III KK 166/26

Sąd Najwyższy w składzie sędziego Jerzego Grubby rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego W.P. od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 23 października 2025 r., sygn. akt II Ka 396/25, który zmieniał wyrok Sądu Rejonowego w Brzesku z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 20/25. Skazany został oskarżony o przestępstwa z art. 190a § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Kasacja opierała się na zarzutach rażącego naruszenia prawa procesowego, w tym art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niedokonanie należytej kontroli instancyjnej i lakoniczne odniesienie się do zarzutów apelacji, a także całkowitego braku odniesienia się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka A.Z. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Stwierdził, że Sąd Okręgowy odniósł się do większości zarzutów apelacji w sposób wyczerpujący i rzetelny, opierając się na zeznaniach świadków, wydrukach SMS i korespondencji listownej, a poszlaki łączyły się w nierozerwalny łańcuch. Sąd II instancji trafnie ocenił materiał dowodowy i uwzględnił zasadę in dubio pro reo, eliminując z opisu czynu zachowania, co do których nie było dodatkowych dowodów. Sąd Najwyższy przyznał, że Sąd Okręgowy w istocie nie przeprowadził kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu dotyczącego wniosku o przesłuchanie świadka A.Z., co stanowi naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. Jednakże, uznał, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia, ponieważ zachowania, na które miał zostać przeprowadzony dowód, zostały wyeliminowane z opisu przestępstwa. Sąd Najwyższy oddalił kasację, zasądził od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu i zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający