VI Ka 184/15

Sygnatura akt VI Ka 184/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Piotr Mika Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.) SSO Marcin Schoenborn Protokolant Agata Lipke przy udziale Andrzeja Zięby Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2015 r. sprawy P. D. (1) ur. (...) w T. , syna W. i S. oskarżonego z art. 158§1 kk w zw. z art. 64§1 kk , art. 158§1 kk i art. 13§2 kk w zw. z art. 280§1 kk przy zast. art. 11§2 kk w zw. z art. 64§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 3 listopada 2014 r. sygnatura akt II K 862/12 na mocy art. 437 kpk i art. 438 kpk uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę P. D. (1) w zakresie zarzuconego mu przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 13 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 64 § 1 kk przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania. VI Ka 184/15 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 3 listopada 2014r., sygn.akt II K 862/12, apelację wniósł prokurator. Zaskarżył orzeczenie w części, na niekorzyść oskarżonego P. D. (1) zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący uniewinnieniem oskarżonego, polegający na dowolnej ocenie dowodów dokonanej wbrew doświadczeniu życiowemu i wbrew zasadom prawidłowego i logicznego rozumowania, a także na pominięciu relacji tych sprawców, którzy wskazywali na istnienie porozumienia i działanie oskarżonego w ramach podziału ról, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że P. D. (1) swym zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa opisanego w pkt II aktu oskarżenia. Stawiając taki zarzut apelujący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy podzielił w pełni zarzuty i wnioski apelującego. Należy zgodzić się z tezą skarżącego, że przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji analiza zgromadzonego materiału dowodowego jawi się jako przekraczająca ramy swobody wyznaczone art. 7 kpk stanowiąc w istocie ocenę dowolną, skutkującą błędnymi ustaleniami faktycznymi, co doprowadziło do nietrafnego rozstrzygnięcia w zakresie zarzuconego oskarżonemu przestępstwa z art. 158 § 1 kk i art. 13 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 i 64 § 1 kk . Apelujący wskazał na wiele kwestii, które nie zostały przez sąd pierwszej instancji uwzględnione w toku analizy dowodów, a które winien ten sąd mieć na uwadze, by wypełnić powinność kierowania się w procesie oceny zgromadzonego materiału zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, tak jak nakazuje to art. 7 kpk . Sąd Rejonowy dając wiarę wyjaśnieniom P. D. , że nie udał się na teren ogródka działkowego pokrzywdzonego z zamiarem pobicia T. C. , nie dostrzegł, iż oskarżony nie wskazał innego, przekonującego celu takiej wizyty. Podał on mianowicie, że chodziło o uzyskanie od pokrzywdzonego wyjaśnień, dlaczego poprzedniego dnia zaatakował oskarżonego siekierką oraz, co wie na temat rzeczy skradzionych konkubinie P. D. (1) . Jednak zachowanie oskarżonego na terenie ogródka przeczy takiemu celowi. Oskarżony nie podszedł bowiem do C. i nie zaczął z nim rozmowy na w/w tematy, ale – jak ustalił to sąd meriti, na temat wspomnianych dwóch kwestii indagował znajomego pokrzywdzonego – świadka R. W. (1) , który przypadkiem akurat był z pokrzywdzonym tego dnia na działce, a dokładnie w tym czasie towarzyszący oskarżonemu B. G. (1) i A. U. od razu zaatakowali pokrzywdzonego bijąc go pięściami po twarzy. Jeśli dodatkowo uwzględni się treść relacji R. W. , który podawał, iż oskarżony zawołał go i odciągał go na alejkę, mówiąc żebym się nie wtrącał, bo jego ten problem nie dotyczy, to nie sposób nie wyciągnąć logicznego wniosku, który buduje apelujący, a mianowicie, iż zachowaniem oskarżonego kierowała nie chęć uzyskania wyjaśnień na temat wydarzeń z przeszłości, bo wtedy zwróciłby się bezpośrednio do pokrzywdzonego, lecz chęć odizolowania od zdarzenia z pokrzywdzonym jego kolegi, który mógłby przeszkodzić w pobiciu T. C. : stanąć w jego obronie lub wezwać policję. Nie można zatem - jak uczynił to sąd pierwszej instancji, przyjąć, iż zachowanie oskarżonego nie pozostawało w żadnym związku z działaniami tych osób, które bezpośrednio pobiły C. . Sąd Rejonowy nie wyciągnął także wniosków z tego faktu, że spośród wszystkich mężczyzn, którzy udali się na działkę pokrzywdzonego, to wyłącznie oskarżony był zainteresowany osobą pokrzywdzonego, a wręcz wzięciem odwetu za zdarzenia w przeszłości. Pozostali takiej motywacji nie mieli. Na wspólny zamiar pobicia pokrzywdzonego wskazują wprost wyjaśnienia złożone przez B. G. (1) , który podał, iż w drodze na działkę była mowa o pobiciu tego, co uderzył siekierką, a po wejściu na działkę oskarżony wskazał, który z dwóch zastanych tam mężczyzn to pokrzywdzony. Sąd Rejonowy nie uznał wiarygodności takich stwierdzeń B. G. , m.in. dlatego, że zawarte są one w protokole przesłuchania go w charakterze podejrzanego, który nie ma obowiązku relacjonowania zgodnie z prawdą, a ma prawo wyjaśniać w sposób, który stanowi realizację jego prawa do obrony. Jednakże omawiana relacja G. zawarta jest w wyjaśnieniach, w których on sam przyznał się do pobicia pokrzywdzonego. Nie miał zatem powodów, by co do innych okolicnzosci zajścia wskazywać elementy niezgodne z rzeczywistym biegiem wydarzeń. Podobnie ma się rzecz, gdy chodzi o postawę zaprezentowana w toku procesu przez A. U. i R. R. , którzy ostatecznie przyznali się do przestępstwa, jakiego mieli dopuścić się wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym. Powyższe, najistotniejsze okoliczności zasadnie i przekonująco podniesione w apelacji pozwalają na zakwestionowanie trafności stanowiska sądu pierwszej instancji, że oskarżonemu można przypisać najwyżej rolę biernego obserwatora, nie realizującego wspólnego zamiaru pobicia pokrzywdzonego, w ramach stosownego podziału ról, a tym samym na zakwestionowanie prawidłowość orzeczenia uniewinniającego. Z tych względów wyrok w zaskarżonej części nie mógł się ostać. Prowadząc postępowanie ponowne Sąd Rejonowy przy ocenie gromadzonego materiału dowodowego będzie miał na względzie, że ocena taka - by była zgodna z wymogami art. 7 kpk i prowadziła do trafnych ustaleń faktycznych - musi w sposób wszechstronny uwzględniać zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, aby przekonująco i racjonalnie wyjaśnić sposób zachowania się uczestników zdarzenia oraz motywację, jaką się w swoich działaniach kierowali. Jeśli chodzi o kwestię, ujętych w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu, działań ukierunkowanych na wejście w posiadanie mienia, to należy mieć w polu widzenia, że mieniem tym miały być rzeczy skradzione wcześniej prawowitej właścicielce, co daje podstawę do rozważania zachowania względem pokrzywdzonego jako ewentualnie wyczerpującego znamiona występku z art. 191 kk lub art. 282 kk , przy wszystkich zastrzeżeniach, na które zwrócił już uwagę Sąd Okręgowy rozpoznając środek odwoławczy od pierwszego wydanego w przedmiotowej sprawie wyroku.