III KK 151/24

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na niekorzyść oskarżonego G. C., który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 14 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II K 1100/22) za czyn z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k. i innymi przepisami, polegający na próbie popełnienia przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego. Sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3 lata próby, zobowiązując go do powstrzymania się od kontaktów z małoletnimi przez internet i oddając pod dozór kuratora. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 22 kwietnia 2023 r. Prokurator Generalny zarzucił w kasacji rażące naruszenie art. 387 § 1-3 k.p.k. i art. 41 § 1a zd. drugie k.k., wskazując, że sąd pierwszej instancji, uwzględniając wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez rozstrzygnięcia o obligatoryjnym środku karnym, dopuścił się obrazy prawa. Sąd Najwyższy przychylił się do tych zarzutów, stwierdzając, że czyn przypisany oskarżonemu kwalifikowany z przepisów rozdziału XXV Kodeksu karnego (Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności) obligował sąd do orzeczenia zakazu zajmowania stanowisk związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi. Zaniechanie tego obowiązku stanowiło rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Nowym Targu do ponownego rozpoznania, podkreślając, że sąd pierwszej instancji powinien był albo odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybie konsensualnym, albo wezwać do jego uzupełnienia o rozstrzygnięcie w przedmiocie środka karnego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający