III KK 101/24

W niniejszej sprawie obrońcy skazanych M. M. i B. M. złożyli wnioski o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Antoniego Bojańczyka od rozpoznania wniesionych kasacji. Jako podstawę wniosków wskazano art. 41 § 1 k.p.k. i art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 45 Konstytucji RP. Głównym argumentem była wątpliwość co do bezstronności sędziego, wynikająca z faktu uzyskania przez niego statusu sędziego Sądu Najwyższego w wyniku konkursu przed Krajową Radą Sądownictwa, której skład został ukształtowany na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. Podniesiono również, że kasacje zawierają zarzut obrazy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. dotyczący niewłaściwej obsady Sądu odwoławczego, co jest zarzutem zbieżnym z zarzutem podniesionym wobec sędziego. Sąd Najwyższy, rozpoznając wnioski na posiedzeniu bez udziału stron, uznał je za zasługujące na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że ocena wątpliwości co do bezstronności sędziego musi uwzględniać wszelkie okoliczności, w tym stosunek sędziego do zmian w sądownictwie i akceptację działań organów władzy. Powołanie sędziego w procedurze nominacyjnej kwestionowanej przez obrońców, w świetle orzecznictwa ETPC (np. wyroki w sprawach Wałęsa przeciwko Polsce i Reczkowicz przeciwko Polsce), może prowadzić do naruszenia standardu niezależnego i bezstronnego sądu. Sąd Najwyższy podkreślił, że udział sędziego powołanego w takiej procedurze w rozpoznaniu sprawy mógłby wywołać przekonanie o braku bezstronności sądu i naruszeniu zasady nemo iudex in causa sua. W związku z tym, postanowiono wyłączyć sędziego Antoniego Bojańczyka od udziału w sprawie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający