III K 998/14

Sygn. akt III K 998/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący – SSR Maciej Jabłoński Protokolant – Joanna Krynicka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. i 21 września 2015 r. sprawy: R. K. (1) - s. S. i S. , ur. (...) w N. , oskarżonego o to, że: w dniu (...) dokonał naruszenia nietykalności cielesnej S. M. poprzez popychanie, szarpanie, uderzenie w twarz za pomocą klucza, w wyniku czego pokrzywdzony doznał rozstroju zdrowia na okres nieprzekraczający siedmiu dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 191 k.k. Orzeka: I. R. K. (1) uznaje za winnego tego, że w dniu (...) w W. dwukrotnie uderzył S. M. pięścią w twarz, powodując wybroczyny krwawe w lewej okolicy jarzmowej i policzkowej, co spowodowało u pokrzywdzonego rozstrój zdrowia na okres nieprzekraczający siedmiu dni, tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych; II. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego S. M. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w wysokości 500 (pięciuset) złotych. III. na podstawie art. 628 kpk obciąża oskarżonego opłatą w kwocie 100 (stu) złotych oraz kosztami postępowania w kwocie 20 (dwudziestu) złotych, nadto zasądza na rzecz oskarżyciela prywatnego S. M. zwrot poniesionych przez niego kosztów procesu. III K 998/14 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie: W dniu (...) S. M. przybył na miejsce budowy przy Al. (...) gdzie spotkał R. K. (2) , któremu to winien był wynagrodzenie za wykonaną prace ale nie regulował go, co powodowało stan niechęci i wzburzenia wierzyciela. Pomiędzy mężczyznami doszło do emocjonalnej wymiany zdań oraz kontaktu fizycznego w postaci popychania zaś R. K. (2) dwukrotnie uderzył pokrzywdzonego w twarz pięścią powodując na jego twarzy wybroczyny krwawe w lewej okolicy jarzmowej powodujące rozstrój zdrowia na okres poniżej 7 dni. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonego R. K. (1) (k-41), zeznań świadków: S. M. (k- 3-4 akt 4Ds 1484/13, 41-42), W. W. (k- 42), M. M. (k-81) i Ł. S. (k- 81) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego według wykazu na k-81. Sąd jedynie częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego tj. poza wątkiem negowania ataku fizycznego na pokrzywdzonego, gdyż w tym zakresie relacja pokrzywdzonego znajduje wsparcie w zeznaniach innych świadków i dokumentacji lekarskiej. Sąd nie kwestionował zeznań świadków, albowiem są one jasne i spójne, świadkowie dokładnie określają zakres swojej wiedzy i pamięci, a ich wersje nie pozostają w sprzeczności. Sąd zważył, co następuje: Nie ma wątpliwości co do faktu napaści na pokrzywdzonego jak i jej sprawcy. Sam oskarżony nie kwestionował faktu zajścia a jedynie ograniczał swój w nim udział. Niemniej jednak dokumentacja medyczna i bezpośrednie relacjonowanie przez pokrzywdzonego zajścia świadkom rozpatrywane łącznie nie pozwalają na przyjęcie innego przebiegu zdarzenia jak takiego, że w jego toku pokrzywdzony otrzymał uderzenia w twarz. Niewątpliwie doprowadziło to do rozstroju zdrowia a jego zakres wskazuje treść opinii lekarskiej jako niższy niż 7 dni. Tym samym oskarżony dopuścił się czynu z art. 157 § 2 kpk . Sąd zmodyfikował opis czynu wskazując na sposób uderzenia zgodny z wcześniejszą, a zatem bardziej wiarygodną relacja pokrzywdzonego. Sąd pominął kwalifikację prawną z art. 191 kk (pierwotnie wskazywano na art. 271 § 1 kk i doprecyzowano w dniu 5 marca k- 33) albowiem pomijając już ściganie tak wskazanych przestępstw z oskarżenia publicznego a nie prywatnego to wobec treści zarzutu wskazanie tych przepisów jest pozbawione jakiegokolwiek sensu i musi być wynikiem pomyłki autora aktu oskarżenia. Sąd uznał, że swoiste wymierzanie sprawiedliwości niesolidnemu dłużnikowi jakim był wobec oskarżonego pokrzywdzony nie może pozostać bez wyraźnej reakcji. Zdaniem Sądu pomimo w istocie bardzo powierzchownych obrażeń kara grzywny w rozmiarze odpowiadającym kwocie 1000zł jest dolegliwa i spełni swoje cele. Sąd zasądził także na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienie w kwocie 500zł stojąc na stanowisku, że doznał on krzywdy, lecz w bardzo niewielkim zakresie i w dużej mierze przyczynił się do powstania sytuacji motywacyjnej oskarżonego, która popchnęła go do czynu. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.