II KK 164/17

Sygn. akt II KK 164/17
POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Kazimierz Klugiewicz
‎
SSO del. do SN Wojciech Sych
Protokolant Anna Janczak
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 września 2017 r.,
sprawy
J.W.B.
skazanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II AKa (…),
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt VII K (…),
na podstawie
art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z 429 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
1. pozostawić kasację bez rozpoznania,
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
Skarb Państwa,
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M.W. – Kancelaria Adwokacka w W., kwotę
738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23% VAT tytułem
obrony z urzędu skazanego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II AKa (…) utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII K (…), którym skazano J.W.B.  za przestępstwo z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. na karę 12 lat pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku kasację wywiódł Prokurator Okręgowy w W.. Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości na niekorzyść skazanego zarzucił mu rażące naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja wniesiona przez oskarżyciela publicznego jest niedopuszczalna z mocy prawa i jako taka podlega pozostawieniu bez rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść co do zasady jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Warunek ten w niniejszej sprawie nie jest spełniony, gdyż kasację wywiedziono od orzeczenia utrzymującego w  mocy wyrok skazujący. Nie zachodzi też sytuacja szczególna przewidziana w przepisie art. 523 § 4 k.p.k., dopuszczająca wniesienie kasacji na niekorzyść w innym przypadku niż uniewinnienie oskarżonego albo umorzenie postępowania. Kasacja w sprawie skazanego nie została wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. ani też nie została wywiedziona przez podmiot wskazany w art. 521 k.p.k.
Przedstawionej wyżej oceny dopuszczalności kasacji prokuratora nie zmienia zastosowana przez Sąd pierwszej instancji konstrukcja części dyspozytywnej wyroku. Orzekając w sprawie J.W.B., któremu w akcie oskarżenia zarzucono popełnienie dwóch przestępstw (I – z art. 148 § 2 pkt 2 i 4 k.k., II – z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.), Sąd Okręgowy, nie używając formuły „uniewinnienia”, w istocie rzeczy uwolnił oskarżonego od odpowiedzialności karnej za zachowanie opisane w pierwszym z zarzucanych mu przestępstw. Zastrzegając w wyroku, że orzeka w ramach obu zarzucanych oskarżonemu czynów, Sąd Okręgowy dał jednoznacznie wyraz temu, że kwestia realizacji ujętych w nich zachowań, może być oceniana wyłącznie  w ramach odpowiedzialności za jedno przestępstwo.
Wobec tego, iż przedmiotem orzekania sądu w postepowaniu karnym jest odpowiedzialność za przestępstwo rozumiane jako historyczne zdarzenie, a nie jego ocena wyrażona w redakcji aktu oskarżenia, nie można rozstrzygnięcia zawartego w wyroku skazującym, nawet istotnie odbiegającym od propozycji przedstawianych przez oskarżyciela, traktować w kategoriach uniewinnienia, o którym mowa art. 523 § 3 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2011 r., IV KK 407/10, LEX nr 735983).
Analizując treść zarzucanych oskarżonemu przestępstw - w zakresie, w jakim wymaga tego ocena dopuszczalności kasacji – stwierdzić trzeba, iż ze względu na tożsamość miejsca, czasu i okoliczności zachowania oskarżonego, przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że dla przedstawienia wyniku skonfrontowania stawianych oskarżonemu zarzutów z dokonanymi ustaleniami faktycznymi właściwym i wystarczającym będzie pominięcie w opisie przypisanego mu przestępstwa niektórych z zarzucanych mu zachowań, nie wydaje się być pozbawione racji. Co więcej, trafności tego stanowiska nie podważa nawet oskarżyciel, skoro sam domagał się w apelacji skazania J.W.B. za jedno przestępstwo kwalifikowane z art. 18 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.