 410 k.p.k.
W odniesieniu zatem do obu opisanych czynów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są oczywiście zasadne.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Odwoławczy winien raz jeszcze, tym razem rzetelnie przeanalizować zarzuty postawione w apelacji i skonfrontować je z zebranym w sprawie materiałem dowodowym – przede wszystkim zapisem
video   zdarzenia – oraz zestawić swoje wnioski z ustaleniami i ich uzasadnieniem dokonanym przez Sąd I instancji.
Wobec uwzględnienia kasacji zarządzono zwrot opłaty wniesionej przez skarżącego.