SNO 71/08

UCHWAŁA  Z  DNIA  12  WRZEŚNIA  2008  R. 
SNO  71/08 
 
Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś (sprawozdawca). 
Sędziowie SN: Marian Kocon, Beata Gudowska. 
 
S ą d  N a j w y ż s z y  –  S ą d  D y s c y p l i n a r n y  z udziałem protokolanta 
w sprawie byłego sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 12 września 
2008 r. zażalenia b. sędziego Sądu Rejonowego na uchwałę Sądu Apelacyjnego – 
Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt (...), w przedmiocie 
zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego 
 
u c h w a l i ł :  u c h y l i ć  zaskarżoną u c h w a ł ę .  
 
U z a s a d n i e n i e  
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. 
akt (...), zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu 
Rejonowego za czyny polegające na tym, że: 
„1. w okresie od lutego do marca 2004 r. w A. w związku z pełnieniem funkcji 
publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w porozumieniu z 
innymi osobami przyjął od Grzegorza K. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w 
kwocie co najmniej 4 000 zł, w zamian za wydanie korzystnego dla Agnieszki K. 
wyroku w sprawie o sygnaturze III Ks 19/03 Sądu Rejonowego, tj. za czyn 
wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k.; 
2. w okresie od grudnia 2002 roku do stycznia 2003 roku w A. w związku z 
pełnieniem funkcji publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w 
porozumieniu z innymi osobami przyjął za pośrednictwem Wacława K. od Henryka P. 
korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 2 000 zł w zamian za 
wydanie korzystnego dla Henryka P. wyroku w sprawie o sygnaturze III KK 806/98 
Sądu Rejonowego, tj. za czyn wyczerpujący znamiona z przestępstwa z art. 228 § 3 
k.k.; 
3. w okresie od grudnia 2002 roku do stycznia 2003 roku w A. w związku z 
pełnieniem funkcji publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w 
porozumieniu z innymi osobami przyjął za pośrednictwem Wacława K. od Sławomira 
W. korzyść majątkową, w postaci pieniędzy, w kwocie 3 000 zł w zamian za nie 
informowanie Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu Sławomira W. w sprawie o 
sygnaturze III K 806/98 Sądu Rejonowego, tj. za czyn wyczerpujący znamiona 
przestępstwa z art. 228 § 3 k.k.” 

 
2 
Jednocześnie Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny zawiesił obwinionego 
sędziego w czynnościach służbowych i obniżył jego wynagrodzenie o 50 % na czas 
trwania tego zawieszenia. 
Odwołanie od tej uchwały wniósł obwiniony sędzia, zarzucając: 
„1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wywiedzeniu przekonania, że 
zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje dostatecznie uzasadnione 
podejrzenie, że dopuściłem się czynów objętych zezwoleniem na pociągnięcie do 
odpowiedzialności karnej, gdy tymczasem prawidłowo ocenione dowody prowadzą do 
zgoła odmiennego wniosku; 
2. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 391 § 1 k.p.k. poprzez 
odczytanie zeznań świadka Grzegorza K., gdy zeznania te wobec występujących 
sprzeczności należało zweryfikować i skonfrontować z zeznaniami innych świadków, 
a istniała realna możliwość ustalenia aktualnego miejsca pobytu tego świadka w 
związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem przygotowawczym w sprawie 
tzw. „B.(...)”; 
3. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 167 k.p.k. poprzez nie wykazanie 
inicjatywy dowodowej przez Sąd Dyscyplinarny i zaniechanie uczynienia dowodu z: 
► bilingu rozmów telefonicznych z telefonów Grzegorza K., Józefa W. i mojego 
na okoliczność ewentualnych wzajemnych kontaktów ze sobą w trakcie trwania spraw 
o sygn. III K 847/02, III K 614/03, III Ks 19/03, o których zeznawał świadek Grzegorz 
K., 
► zeznań przedstawiciela II Urzędu Skarbowego – p. W. na okoliczność czy 
orzeczenie wydane w sprawie Agnieszki K. zostało zaakceptowane przez stronę 
przeciwną i dlaczego nie wywiedziono środka zaskarżenia, 
► zeznań Artura G., który radykalnie zmienił treść zeznań w porównaniu ze 
sprawą ASDo 3/06, 
► zeznań świadków: sędziów Sądu Rejonowego X.Y. i W.Z., którzy 
potwierdzili moją wersję obrony o braku możliwości wpływania przez sędziego 
referenta na działalność i wykonywanie wyroku przez sekcję wykonawczą, 
4. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. poprzez badanie i 
uwzględnienie wynikających z materiału dowodowego okoliczności przemawiających 
wyłącznie na moją niekorzyść, sprzecznie z zasadą obiektywizmu, a w szczególności 
nieuwzględnienie linii obrony, 
5. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez 
rozstrzyganie nie dających się usunąć wątpliwości wyłącznie na moją niekorzyść, 
wbrew zasadzie domniemania niewinności, 
6. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez 
zaniechanie wskazania wszystkich dowodów na jakich Sąd oparł się i pominięcie 
wskazania powodu nie uznania dowodów przeciwnych, 

 
3 
7. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 129 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez wydanie uchwały o 
zawieszeniu mnie w czynnościach służbowych, 
8. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 124 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez obniżenie o 50 % wysokości 
mojego wynagrodzenia, w ten sposób, że nie zbadano rzeczywistej mojej sytuacji 
rodzinnej i majątkowej” 
i w związku z tym wniósł o: 
► uchylenie uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 
czerwca 2008 r. (sygn. akt ASD 8/07) i przekazanie w tym zakresie sprawy do 
ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu, 
► ewentualnie o zmianę uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z 
dnia 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt ASD 8/07) poprzez umorzenie postępowania 
wszczętego z urzędu w zakresie zezwolenia na pociągnięcie go do odpowiedzialności 
karnej za czyny opisane w pkt. 4, 5, 6 wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego 
dla Sądu Okręgowego z dnia 3 września 2007 r., sygn. SD 9/06”. 
W dniu 6 sierpnia 2008 r. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, orzekając w 
innej sprawie dyscyplinarnej tego samego sędziego, zmienił wyrok Sądu Apelacyjnego 
– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 26 października 2007 r.(sygn. ASD 7/07) w pkt. II, w 
części dotyczącej kary w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary dyscyplinarnej 
przeniesienia na inne miejsce służbowe wymierzył obwinionemu sędziemu, na 
podstawie art. 109 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.), karę dyscyplinarną w postaci 
złożenia sędziego z urzędu. 
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje: 
Powołanym wyżej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 
6 sierpnia 2008 r. wymierzono sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną w 
postaci złożenia sędziego z urzędu. 
Stosownie do treści art. 122 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych 
(zwanej dalej u.s.p.) od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji – a takim jest, 
zgodnie z art. 110 § 1 u.s.p., Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny – kasacja nie 
przysługuje. Powyższe orzeczenie jest więc prawomocne i nie podlega zaskarżeniu. 
Konsekwencją tego jest wygaśnięcie stosunku służbowego sędziego Sądu 
Rejonowego, a to na podstawie art. 68 § 2 u.s.p. 
Z tych powodów należy stwierdzić, że osoba wobec której prawomocnie 
orzeczono taką karę nie pozostaje pod ochroną immunitetu sędziowskiego, a więc brak 
jest formalnoprawnej przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego 
przeciwko takiej osobie (por.: uchwała Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z 

 
4 
dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt SNO 64/05, OSNwSD 2006, poz. 1. oraz J. R. 
Kubiak, J. Kubiak, Przegląd Sądowy nr 11-12, 1993 r., „Immunitet sędziowski”, s. 5 – 
6). W tej sytuacji postępowanie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności 
karnej stało się bezprzedmiotowe i z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd 
Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie uchwały. 
Zgodnie z treścią art.118 u.s.p. postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec 
byłego sędziego Sądu Rejonowego będzie się toczyło nadal przed Sądem 
Apelacyjnym – Sądem Dyscyplinarnym, pomimo wygaśnięcia stosunku służbowego 
sędziego. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na 
wstępie.