III K 819/16

Sąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego P. M., zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w P. i uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 284 § 2 kk. Sąd Rejonowy pierwotnie uznał oskarżonego za winnego przywłaszczenia powierzonego mu pojazdu marki H. (...) o wartości 70.970 zł, wymierzając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok, podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych, wnosząc o uniewinnienie. Sąd Okręgowy, analizując środek odwoławczy, stwierdził, że kluczowe dla sprawy jest ustalenie sądu pierwszej instancji, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym popełnienia przestępstwa. Sąd odwoławczy podkreślił, że przestępstwo z art. 284 § 2 kk wymaga działania z zamiarem bezpośrednim, a nie ewentualnym. Z uwagi na zakaz reformationis in peius (art. 434 § 1 kpk), sąd odwoławczy nie mógł dokonywać ustaleń faktycznych na niekorzyść oskarżonego, nawet jeśli dostrzegłby ku temu przesłanki. W konsekwencji, niepełne wyczerpanie znamion przestępstwa z art. 284 § 2 kk, wynikające z ustaleń sądu pierwszej instancji, doprowadziło do obrazy prawa materialnego. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany kwalifikacji prawnej czynu na podstawie art. 455 kpk, gdyż opis czynu nie zawierał ustaleń faktycznych warunkujących inną kwalifikację. Z uwagi na wyczerpanie możliwości dowodowych, sprawa nie została skierowana do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy sprostował również oczywistą omyłkę pisarską w nazwisku oskarżonego. Na koniec, zasądzono koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz obciążono Skarb Państwa kosztami procesu.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający