III K 81/25

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ (...) , dnia 20 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy we (...) III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Marchwicka Ławnicy Hanna Sokoła Elżbieta Raczkowska Protokolant:  Dominika Leśniańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Stare Miasto – nie stawił się, zawiadomiony prawidłowo wokandą po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 3.06.2025 r., 22.07.2025 r., 4.09.2025 r., 10.10.2025 r., 4.11.2025r., 5.12.2025r. i 9.01.2026 r. we (...) sprawy L. T. ( L. T. ) syna V. i M. z domu D. urodzonego (...) we Ś. PESEL (...) oskarżonego o to, że I. w dniu 19 września 2024 roku we Ś. , posługując się trzymanym w ręku nożem oraz środkiem obezwładniającym w postaci paralizatora oraz grożąc Z. H. (1) ich natychmiastowym użyciem, doprowadzając w ten sposób pokrzywdzonego do stanu bezbronności, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do pokrzywdzonego pieniędzy w kwocie 45 euro oraz bluzy marki O. o wartości 100 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku, tj. o czyn z art.280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. II. w dniu 18 października 2024 roku we Ś. , posługując się nożem doprowadził pokrzywdzonego X. Z. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie mu tego noża do szyi, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do X. Z. rzeczy ruchomych w postaci portfela z zawartością karty płatniczej P. i karty płatniczej (...) oraz gotówki w kwocie 400 złotych, a także telefonu marki L. (...) (2) o wartości 2499,99 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 2899,99 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku, tj. o czyn z art.280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. III. w dniu 24 października 2024 roku we Ś. , działając wspólnie w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą posługującym się w czasie popełnienia czynu nożem, po uprzednim doprowadzeniu pokrzywdzonego L. D. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie przez drugiego sprawcę noża do ciała pokrzywdzonego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do L. D. rzeczy ruchomych w postaci telefonu marki X. (...) (1) o wartości 1500 złotych, laptopa marki L. (...) (1) wraz z klawiaturą, zasilaczem i piórem do tego laptopa o wartości 5200 złotych, słuchawek marki V. o wartości 120 złotych oraz ładowarki do telefonu X. o wartości 50 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 6870 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku, tj. o czyn z art.280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. * * * I. 
        uznaje oskarżonego L. T. za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach I, II i III części wstępnej wyroku, przyjmując, że zostały dokonane w warunkach ciągu przestępstw, tj. stanowiących przestępstwo z art. 280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. w zw. z art.91 §1 k.k. i za to na podstawie art.280§2 k.k. w zw. z art.64§ 2 k.k. w zw. z art.91§1 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności; II. 
        na podstawie art.46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonego L. T. na rzecz pokrzywdzonego Z. H. (1) kwotę 292,15 zł tytułem naprawienia szkody; III. 
        na podstawie art.46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonego L. T. na rzecz pokrzywdzonego X. Z. kwotę 2899, 99 zł tytułem naprawienia szkody oraz kwotę 5000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę; IV. 
        na podstawie art.46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonego L. T. na rzecz pokrzywdzonego L. D. kwotę 5370 zł tytułem naprawienia szkody; V. 
        na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. V. J. kwotę 4354,20 zł z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, w tym 814,20 zł podatku od towarów i usług; VI. 
        na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych oraz na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Ławnik Hanna Sokoła Sędzia Agnieszka Marchwicka Ławnik Elżbieta Raczkowska UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt Sygn. akt III K 81/25 ( (...) .0.Ds. (...) . (...) PR dla Ś. (2) ) 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn  przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) L. T.  w dniu 19 września 2024 roku we Ś. , posługując się trzymanym w ręku nożem oraz środkiem obezwładniającym w postaci paralizatora oraz grożąc Z. H. (1) ich natychmiastowym użyciem, doprowadzając w ten sposób pokrzywdzonego do stanu bezbronności, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do pokrzywdzonego pieniędzy w kwocie 45 euro oraz bluzy marki O. o wartości 100 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku,  w dniu 18 października 2024 roku we Ś. , posługując się nożem doprowadził pokrzywdzonego X. Z. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie mu tego noża do szyi, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do X. Z. rzeczy ruchomych w postaci portfela z zawartością karty płatniczej P. i karty płatniczej (...) oraz gotówki w kwocie 400 złotych, a także telefonu marki L. (...) (2) o wartości 2499,99 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 2899,99 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku,  w dniu 24 października 2024 roku we Ś. , działając wspólnie w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą posługującym się w czasie popełnienia czynu nożem, po uprzednim doprowadzeniu pokrzywdzonego L. D. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie przez drugiego sprawcę noża do ciała pokrzywdzonego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do L. D. rzeczy ruchomych w postaci telefonu marki X. (...) (1) o wartości 1500 złotych, laptopa marki L. (...) (1) wraz z klawiaturą, zasilaczem i piórem do tego laptopa o wartości 5200 złotych, słuchawek marki V. o wartości 120 złotych oraz ładowarki do telefonu X. o wartości 50 złotych, tj. mienia o łącznej wartości 6870 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku, tj. ciąg przestępstw z art. 280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. w zw. z art.91 §1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 24 października 2024 roku około godz. 21:45 L. D. szedł wzdłuż nasypu kolejowego przy ul. (...) w kierunku (...) . Wcześniej tego dnia L. D. wypił 4 piwa. Na wysokości teatru O. podszedł do niego nieznany mu mężczyzna w towarzystwie kobiety. Mężczyzna ten zapytał go, czy może zadzwonić do jego kolegi, ponieważ dopiero wyszedł z więzienia i nie ma z nikim kontaktu. L. D. przystał na tę propozycję. Nieznajomy wybierał trzy kolejne numery telefonu i podejmował bezskuteczne próby połączeń. Poprosił również pokrzywdzonego, aby ten napisał na jeden z numerów sms-a o treści „odezwij się, tutaj T. ”. Kobieta towarzysząca mężczyźnie nie odzywała się do pokrzywdzonego. Następnie wszyscy wspólnie udali się dalej w kierunku (...) PKP. Para weszła do sklepu (...) przy skrzyżowaniu ulic (...) , a pokrzywdzony poszedł dalej, ale po krótkiej chwili usłyszał, że mężczyzna go woła. Pokrzywdzony zatrzymał się, a niedawno poznana para do niego doszła i namówili go, aby napił się z nimi alkoholu, mieli ze sobą resztkę wódki. Cała trójka udała się na skwer (...) . Na środku skweru L. D. wypił łyk wódki, para także spożywała alkohol. Po chwili do grupy podjechały dwie kolejne osoby na rowerach. Mężczyzna i kobieta. Mężczyzną tym był oskarżony L. T. . Oskarżony jeździł po parku na rowerze górskim, skakał na nim i podjeżdżał do pijących w pobliżu alkohol innych ludzi. W pewnym momencie oskarżony zaproponował L. D. zakup amfetaminy. Pokrzywdzony odmówił. Wszyscy obecni uzgodnili, że L. D. kupi piwo i się rozejdą. Pokrzywdzony miał do dyspozycji tylko 18 zł więc kupił trzy piwa w sklepie całodobowym przy ul. (...) . Pozostała część grupy czekała na niego pod sklepem. Gdy pokrzywdzony wrócił do grupy, dwie kobiety gdzieś się oddaliły. Pokrzywdzony zaś z dwójką mężczyzn udał się w podwórko kamieniczne na ul. (...) . Trzej mężczyźni otworzyli po piwie, zaczęli je pić i normalnie rozmawiali. W pewnym momencie L. T. w rękawiczkach zaczął przeszukiwać torbę, którą pokrzywdzony miał przewieszoną przez ramię. Pokrzywdzony kazał mu przestać. L. T. zrobił się agresywny. Zaczął wypytywać pokrzywdzonego, czy jest z Policji. Drugi z mężczyzn, wcześniej napotkany przez pokrzywdzonego, trzymał w ręce w tym czasie nóż ostrzem skierowanym w stronę L. D. , następnie nóż został przyłożony pod jego lewe żebra a napastnik groził pokrzywdzonemu aby nie robił nic głupiego, bo stanie mu się krzywda. Nóż miał ok 10 cm i był składany. Drugą ręką ten mężczyzna wyjął z kieszeni pokrzywdzonego telefon marki X. (...) (2) . Natomiast L. T. , przeszukujący torbę pokrzywdzonego, zabrał z niej laptopa marki L. (...) (1) z zasilaczem, klawiaturą i piórem, słuchawki V. (...) oraz ładowarkę to telefonu F. . Gdy obaj mężczyźni zabrali te rzeczy pokrzywdzonemu, szybko oddalili się z miejsca zdarzenia, przy czym pierwszy z poznanych mężczyzn ponownie groził pokrzywdzonemu mówiąc, aby za nimi nie szedł, bo stanie mu się krzywda. Pokrzywdzony wówczas zapalił papierosa i dopiero wówczas wyszedł z podwórka przy ul. (...) , a następnie odczekał chwilę i udał się złożyć zawiadomienie o przestępstwie w pobliskim komisariacie na Dworcu Głównym (...) . Idąc tam nie widział po drodze ani napotkanych wcześniej mężczyzn, ani towarzyszących im kobiet. Na (...) uzyskał informację aby udał się na właściwy miejscowo komisariat policji. Kolejnego ranka pokrzywdzony udał się na komisariat policji przy ul. (...) celem złożenia zeznań. Podczas okazania L. D. kategorycznie rozpoznał L. T. jako jednego ze sprawców zdarzenia. Wskazał, że był to mężczyzna, który przeszukiwał mu torbę podczas gdy drugi ze sprawców trzymał nóż w ręku. Skradziony L. D. telefon marki F. został ujawniony w lombardzie przy ul. (...) we Ś. . Przedmiot został sprzedany w dniu 25 października 2024 roku przez osobę posługującą się dowodem osobistym wydanym na dane Z. C. . Dokument ten od dnia 12 grudnia 2023 roku jest nieważny w związku z jego utratą przez właściciela. Telefon został zwrócony L. D. . Co do drugiego nieustalonego dotychczas sprawcy postanowieniem z dnia 18 marca 2025 roku wyłączono materiały do odrębnego rozpoznania. Zeznania L. D. k.1-5, 60, 469v-473 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. T. k. 180-181, 189, 307v-308, 390v Tablica poglądowa k. 6 Protokół zatrzymania rzeczy - lombard k. 15-17, Umowa sprzedaży k. 19 Notatka urzędowa k.20, 45 Nagranie z monitoringu z budynku (...) G. (...) – płyta CD k. 41 Protokół oględzin monitoringu - nagrania z 24.10.2024 r. z budynku (...) G. (...) k. 42 Protokół oględzin monitoringu - nagrania z 24.10.2024 r. z lombardu przy ul. (...) k. 43-44 Pokwitowanie odbioru telefonu - L. D. k. 59 Postanowienie z dnia 18 marca 2025 r. o wyłączeniu materiałów do odrębnego rozpoznania k. 241-242 W dniu 18 października 2024 roku około godz. 03:10 X. Z. wybierał pieniądze z bankomatu koło Dworca głównego (...) . Podczas wybierania pieniędzy podszedł do niego nieznany mu wówczas mężczyzna L. T. , który zaoferował mu zakup narkotyków. Wyciągnął z bielizny dwa woreczki, jeden z marihuaną a drugi z białym proszkiem. X. Z. odmówił zakupu narkotyków i odszedł na bok i zapalił papierosa. Mężczyzna również na chwilę się oddalił. Po chwili L. T. zaszedł X. Z. od tyłu, przyłożył mu do szyi nóż o długości ok. 10 cm i wyciągnął portfel z kieszeni, po czym go puścił. Wtedy X. Z. wyjął telefon, aby zadzwonić na numer alarmowy. L. T. widząc to wyrwał wtedy pokrzywdzonemu telefon z ręki. Następnie otworzył zabrany pokrzywdzonemu portfel i zaczął rzucać w niego jego kartami bankowymi i dokumentami. Sprawca zagroził pokrzywdzonemu, że jeśli nie chce „dostać kosy”, ma mu powiedzieć, na których kartach są pieniądze. X. Z. odpowiedział mu, że ma długi i nie ma środków na koncie. Słysząc to L. T. oddalił się rowerem miejskim w stronę miasta od strony trakcji tramwajowej w kierunku przystanku (...) . L. T. zabrał X. Z. portfel z kartą P. , kartą kredytową (...) oraz gotówką w kwocie 400 zł. Sprawca zabrał również telefon pokrzywdzonego marki L. (...) (2) o wartości 2.499,99 zł. X. Z. podczas okazania kategorycznie rozpoznał L. T. jako sprawcę czynu. Jak wynika z nagrania monitoringu, w dniu 18 października 2024 roku o godz. 4:05, a zatem krótko po dokonaniu rozboju na X. Z. , mężczyzna odpowiadający wyglądowi L. T. (w szczególności z uwagi na tatuaż na wierzchu dłoni) widoczny jest również na nagraniu z kamery umieszczonej na elewacji budynku przy ul. (...) we Ś. znajdującego się w pobliżu miejsca zdarzenia. Zeznania X. Z. k. 76 – 79, 109, 121-122, 484v-487 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. T. k. 180-181, 189, 307v-308, 390v Tablica poglądowa k. 96 Nagranie z monitoringu ul. (...) – płyta CD k. 98 Protokół oględzin monitoringu - nagrania z 18.10.2024 r. k. 99-99B Nagranie z monitoringu ul. (...) – płyta CD k. 101 Protokół oględzin monitoringu - nagrania z 18.10.2024 r. k.102 W nocy z 18 na 19 września 2024 roku Z. H. (1) podróżował busem służbowym do Ś. z U. , gdzie pracuje jako monter izolacji termicznej. Z. H. (1) do Ś. dojechał około godz. 3:00. Udał się na dworzec kolejowy (Dworzec Główny (...) ) celem dalszej podróży do H. , gdzie miał wyruszyć o godz. 5:33. Będąc na dworcu pokrzywdzony postanowił wymienić pieniądze, więc udał się do kantoru. W okolicy skrzyżowania ulic (...) pojechał do niego na rowerze miejskim nieznany mu L. T. , który po krótkiej rozmowie wyjął paralizator i zagroził pokrzywdzonemu jego użyciem. Następnie napastnik schował paralizator i wyciągnął nóż kuchenny o długości ostrza około 15 centymetrów, którym również groził Z. H. (1) . Następnie L. T. wyjął z kieszeni pokrzywdzonego portfel i zabrał znajdujące się tam 45 euro, a następnie zaczął pytać pokrzywdzonego ile ma pieniędzy na karcie bankomatowej znalezionej w portfelu, lecz pokrzywdzony powiedział, że nie ma na niej pieniędzy. Mężczyzna wówczas nie zabrał jej, oddając ją pokrzywdzonemu wraz z portfelem zabierając pieniądze w kwocie 45 euro. Kolejno napastnik przeszukał posiadaną przez Z. H. (1) torbę, z której wyjął bluzę marki O. o wartości 100 złotych. Po przeszukaniu torby odrzucił ją i oddalił się rowerem w kierunku dworca głównego. L. T. w trakcie rozboju posiadał przy sobie również pałkę teleskopową, którą w trakcie zdarzenia okazywał Z. H. (1) , bawiąc się nią. Po zdarzeniu pokrzywdzony udał się na komisariat policji na Dworcu Głównym (...) celem złożenia zawiadomienia o przestępstwie. Podczas czynności okazania Z. H. (1) rozpoznał wizerunek L. T. jako sprawcy rozboju. Zeznania Z. H. (2) k. 125-126 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. T. k. 180-181, 189, 307v-308, 390v Tablica poglądowa k. 143 Nagranie z monitoringu ul. (...) k. 144a Protokół oględzin monitoringu - nagrania ul. (...) k. 145 Nagranie z monitoringu ul. (...) k. 146 Protokół oględzin monitoringu - nagrania z 19.09.2024 r. k. 148- 148A Protokół okazania wizerunku k. 153-156 L. T. został zatrzymany w dniu 30 stycznia 2025 r. o godz. 03:45. W związku z zatrzymaniem L. T. zabezpieczono przy nim pałkę teleskopową. Postanowieniem Sądu Rejonowego (...) z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt (...) wobec L. T. zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Protokół zatrzymania L. T. k. 170-172 Protokół przeszukania L. T. k. 174-178 Protokół zatrzymania rzeczy – pałka teleskopowa k. 201-203 Protokół oględzin rzeczy - pałka teleskopowa k. 204-206 Postanowienie Sądu Rejonowego (...) z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt (...) k. 190-192 W toku postępowania przygotowawczego zlecono badanie L. T. przez biegłych psychiatrów. Z opinii biegłych wynika, że L. T. nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie. Nie jest upośledzony umysłowo. Nie stwierdzono u niego innych zakłóceń czynności psychicznych mających znaczenie orzecznicze. Podawany przez niego sposób odurzania się pochodnymi kanabinoli ma charakter nadużywania, ale nie doprowadził do uzależnienia. Ponadto sposób odurzania się badanego nie ma znaczenia dla oceny jego poczytalności, zaś w krytycznym czasie był on trzeźwy. Działania objęte zarzutami nie miały motywacji psychotycznej, chorobowej. L. T. zna i rozumie podstawowe zasady współżycia społecznego, prawidłowo ocenia proste sytuacje społeczne i potrafi przewidzieć skutki prawne zarzucanego mu czynu. W krytycznym czasie L. T. nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoich postępowaniem, nie zachodzą warunki określone w art. 31 § 1 i 2 k.k. Może on brać udział w postępowaniu karnym, a w aktualnym stanie psychicznym jest zdolny do samodzielnej i rozsądnej obrony. Uzyskano także opinię sądowo psychiatryczną z badania L. T. zleconą do sprawy Sądu Okręgowego (...) . Płynące z niej wnioski są tożsame z wcześniej przeprowadzoną opinią sądowo psychiatryczną. Opinia sądowo - psychiatryczna k. 230-245 Opinia sądowo - psychiatryczna k. 425-430 L. T. urodził się w (...) we Ś. , ma wykształcenie podstawowe, bez wyuczonego zawodu, utrzymuje się z prac dorywczych, nie ma stałego źródła dochodu, ma jedno małoletnie dziecko pozostające na jego na utrzymaniu, jest kawalerem. W dacie popełnienia czynu L. T. był karany m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej we (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku. Częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. T. k. 180-181, 189, 307v-308, 390v Kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 222, 224-225 Dane z Krajowego Rejestru Karnego k. 159- 166, 522-529 Wyrok SR (...) - E. , (...) k. 36-37 Wyrok SO (...) , (...) k. 62-65 Wyrok łączny SR (...) - K. , (...) k. 67-68 Wyrok SR Ś. (1) , (...) k. 167 Informacja z (...) k. 69, 264-269, 533 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) --- --- --- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty --- --- --- 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania L. D. Sąd jako przekonujące ocenił zeznania złożone przez pokrzywdzonych L. D. , X. Z. oraz Z. H. (1) . Depozycje te były logiczne, spójne oraz korespondowały z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zeznania te złożone w toku postępowania przygotowawczego odpowiadały tym następnie złożonym przed Sądem, z tym, że oceniając depozycje Z. H. (1) Sąd bazował jedynie na zeznaniach złożonych w toku śledztwa z uwagi na brak możliwości ustalenia adresu świadka i tym samem przeprowadzenia jego przesłuchania przed Sądem. Relacje te były również zgodne z rzetelnymi w ocenie Sądu dokumentami w postaci protokołów zatrzymania rzeczy, umowy sprzedaży, pokwitowania odbioru telefonu, nagrań z monitoringów i protokołów ich oględzin, tablic poglądowych i protokołu okazania wizerunku oraz notatek urzędowych. I tak, L. D. w ocenie Sądu w sposób szczery przedstawił przebieg zdarzenia. Wskazał w jakich okolicznościach doszło do spotkania z oskarżonym w parku S. . Z relacji pokrzywdzonego wynika wprost, że w drugiej fazie zdarzenia, po zakupieniu przez niego piwa i udaniu się z nowo poznanymi mężczyznami, w tym oskarżonym, na podwórko kamieniczne celem spożycia piwa L. T. zaczął zachowywać się agresywnie, przeszukiwał torbę pokrzywdzonego i wypytywał czy pokrzywdzony „jest psem”. Następnie drugi z mężczyzn trzymając w ręce nóż ostrzem skierowanym w stronę L. D. groził pokrzywdzonemu, a drugą ręką mężczyzna ten wyjął z kieszeni pokrzywdzonego telefon, podczas gdy L. T. , przeszukujący torbę pokrzywdzonego, zabrał z niej laptop, klawiaturą i piórem, słuchawki oraz ładowarkę do telefonu. Pokrzywdzony wskazał, że po rozboju mężczyzna towarzyszący oskarżonemu ponownie mu groził. Jednocześnie pokrzywdzony wyraźnie opisał zarówno sam nóż, wskazując , że nóż miał ok 10 cm i był składany, opisał sposób w jaki mężczyzna groził mu nożem i gdzie go przykładał jak i dokładnie opisał wygląd napastników. Ponadto, bez wątpliwości L. D. rozpoznał L. T. jako mężczyznę, który przeszukiwał mu torbę podczas gdy drugi ze sprawców trzymał nóż w ręku. Z relacji pokrzywdzonego wynika, że był zestresowany całym wydarzeniem i dlatego nie stawiał fizycznego oporu. Przed Sądem pokrzywdzony wskazał, że podczas okazania w śledztwie nie miał wątpliwości wskazując na L. T. , jednak zeznając przed Sądem powiedział, iż nie jest w chwili obecnej pewny, jednak „wydaje mu się, że to jest ta osoba”, wskazał, że było tam dużo ludzi podobnych, było ciemno, a on był pijany. W ocenie Sądu taka postawa pokrzywdzonego wynika z upływu czasu od zdarzenia i stresu wywołanego całym zajściem, zaś wiarygodna jest pierwsza reakcja pokrzywdzonego, w której od razu po zdarzeniu wskazał na osobę oskarżonego. Podobnie Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego X. Z. , który również dokładnie przedstawił przebieg zdarzenia. Z relacji pokrzywdzonego bezsprzecznie wynika, że po wybraniu gotówki z bankomatu oskarżony zaszedł go od tyłu i przyłożył mu do szyi nóż o długości ok. 10 cm po czym wyciągnął portfel z kieszeni, a następnie go puścił. Pokrzywdzony jasno przy tym wskazał, że oskarżony groził mu nożem, mówiąc, że jeśli nie chce dostać kosy, ma mu powiedzieć, na których jego kartach są pieniądze. X. Z. przy tym dokładnie opisał wygląd napastnika jak i nóż, którym mu groził, a podczas okazania kategorycznie rozpoznał L. T. jako sprawcę czynu. Co przy tym istotne, jak wynika z nagrania monitoringu, w dniu 18 października 2024 roku o godz. 4:05, a zatem krótko po dokonaniu rozboju na X. Z. , mężczyzna odpowiadający wyglądowi L. T. (w szczególności z uwagi na tatuaż na wierzchu dłoni) widoczny jest również na nagraniu z kamery umieszczonej na elewacji budynku przy ul. (...) we Ś. znajdującego się w pobliżu miejsca zdarzenia. Przed Sądem pokrzywdzony dodatkowo wskazał, że w trakcie zdarzenia sparaliżował go strach i nie wiedział co robić, jednak wprost wskazał na oskarżonego jako sprawcę rozboju. Z relacji pokrzywdzonego wynika także, że na skutek zdarzenia cierpi na stany lękowe i ciężką depresję, a od stycznia 2025 r. leczy się w związku z tym psychiatrycznie. Sąd uznał także za wiarygodne depozycje pokrzywdzonego Z. H. (1) złożone w toku postępowania przygotowawczego. Pokrzywdzony dokładnie opisał przebieg zdarzenia wskazując w tym, że oskarżony podjechał do niego na rowerze, a po krótkiej rozmowie wyjął paralizator i zagroził mu jego użyciem. Następnie bezsprzecznie pokrzywdzony wskazał, że oskarżony schował paralizator i wyciągnął nóż kuchenny o długości ostrza około 15 centymetrów, którym również mu groził, po czym zabrał z jego portfela 45 euro, a także z jego torby wyjął bluzę, którą także zabrał i oddalał się kierunku dworca głównego. Z relacji pokrzywdzonego wynika także, że oskarżony mężczyzna w trakcie rozboju posiadał przy sobie również pałkę teleskopową, którą w trakcie zdarzenia okazywał Z. H. (1) , bawiąc się nią. W toku przesłuchania pokrzywdzony dokładnie opisał przedmioty, którymi oskarżony mu groził, a także jego wygląd i na okazanej tablicy poglądowej bez cienia wątpliwości rozpoznał wizerunek L. T. jako wizerunek sprawcy rozboju. Oskarżony L. T. w toku pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do stawianych mu zarzutów, odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Podobną postawę oskarżony przyjął w toku posiedzenia aresztowego. Stając przed Sądem oskarżony częściowo przyznał się do stawianych mu zarzutów, z wyłączeniem czynu na szkodę L. D. . W zakresie popełnienia czynów na szkodę X. Z. i Z. H. (1) przyznał się do zaboru rzeczy jednak zakwestionował przy tym posługiwanie się nożem czy paralizatorem. W zakresie nagrania monitoringu z ul. (...) oskarżony oświadczył, że nie rozpoznaje siebie na nagraniach, a w zakresie okazanych mu zdjęć będących zrzutem z nagrania monitoringu z ul. (...) załączonych do protokołu oględzin monitoringu oświadczył, że nie wie co to za dziewczyna i nie wie czy ten mężczyzna obok roweru to on. Odmówił odpowiedzi na zadawane mu kolejne pytania. Tak złożone wyjaśnienia w ocenie Sądu są sprzeczne z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przede wszystkim z zeznaniami pokrzywdzonych, a także z nagraniem z monitoringu z dnia 18 października 2024 roku godz. 4:05, gdzie krótko po dokonaniu rozboju na X. Z. , mężczyzna odpowiadający wyglądowi L. T. widoczny jest na nagraniu z kamery umieszczonej na elewacji budynku przy ul. (...) we Ś. znajdującego się w pobliżu miejsca zdarzenia. Wskazuje na to również zarejestrowany przez kamery tatuaż na wierzchu dłoni mężczyzny, który odpowiada temu, jaki ma oskarżony. Złożone w ten sposób wyjaśnienia oskarżonego mają więc służyć wyłącznie realizacji przysługującego mu prawa do obrony i umniejszeniu stopnia swojej winy. Zeznania X. Z. Zeznania Z. H. (1) Częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. T. Protokoły zatrzymania rzeczy Umowa sprzedaży Nagrania z monitoringu Protokoły oględzin nagrań z monitoringu Protokół okazania wizerunku Tablice poglądowe Pokwitowanie odbioru telefonu Notatki urzędowe Protokoły przeprowadzonych czynności procesowych Dowody nie kwestionowane przez strony, sporządzone we właściwej formie przez uprawnione organy, a ich rzetelność nie budziła wątpliwości. Protokół zatrzymania L. T. oraz postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania pozwoliły na ustalenie czasu zatrzymania oskarżonego oraz następnie stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania Opinie sądowo – psychiatryczne Sąd nie kwestionował rzetelności opinii opracowanej przez biegłych na etapie postępowania przygotowawczego. Biegli dysponowali zarówno odpowiednią wiedzą jak i doświadczeniem zawodowym w opiniowaniu w podobnego rodzaju sprawach. Opinia ta jako odpowiadająca wymogom prawa, tj. jasna, pełna i niezawierająca sprzeczności oraz oparta na specjalistycznej wiedzy stanowiła pełnowartościowy materiał dowodowy i nie była kwestionowana przez strony. Podobnie Sąd ocenił sporządzoną przez biegłych psychiatrów opinię stanu zdrowia psychicznego oskarżonego do sprawy Sądu Okręgowego we (...) (...) /. Informacja z (...) Dane o osobie oskarżonego znajdowały odzwierciedlenie w kwestionariuszach wywiadu środowiskowego sporządzonego przez kuratora sądowego, a tym samym nie było powodów do ich kwestionowania. Natomiast dane o karalności jako pochodzące od uprawnionego organu tj. Krajowego Rejestru Karnego odpowiadały treści wyroków skazujących. Sąd bazował także na informacjach z (...) w zakresie wykonywania przez oskarżonego kar pozbawienia wolności. Kwestionariusz wywiadu środowiskowego Dane z Krajowego Rejestru Karnego Odpisy wyroków 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -- -- -- 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. 
        x☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I L. T. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego L. T. wypełniło znamiona ciągu przestępstw z art. 280§2 k.k. w zw. z art.64§2 k.k. w zw. z art.91 §1 k.k. W świetle zajmowanego stanowiska w literaturze zachowanie sprawcy przestępstwa rozboju polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia, dokonanym przy użyciu wymienionych w przepisie art. 280 § 1 k.k. szczególnych sposobów zachowania skierowanych na osobę, służących do zawładnięcia rzeczą i polegających na użyciu 1) przemocy wobec osoby lub 2) użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo 3) doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Przestępstwo rozboju należy do kategorii przestępstw kierunkowych. W literaturze oraz orzecznictwie wskazuje się na tzw. podwójną kierunkowość rozboju, która wyraża się w tym, iż sprawca z jednej strony działa w celu przywłaszczenia rzeczy, a z drugiej stosuje odpowiednie, opisane w art. 280 § 1 k.k. , sposoby zawładnięcia rzeczą. Dla bytu przestępstwa rozboju nie jest obojętne, w którym momencie swojego czynu sprawca dokonuje zaboru rzeczy. Zabór rzeczy musi być bowiem albo poprzedzony użyciem przez sprawcę przemocy, albo następować jednocześnie z nim. Natomiast zachowanie sprawcy w przypadku przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia przy zastosowaniu jednego z wyliczonych taksatywnie w tym przepisie sposobów działania, przybierających postać posługiwania się przez sprawcę bronią palną, nożem, innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem, środkiem obezwładniającym albo działaniu sprawcy w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub działaniu sprawcy wspólnie z inną osobą, która posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem, środkiem obezwładniającym lub działa w sposób bezpośrednio zagrażający życiu. Przestępstwo rozboju nie mieści się w pojęciu kradzieży. Wprawdzie zawiera ono w sobie elementy kradzieży, ale nią nie jest, gdyż w odróżnieniu od niej jest przestępstwem złożonym, znamionującym się działaniem sprawcy, skierowanym zarówno przeciwko mieniu, jak i osobie, a więc jakościowo zupełnie innym zamachem. Szczególny sposób działania sprawcy rozboju i stosowane przez niego środki spowodowały, że ustawodawca wyodrębnił ten czyn jako odrębny typ przestępstwa, który ze względu na zawarty w nim duży ładunek społecznego niebezpieczeństwa zaliczony został do zbrodni w rozumieniu prawa karnego, a więc zagrożony znacznie wyższą sankcją niż kradzież. Użyty w znamionach art. 280 § 2 zwrot „posługuje się” interpretowany jest w literaturze i orzecznictwie stosunkowo szeroko. W szczególności przyjmuje się, że „posługiwanie się” ma szerszy zakres znaczeniowy od czasownika „używa” i obejmuje wszelkie manipulowanie takimi środkami, w tym także ich okazywanie w celu wzbudzenia w ofierze obawy ich użycia (por. wyrok SA w Lublinie z 14.10.2004 r., II AKa 182/04). Znamię „posługiwania się” obejmuje zachowania, które polegają nie tylko na użyciu wymienionych w art. 289 § 2 przedmiotów, lecz także na samej demonstracji, iż sprawca takimi przedmiotami dysponuje i może ich w dowolnym, wybranym przez siebie momencie użyć (por. stanowisko SA w Katowicach zawarte w wyroku z 29.01.2015 r., II AKa 481/14, LEX nr 1651872). Użyte w art. 280 § 2 sformułowanie „posługuje się” należy interpretować szerzej niż występujące w art. 159 określenie „używa”. Używaniem jest faktyczne zastosowanie przedmiotu (np. zadanie nim ciosu), natomiast „posługiwaniem się” może być zarówno użycie przedmiotu, jak i straszenie nim (zademonstrowanie gotowości użycia broni, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu w celu pokonania oporu pokrzywdzonego; zob. wyrok SA we (...) z 30.04.2014 r., II AKa 108/14, LEX nr 1474818). Każda zatem forma demonstrowania broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu (np. przystawianie go do ciała ofiary lub chociażby konkludentne prezentowanie groźby natychmiastowego jego zastosowania) w celu dokonania zaboru rzeczy, zmierzająca do spotęgowania przemocy, względnie groźby jej zastosowania lub wywołania większej obawy i poczucia zagrożenia, może być uznana za posługiwanie się tym narzędziem lub przedmiotem (por. wyrok SN z 3.05.1984 r., II KR 81/85, OSNPG 1984/11, poz. 99, oraz zawierające tak samo brzmiące tezy wyroki SN: z 7.04.1971 r., IV KR 22/71, OSNPG 1971/10, poz. 181; z 29.09.1971 r., IV KR 186/71, OSNPG 1972/1, poz. 12; z 18.04.1984 r., II KR 73/84, OSNKW 1984/9–10, poz. 91, i z 12.11.1985 r., IV KR 274/85, OSNKW 1986/9–10, poz. 78; wyrok SA w Krakowie z 13.12.2005 r., II AKa 244/05, KZS 2006/3, poz. 33; wyrok SA w Białymstoku z 22.11.2005 r., II AKa 168/05, OSAB 2005/4, poz. 38. W zakresie znamienia „doprowadzenia człowieka do stanu bezbronności” trzeba wskazać, są to zachowania, które nie polegają na użyciu przemocy wobec osoby; spowodowanie stanu bezbronności polega na tym, że pokrzywdzony, mający do tej pory możliwość obrony lub ucieczki, zostaje ich pozbawiony” (wyrok SN z 21.06.2012 r., III KK 148/12, OSNKW 2012/11, poz. 117). Stanowisko powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów apelacyjnych, gdzie podkreśla się, że „stan bezbronności może być wynikiem konkretnego układu okoliczności faktycznych, np. posiadanie przez sprawcę niebezpiecznego narzędzia, sprawia, że ofiara pozbawiona jest fizycznych i psychicznych możliwości przeciwdziałania zaborowi rzeczy lub też, że możliwość takiego przeciwdziałania jest znacznie ograniczona. Okazanie niebezpiecznego narzędzia może być więc uznane za doprowadzenie do stanu bezbronności, jeżeli wywołało to u pokrzywdzonego odczucie tak wielkiego zagrożenia, że zaniechał wszelkiego oporu, poddając się całkowicie woli sprawcy” (wyrok SA we (...) z 5.04.2012 r., II AKa 80/12, LEX nr 1143444). Taka sytuacja bez wątpienia miała miejsce w realiach niniejszej sprawy, bowiem oskarżony działając na szkodę L. D. działając wspólnie w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą posługującym się w czasie popełnienia czynu nożem, po uprzednim doprowadzeniu pokrzywdzonego L. D. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie przez drugiego sprawcę noża do ciała pokrzywdzonego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia należących do L. D. rzeczy ruchomych. Co więcej sam pokrzywdzony wskazał, że na skutek zdarzenia i grożenia mu nożem opanował go stres i dlatego nie stawiał fizycznego oporu. Podobnie w przypadku X. Z. oskarżony przystawiając mu nóż do szyi doprowadził go do stanu bezbronności, a pokrzywdzony wskazał, że jego reakcją był paraliżujący strach i nie wiedział co robić. Zaś w przypadku czynu na szkodę Z. H. (2) oskarżony posługiwał się trzymanym w ręku nożem oraz paralizatorem grożąc Z. H. (1) ich natychmiastowym użyciem, doprowadził go w ten sposób do stanu bezbronności. Istotą rozboju jest sytuacja, gdy sprawca używa przemocy lub groźby albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przed lub w trakcie zaboru mienia. Zabór mienia następuje jednocześnie, bądź natychmiast po zastosowaniu przemocy, groźby czy jak w analizowanym przypadku doprowadzenia do stanu bezbronności. Natychmiastowe zawładnięcie przez sprawcę mieniem pokrzywdzonego po użyciu przez sprawcę przemocy przesądza o wypełnieniu przez sprawcę znamion tego przestępstwa. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że oskarżony L. T. : - działając wspólnie w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą posługującym się w czasie popełnienia czynu nożem, po uprzednim doprowadzeniu pokrzywdzonego L. D. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie przez drugiego sprawcę noża do ciała pokrzywdzonego, - posługując się nożem doprowadził pokrzywdzonego X. Z. do stanu bezbronności, poprzez przystawienie mu tego noża do szyi - posługując się trzymanym w ręku nożem oraz środkiem obezwładniającym w postaci paralizatora oraz grożąc Z. H. (1) ich natychmiastowym użyciem, doprowadzając w ten sposób pokrzywdzonego do stanu bezbronności dokonał zaboru rzeczy należących do poszczególnych pokrzywdzonych. Posługiwanie się nożem zarówno przez oskarżonego jak i przez drugiego współsprawcę wywołała u pokrzywdzonych właśnie poczucie bezbronności, paraliżu wywołanego strachem, w efekcie czego oskarżony mógł swobodnie dokonać zaboru ich mienia. Tym samym należy uznać, iż czynność sprawcza oskarżonego bez wątpienia wyczerpała sprecyzowane w orzecznictwie i przytoczone pojęcie ,,posługiwania się”. Powyższe zachowania oskarżonego miały jeden cel, tj. objecie w posiadanie mienia do nich nienależącego i włączenia go w sposób trwały do swojego majątku, dlatego też bez wątpienia wypełniły znamiona czynu stypizowanego w art. 280 § 2 k.k. Jednocześnie w odniesieniu do czynu oskarżonego na szkodę L. D. popełnionego wspólnie w porozumieniu z innym nieustalonym sprawcą posługującym się w czasie popełnienia czynu nożem, wskazać należy, że współsprawstwo czynu określonego w art. 280 § 2 k.k. cechuje się tym, że nie każdy ze sprawców musi samodzielnie realizować każdą czynność składającą się na znamiona tego przestępstwa, w tym posługiwać się nożem. Wystarczy zatem, że czyni to jeden ze współdziałających, a pozostali obejmują swym zamiarem cały zespół przedmiotowych znamion przestępnego działania. Sprawca, który nie posługuje się nożem ma mieć świadomość, że współdziała z osobą, która posługuje się nożem, a z punktu widzenia jego woli może chcieć takiego działania współdziałającego lub na nie się tylko godzić. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2021 r., II AKa 183/20, LEX nr 3160704). Co więcej nie jest przy tym konieczne, aby sprawcy działający wspólnie uzgodnili uprzednio, że przestępstwa dokonają z użyciem niebezpiecznego narzędzia. Użycie noża może bowiem nastąpić w trakcie dokonywanego rozboju, nawet w sposób dorozumiany. Jeżeli pozostali sprawcy na takie działanie wyrażają, nawet w sposób dorozumiany, zgodę i współdziałają ze sprawcą używającym noża, odpowiadają za popełnienie przestępstwa kwalifikowanego. (wyrok Sadu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2020 r. II AKa 65/20, LEX nr 3159378). Zatem na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał, że dokonanie rozboju na osobie L. D. było objęte porozumieniem między oskarżonym a innym nieustalonym sprawcą grożącym nożem pokrzywdzonemu. W tym zakresie oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, bowiem zgodnie z przyjętym planem nieustalony sprawca groził pokrzywdzonemu nożem, a oskarżony w tym czasie wykorzystując stan bezbronności, do którego został doprowadzony pokrzywdzony w ramach przyjętego podziału ról przeszukując torbę pokrzywdzonego, zabrał z niej laptopa z zasilaczem, klawiaturą i piórem, słuchawki oraz ładowarkę to telefonu. Zawarte między współsprawcami porozumienie pozwala przyjąć, że dane przestępstwo jest ich wspólnym dziełem, i pociągnąć do odpowiedzialności karnej każdego ze współsprawców za całość przestępstwa zarówno wtedy, gdy każdy z nich zrealizował wszystkie ustawowe znamiona danego czynu, jak i wtedy, gdy osobiście zrealizował tylko pewną ich część. Ponadto Sąd przyjął, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. Ciąg przestępstw stanowi odmianę realnego zbiegu przestępstw, oznaczającego popełnienie przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw, zanim zapadł wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich. Ponadto przesłankami warunkującymi istnienie ciągu przestępstw są zachodzące łącznie: tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary każdego ze zbiegających się przestępstw, krótkie odstępy czasu i wykorzystanie takiej samej sposobności. Krótkie odstępy czasu jest pojęciem tożsamym z użytym w treści przepisu art. 12 k.k. i zgodnie z zasadą jednolitości rozumienia tych samych sformułowań należy je intepretować w taki sam sposób. Zatem krótkie odstępy czasu jako wymóg przyjęcia ciągu przestępstwa oznaczają okres czasu do kilku miesięcy. Analogicznie do sytuacji z art. 12 § 1 k.k. „krótkie odstępy czasu" odnoszą się do okresu, jaki upływa pomiędzy popełnieniem kolejno następujących po sobie przestępstw i wymaga więzi czasowej pomiędzy nimi, nie określając jedna czasu trwania całego ciągu (Wróbel Włodzimierz - red. Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. wyd. V, WK 2016). W literaturze określane są jako czas orientacyjnie do kilku (sześciu) miesięcy (P. Kardas, w: Wróbel, Zoll (red.), Kodeks karny, t. 1, 2016, s. 716–717). Przyjmuje się zatem, że za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy. Wykorzystanie takiej samej sposobności przy popełnieniu każdego z przestępstw składających się na ciąg oznacza wykorzystywania przez sprawcę tej samej powtarzającej się sytuacji czy okazji do popełnienia przestępstwa. Taka sama sposobność oznacza nie tylko sposobność tę samą, czyli identyczną lub trwale istniejącą, ale również charakteryzującą się tymi samymi cechami lub właściwościami” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23.05.2018 r., II AKa 110/18, LEX nr 2555805). Zatem Sąd wziął pod uwagę, iż czyny popełnione przez oskarżonego zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, na przestrzeni dwóch miesięcy, tj. 19 września 2024 roku, 18 października 2024 roku oraz 24 października 2024 roku. Jednocześnie każde z przestępstw rozboju z użyciem noża przy doprowadzeniu pokrzywdzonych do stanu bezbronności składających się na ciąg popełnione zostało z wykorzystaniem charakteryzującej się tymi samymi cechami sposobności, która była powtarzalna i aktualizowała się ponownie w odniesieniu do każdego z przestępstw. Należy podkreślić, że przepis art. 91 § 1 k.k. ma charakter obligatoryjny, co oznacza obowiązek Sądu zastosowania tej instytucji w przypadku, gdy stwierdzi, że sprawca dopuścił się kilku przestępstw w warunkach takiego ciągu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29.06.2006 r., II AKa 173/06, OSA 2007/4, poz. 16). Nadto oskarżony L. T. dokonując opisanych przestępstw rozboju działał w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, tj. art. 64 § 2 k.k. albowiem - jak wynika z ustaleń Sądu (dane o karalności, odpisy wyroków) - L. T. był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego (...) z dnia 6 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) za czyn z art.279§1 k.k. w zw. z art.64§1 k.k. i inne m.in. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara została następnie objęta wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego (...) z dnia 8 marca 2021 roku, sygn. akt (...) , którym to wyrokiem wymierzono karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą to karę odbywał m.in. w okresie od dnia 18 listopada 2020 roku do dnia 28 kwietnia 2022 roku. Za czyn objęty wyrokiem stanowiącym podstawę recydywy podstawowej tj. objęty wyrokiem Sądu Okręgowego we (...) z dnia 30.11.2010r. w sprawie (...) czyn m.in. z art.280§1 k.k. karę 2 lat pozbawienia wolności objęta karą łączną skazany odbył natomiast w okresie od 12.10.2009r. do 11.10.2015r. Konkludując, Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony przypisanych mu czynów dopuścił się w sposób zawiniony. Oskarżony jest osoba dorosłą, w pełni poczytalną, co więcej karaną za czyny przeciwko mieniu. Tym samym brak podstaw do przyjęcia, że nie mogła przewidzieć konsekwencji swojego zachowania. ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -- -- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -- ☐3.3.Warunkowe umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania -- ☐3.4.Umorzenie postępowania -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania -- ☐3.5. Uniewinnienie -- -- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia -- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności L. T. I Rozważając przez pryzmat dyrektyw z art. 53 § 1 § 2 k.k. kwestie wymiaru kary za przypisany oskarżonemu czyn Sąd miał na uwadze granice zagrożenia ustawowego czynu z art. 280 § 2 k.k. który stanowi podstawę wymiaru kary tj. karą pozbawienia wolności od lat 3 do 20. Jednocześnie Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż oskarżony działał w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. , który to przepis w analizowanej sytuacji przewiduje wymiar kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Obligatoryjne wymierzenie surowszej kary, tj. w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewiduje także przepis art. 64 § 2 k.k. Sąd miał również na uwadze, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonego, uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące. Sąd miał również na względzie, iż celem kary jest nie tylko wzbudzenie u samego oskarżonego przekonania, iż popełnienie przestępstwa podlega represji, co ma działać na oskarżonego zapobiegawczo, lecz także fakt, iż wymierzona kara ma realizować cele w zakresie społecznego oddziaływania. W ocenie Sądu oskarżony popełnił przypisane mu w części wstępnej wyroku czyny z pełną świadomością tego, iż działa wbrew obowiązującym normom prawnym. Oskarżony powodowany wyłącznie chęcią zaspokojenia swoich potrzeb, świadomie zachował się w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi normami nakazującymi poszanowanie cudzej własności. Popełniony przez oskarżonego czyn cechował się bardzo dużym stopniem społecznej szkodliwości. Zamiar oskarżonego nakierowany na osiągnięcie korzyści majątkowej, poprzez zabór mienia, kosztem innych osób należy ocenić jako naganny, tym bardziej, że dla osiągnięcia takiej korzyści oskarżony użył noża, a zatem narzędzia niebezpiecznego o jakim mowa w art.280§2 k.k. Nie sposób zatem przyjąć, że takie narzędzie nie wywołało obawy pokrzywdzonymi przed rożnymi możliwymi scenariuszami przebiegu zdarzenia. Nie można również zapomnieć o tym, że oskarżony był uprzednio karany sądownie za przestępstwa przeciwko mieniu na karę pozbawienia wolności i jednocześnie działał w warunkach recydywy wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie, iż oskarżony jest osobą zdemoralizowaną i lekceważącą obowiązujący porządek prawny. Sąd przy tym nie dopatrzył się żadnych okoliczności działających na korzyść oskarżonego. Na podstawie na podstawie art.280§2 k.k. w zw. z art.64§ 2 k.k. w zw. z art.91§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności. W ocenie Sądu tak wymierzona oskarżonemu kara stanowi właściwą reakcję karną na zachowanie oskarżonego, we właściwym zakresie uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu oraz w należytym stopniu realizuje  wspomniane wyżej dyrektywy a przy tym jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i zapewni przestrzeganie przez niego porządku prawnego. L. T. II, III, IV Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego tytułem naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych:  Z. H. (1) - kwotę 292,15 zł (suma wartości bluzy oraz 45 euro wg. kursu NBP z 19.09.2024 r.),  X. Z. kwotę - 2899, 99 zł  L. D. kwotę 5370 zł. Wysokość naprawienia szkody została ustalona na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji potwierdzających wysokość powstałych na skutek rozboju uszczerbku na mieniu poszczególnych pokrzywdzonych, mając na uwadze odzyskanie jednego z utraconych przedmiotów, tj. telefonu L. D. . Jednocześnie w przypadku X. Z. zgodnie z obligatoryjnym obowiązkiem wynikającym z art. 46 § 1 k.k. , Sąd orzekł zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 46 § 1 k.k. sąd orzeka zadośćuczynienie w przypadku złożenia wniosku przez pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej. Wniosek został złożony przez pokrzywdzonego w terminie, o którym mowa w art. 49a k.p.k. tj. do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej. Zadośćuczynienie ma charakter cywilnoprawny, a zatem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego , w niniejszych okolicznościach art. 445 § 1 k.c. Zadośćuczynienie ma także charakter kompensacyjny, w związku z tym winno być ono stosowne do doznanej krzywdy oraz uwzględniać wszystkie zachodzące okoliczności. W szczególności winny być wzięte pod uwagę takie okoliczności, jak nasilenie doznanej krzywdy i trwałe następstwa zdarzenia, przy czym nie może ono stanowić zapłaty symbolicznej, lecz również niewspółmiernej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lipca 1977 r., IV CR 266/77, LEX Nr 7966). Wskazać należy, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia nie ma znaczenia sytuacja majątkowa oskarżonego gdyż nie wpływa ona ani na stopień winy sprawcy ani na rozmiar wyrządzonej krzywdy. Sąd podzielił argumentację pokrzywdzonego i orzekł zadośćuczynienie za doznaną krzywdę jednak w niższej niż wnioskowana kwota. W ocenie Sądu wnioskowana kwota 10 000 zł nie jest współmierna do stopnia krzywdy jaką w wyniku zdarzenia odniósł pokrzywdzony. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż zdarzenia miało dla pokrzywdzonego charakter traumatyzujący i było źródłem cierpienia psychicznego, jednak w dołączonej przez pokrzywdzonego dokumentacji z zakresu leczenia psychiatrycznego brak jest wskazań, iż to właśnie wyłącznie przebieg zdarzenia jest źródłem dolegliwości pokrzywdzonego na tle zdrowa psychicznego. Zadośćuczynienie winno wyrównać doznane krzywdy, ale też być "odpowiednie", a ustalenie jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest "odpowiednia", należy do sfery swobodnego uznania sądu. Zatem w okolicznościach analizowanej sprawy Sąd uznał, że kwota 5 000 zł zadośćuczynienia będzie adekwatna do rozmiaru krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego. Orzeczenie zadośćuczynienia we wskazanej kwocie stanowiło będzie dla oskarżonego dodatkowy element oddziaływania poprawczego i wychowawczego, a dla pokrzywdzonego kompensowało będzie krzywdy mające swoje źródło w przestępstwie. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności --- --- --- --- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V Na podstawie art. 29 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. V. J. kwotę 4354,20 zł z tytułu kosztów obrony oskarżonemu w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w tym 814,20 zł podatku od towarów i usług, ustalając ich wysokość w stawce podstawowej na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, mając na uwadze ilość terminów w których obrońca uczestniczył oraz należny podatek od towarów i usług. VI Kierując się sytuacją majątkową oskarżonego, wymiarem orzeczonej kary, wysokością kosztów poniesionych w toku postępowania, jak i przewidywana nieefektywnością egzekucji należności, Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych oraz na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych od opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. 8. PODPIS Sędzia Agnieszka Marchwicka