III KK 145/13

Sygn. akt III KK 145/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 czerwca 2013 r., sprawy J. Ś. skazanego z art. 212 § 1 i 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 22 lutego 2012 r. p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 22 lutego 2012 r., oskarżony J. Ś. został skazany za przestępstwo z art. 212 § 1 i 2 k.k. na karę grzywny w wysokości 200 2 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15 zł. Orzeczono także środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości oraz rozstrzygnięto o kosztach procesu. Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, obciążając jednocześnie wydatkami postępowania odwoławczego oskarżonego. Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu: I. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie, iż postępowanie toczyło się mimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela, II. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w postaci obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie, iż w sprawie nastąpiło przedawnienie karalności zarzucanego czynu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w trybie określonym w art., 535 § 3 k.p.k. Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji trzeba stwierdzić, że zarzut aktu oskarżenia dotyczył pomówienia konkretnej osoby fizycznej piastującej urząd prezydenta miasta S. o takie postępowanie, które mogło go – a więc konkretną wskazaną osobę, J. K. – poniżyć w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji prezydenta tego miasta. Pokrzywdzonym przestępstwem z art. 212 § 1 i 2 k.k. nie był zatem urząd prezydenta miasta ., ale konkretna osoba, która w momencie realizowania czynności wykonawczej przez oskarżonego sprawowała taką funkcję. Skoro to właśnie ta osoba wniosła prywatny akt oskarżenia, to zarzucanie braku skargi uprawnionego oskarżyciela jest twierdzeniem oczywiście chybionym. 3 Nie ma też racji skarżący wywodząc, że w sprawie zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności zarzucanego oskarżonemu czynu. Cały wywód skarżącego w tym zakresie oparty jest na szeroko przedstawionej argumentacji i poczynionych w niej ustaleniach, że J. K. dowiedział się o wydawaniu „O. S.” w dniach pomiędzy 21 a 30 czerwca 2006 r. Argumentacja ta nie może być jednak przedmiotem analizy w kontekście podniesionego zarzutu kasacji, albowiem w przypadku wyroku skazującego na karę grzywny kasacja strony może być wniesiona tylko z powodu istnienia tzw. bezwzględnego powodu odwoławczego (art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.). Wskazane przez skarżącego uchybienie w postaci naruszenia przepisu art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. musi zatem być odnoszone do tych ustaleń faktycznych, które zostały przyjęte w prawomocnym wyroku, albowiem nie mogą być one – z uwagi na treść art. 523 § 2 k.p.k. – przez stronę kwestionowane nawet w formule obrazy przepisów prawa procesowego w zakresie odnoszącym się do sfery kontroli oceny dowodów na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne. Tym samym zarzut zawarty w pkt 2 kasacji nie może być odniesiony do tych wywodów, które skarżący w kasacji poczynił, ale do ustalonych faktów odnoszących się do wiedzy pokrzywdzonego o osobie, która opublikowała rzeczony artykuł w czasopiśmie „O.” Z ustaleń faktycznych wynika zaś, że dopiero w październiku 2006 r. oskarżony w wywiadzie udzielonym dziennikarzowi „E.M. T.” przyznał, iż jest głównym „obserwatorem” i wskazał motyw działania twórców pisma, które wydawane było anonimowo, zaś artykuł w którym wypowiedź ta się znalazła został wydany w listopadzie 2006 r. (str. 1 i 2 uzasadnienia wyroku). Uwzględniając zatem to, kiedy oskarżony przyznał się do wydawania tego czasopisma, jak również i to, że rzeczone czasopismo zostało wydane z adnotacją lipiec/sierpień 2006 r., zaś akt oskarżenia został sporządzony i wniesiony w styczniu 2007 r., to przedawnienie karalności nie mogło nastąpić wcześniej niż w listopadzie 2012 r. (art. 101 § 2 k.k. oraz art.102 k.k.). Prawomocny wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 25 lipca 2012 r., a zatem wskazana przeszkoda procesowa w postaci przedawnienia karalności czynu w tym postępowaniu nie zaistniała. Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu. 4