III KK 152/13

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację wniesioną przez obrońcę skazanego P. A. O., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 września 2012 r., utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 stycznia 2013 r., na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności za czyn zakwalifikowany z art. 247 § 1 kk. Obrońca zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego (art. 247 § 1 kk) poprzez błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania (art. 433 § 2 kpk w zw. z art. 457 § 3 kpk) polegające na nierzetelnym rozpoznaniu apelacji. Sąd Najwyższy uznał oba zarzuty za oczywiście bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego, sąd stwierdził, że Sąd Okręgowy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji w sposób pełny i przekonujący. Zarzut naruszenia prawa materialnego został uznany za w istocie zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 413 § 2 pkt 1 kpk), dotyczący opisu czynu. Sąd Najwyższy uznał, że opis czynu przypisanego skazanemu, mimo braku dosłownego stwierdzenia, że pokrzywdzony był „prawnie” pozbawiony wolności, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 247 § 1 kk, gdyż pokrzywdzony przebywał w Areszcie Śledczym jako osoba prawnie pozbawiona wolności. Sąd Najwyższy orzekł o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, zwolnieniu skazanego od kosztów postępowania kasacyjnego oraz zasądzeniu wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający