III K 74/22

Sygnatura akt III K 74/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Magdalena Zapała-Nowak Protokolant: Monika Nowicka przy udziale Prokuratora Katarzyny Koreckiej – Rożej, Beaty Góralskiej, Włodzimierza Gusty po rozpoznaniu w dniach 28.11.2022 roku, 17.03.2023 roku, 26.05.2023 roku, 27.06.2023 roku, 17.08.2023 roku sprawy S. S. (1) syna T. i E. z domu G. urodzonego (...) w R. oskarżonego o to, że: I. w okresie od lutego 2021 r. do 16.02.2022 r. w B. , woj. (...) , prowadząc działalność gospodarczą pod firmą (...) przywłaszczył przedmioty powierzone mu na podstawie umów leasingu z dnia 08.05.2017 r. i z dnia 17.04.2018 r. z (...) S.A. z/s w Ł. o numerach (...) oraz (...) w postaci dwóch samochodów osobowych marki J. (...) o nr rej (...) oraz marki L. (...) o nr rej (...) o łącznej wartości 443.929,98 zł, co stanowi mienie znacznej wartości, w ten sposób, że nie wydał przedmiotowych pojazdów , pomimo wypowiedzenia umów leasingowych i pisemnych wezwań leasingodawcy do ich zwrotu, działając na szkodę (...) S.A. z/s w Ł. , tj. o czyn z art. 284 § 2 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk o r z e k a oskarżonego S. S. (2) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym uzupełnieniem, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem oraz z tymi zmianami, że eliminuje z podstawy skazania art. 11 § 2 kk oraz, że wartość samochodu J. (...) wyniosła nie mniej niż 146.370 zł, a wartość pojazd L. (...) wyniosła nie mniej niż 173.430 zł, to jest czynu wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 kk , art. 294 § 1 kk , art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 294 § 1 kk w zw. z art. 284 § 2 kk , art. 57 b kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego S. S. (2) na rzecz (...) S.A. z/s w Ł. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 146.370 (sto czterdzieści sześć tysięcy trzysta siedemdziesiąt) złotych oraz 173.430 (sto siedemdziesiąt trzy tysiące czterysta trzydzieści) złotych, zwalnia oskarżonego S. S. (2) od obowiązku zwrotu kosztów postepowania, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IIIK 74/22 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 maja 2017 roku pomiędzy (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. , a oskarżonym prowadzącym (...) została zawarta umowa leasingu operacyjnego o numerze (...) , której przedmiotem był pojazd marki J. (...) , rok produkcji 2016 roku. Umowa leasingu została zawarta na 60 miesięcy, rata leasingowa wynosiła 2.598,72 złote. Czynsz leasingu płatny miał być każdorazowo na rachunek bankowy wskazany w fakturze. (...) jako finansujący mógł rozwiązać umowę ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli oskarżony jako korzystający pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zalegałby z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy. Jednym z obowiązków korzystającego było niedokonywanie w stosunku do przedmiotu leasingu jakichkolwiek czynności rozporządzających, obciążających lub czynności o charakterze obligacyjnym na rzecz osób trzecich. Wartość samochodu J. (...) P. wyniosła 207.000 złotych. ( dowód : dokumentacja k.9-21) Ponieważ powstały zaległości w ratach leasingowych, których oskarżony S. S. (1) nie uregulował w terminie, w dniu 18 marca 2021 roku (...) rozwiązało w trybie natychmiastowym umowę ze skutkiem natychmiastowym i wezwało oskarżonego do zwrotu przedmiotu leasingu w terminie do 25 marca 2021 roku. W piśmie wskazano, gdzie pojazd ma być zwrócony. Wskazano również, że upłynął już termin do uiszczenia zaległych opłat wyznaczonego w wezwaniu do zapłaty z dnia 19 lutego 2021 roku. Pismo zostało podjęte w dniu 2 kwietnia 2021 roku. ( dowód : dokumentacja k. 9-21) A. D. poznał oskarżonego S. S. (1) przez T. Z. . Ten poinformował go, że oskarżony jest (...) . Wiosną 2021 roku oskarżony przekazał samochód J. (...) o numerach rejestracyjnych (...) A. D. . A. D. dowiedział się, że samochód jest leasingowany, oskarżony ma problemy finansowe, szuka więc osoby, która przejmie samochód wraz z leasingiem. Już wcześniej A. D. zawierał takie transakcje. Oskarżony i A. D. porozumieli się w ten sposób, że ten ostatni zapłaci S. S. (1) odstępne w kwocie 5.000 złotych, w zamian za co oskarżony odstąpi mu pojazd z leasingiem. Umowę mieli spisać po kilku dniach. A. D. ufał, że skoro oskarżony jest (...) , to jest osobą godną zaufania i transakcje z nim zawarte są bezpieczne. Prowadził działalność gospodarczą i raty leasingu mógł wrzucać w koszta tejże działalności. Ostatecznie nie udało mu się podpisać umowy, A. D. nie mógł się o to doprosić, oskarżony ciągle wymyślał jakieś wymówki. A. D. płacił raty na wskazane przez oskarżonego konto ( które jak się później okazało było kontem jego ojca ), ze swojego konta firmowego. Domagał się zawarcia umowy, aby móc uzasadnić fakt płacenia rat z tegoż konta firmowego. Musiał również pisać wyjaśnienia w tym zakresie do Urzędu Skarbowego. We wrześniu 2021 roku dotarły do niego informacje, że z leasingiem jest coś nie tak, leasing jest wypowiedziany, a samochód do zwrócenia. Postanowił rozmówić się z oskarżonym. Ponieważ ten unikał go, razem z T. Z. udał się do jego rodziców. W połowie października 2021 roku A. D. spotkał się z oskarżonym przy ulicy (...) , przy (...) , gdzie oddał mu samochód. Powiedział też, że S. S. (1) ma oddać mu kwotę odstępnego, a pozostałą kwotę za raty leasingu ma oddać w późniejszym terminie. Oskarżony przystał na tę propozycję, oddał A. D. kwotę 5.000 złotych, a ten oddał mu samochód. Od tego momentu A. D. nie widział ani oskarżonego, ani pojazdu, nie otrzymał też umówionych pieniędzy. Wszelkie ustalenia z oskarżonym były ustne, nie poparte żadną dokumentacją. ( dowód : zeznania świadka A. D. k. 106-107, k. 229-230, kopie przelewów k.224-226 ) W dniu 17 kwietnia 2018 roku pomiędzy (...) Spółka Akcyjna w Ł. , a (...) została zawarta kolejna umowa leasingu operacyjnego, o numerze (...) , której przedmiotem był samochód osobowy L. (...) , rok produkcji (...) roku. Zmiana przeznaczenia lub substancji przedmiotu leasingu, sposobu miejsca i jego używania lub przechowywania, oddanie przedmiotu leasingu do używania przez osoby trzecie lub obciążenie go jakimkolwiek prawem osób trzecich wymagała zgody finansującego, z tym, że nie wymagana była zgoda w przypadku oddania przedmiotu leasingu do używania pracownikom lub współpracownikom korzystającego z w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wartość pojazdu wynosiła 236.929,98 groszy. ( dowód: dokumentacja k.22-50 ) W grudniu 2020 roku S. S. (1) przekazał pojazd marki L. (...) o numerach rejestracyjnych (...) T. Z. . Oskarżony chciał sprzedać leasing na auto. T. Z. miał nabyć pojazd po zapłaceniu odstępnego i przejęcia leasingu. Wraz z pojazdem T. Z. otrzymał dwa komplety kluczyków, natomiast nie otrzymał dowodu rejestracyjnego. Oskarżony twierdził, że go zgubił i musi wyrobić nowy. T. Z. przekazał oskarżonemu kwotę 40.000 złotych tytułem odstępnego. Kwotę te przekazał bez żadnego pokwitowania. Oskarżony zobowiązał się, że przekaże T. Z. dostęp do portalu (...) , celem płacenia rat leasingowych przez tego ostatniego. Oskarżony nie uczynił tego, wymigiwał się, że zgubił mu się laptop, że zapomniał hasła. Potem oskarżony przywoził T. Z. faktury do zapłaty lub przesyłał je mailem. T. Z. płacił je, w tym z konta brata M. P. , właściciela firmy (...) . ( dowód: zeznania świadka T. Z. k.88-90, k.230-232, dokumentacja kopie przelewów k.87) Ponieważ oskarżony przestał i w tym wypadku płacić raty leasingu, spółka (...) w dniu 12 lutego 2021 roku wypowiedziało firmie oskarżonego umowę o numerze (...) w trybie natychmiastowym, z uwagi na zwłokę w zapłacie należności wynikających z umowy. Jednocześnie (...) wezwało oskarżonego do zwrotu przedmiotu leasingu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 19 lutego 2021 roku. Wypowiedzenie umowy zostało podjęte przez oskarżonego w dniu 26 lutego 2021 roku. ( dowód : dokumentacja k. 22-50 ) T. Z. zamierzał dokonać cesji leasingu na samochód, który użytkował. Kiedy złożył odpowiednie dokumenty, dowiedział się, że leasing został wypowiedziany. Było to dla niego dużym zaskoczeniem, bo wiedział przecież, że płacił raty leasingu. Skontaktował się z oskarżonym, który powiedział mu, że jest zaskoczony taką sytuacją. T. Z. zadzwonił razem z oskarżonym do firmy lesingowej, otrzymał słowną informację, że leasing na pewno jest wymówiony. Pracownik firmy był zdziwiony i dopytywał, na jakiej podstawie płaci raty leasingowe. Prosił T. Z. o wysłanie kopii dwóch ostatnich faktur. T. Z. dowiedział się, że faktury, które opłacił, nie istnieją. Oskarżony zapewniał T. Z. , że wypowiedzenie umowy leasingowej jest niemożliwe i on to wyprostuje. Ten ostatni w związku z otrzymaniem informacji, że leasing jest wypowiedziany, zaprzestał płacenia faktur. Jednocześnie rozmawiał z oskarżonym celem wyjaśnienia sprawy. Proponował mu dwa rozwiązania : wznowienie leasingu, ewentualnie zwrot pieniędzy, które zapłacił w postaci odstępnego i opłaconych przez niego rat leasingowych. Od tej pory kontakt z oskarżonym stawał się problematyczny : S. S. (1) nie odbierał telefonów, unikał jego osoby. Razem z A. D. udali się do rodziców oskarżonego. Ci byli zaskoczeni wizytą, matka oskarżonego twierdziła, że spróbuje wpłynąć na syna, ojciec twierdził, że go to nie interesuje. Krótko po tej wizycie, około października 2021 roku, oskarżony S. S. (1) przyjechał do T. Z. z nieznaną mu osobą i odebrał samochód L. (...) . Przekazanie pojazdu, jak również jego oddanie, nie było w żaden sposób udokumentowane. ( dowód : zeznania świadka T. Z. k.88-90, k.230-232, zeznania świadka A. D. k.229-230, k.106-107) Oskarżony S. S. (1) na żadne z wypowiedzeń nie zareagował i samochodów dobrowolnie nie zwrócił. Dlatego też spółka (...) zleciła firmie (...) SA podjęcie czynności w kierunku odzyskania pojazdów. W dniu 17 maja 2021 roku pracownik spółki (...) złożył wizytę pod adresem prowadzonej przez oskarżonego działalności gospodarczej, w B. . Pod wskazanym adresem, gdzie usytuowany był lokal w kamienicy na parterze nie zastano oskarżonego, przez domofon z nieznanym mężczyzną R. S. uzyskał informację, że leasingobiorca jest nieobecny. Złożył więc wizytę w B. po adresem S. , gdzie usytuowany jest dom rodzinny, również oskarżonego nie zastano. W obu wypadkach R. S. pozostawił informację i wezwał do kontaktu. Próbował również kontaktować się z oskarżonym telefonicznie, ale oskarżony nie podejmował połączeń. Oddzwonił około godziny 15.00, R. S. poinformował go o przyczynie kontaktu, czyli wypowiedzianych umowach i wezwał do zwrotu samochodów. Oskarżony odmówił. Twierdził, że spłaci zadłużenie na umowach i uzyska tytuł prawny do samochodów. Miał kontaktować się też następnego dnia z pracownikiem leasingu celem wyjaśnienia kwestii wypowiedzenia umów i zobowiązał się oddzwonić po wyjaśnieniu sprawy. Leasingodawca podjął decyzję, że działania windykacyjne zostały wstrzymane do końca lipca 2021 roku. Po ich wznowieniu ponownie wysłano wezwanie do zwrotu samochodów, które podjęte zostało w miejscu prowadzonej działalności w dniu 19 sierpnia 2021 roku. R. S. podjął też liczne próby skontaktowania się z oskarżonym telefonicznie, oskarżony ponownie nie podejmował połączeń, nie reagował na wysyłane smsy z żądaniem zwrotu pojazdów. Oddzwonił dopiero w dniu 2 września 2021 roku, ponownie wezwany do zwrotu pojazdów oświadczył, że jest za granicą i będzie się kontaktował po 12 września w sprawie odstawienia samochodów. W dniu 14 września 2021 roku oskarżony skontaktował się telefonicznie z pytaniem, jakie jest zadłużenie na umowach. R. S. poinformował go, że ma obowiązek zwrócić pojazdy na parking, czego oskarżony ponownie odmówił. Zadeklarował też, że ponownie skontaktuje się z (...) , gdyż chciał spłacić zadłużenie i nie chciał zwracać pojazdu. Jednocześnie R. S. uzyskał informacje, że z (...) skontaktowała się osoba (...) , prosząc o podanie kwoty do spłaty celem wznowienia umowy leasingu o numerze (...) // (...) dotyczącej samochodu L. (...) . Twierdził też, że spłaty za miesiąc lipiec i sierpień uregulował zgodnie z fakturami. W trakcie rozmowy przysłał zdjęcia faktur o numerach (...) , które miał otrzymać od S. S. (2) , który przekazał samochód i wyraził zgodę na cesję leasingu. Osoba ta twierdziła, że od grudnia 2020 roku miała regulować raty leasingu za samochód, na początku gotówką do S. S. (1) , potem na konto (...) . W przypadku okazanych dwóch faktur okazało się, że faktury o tych numerach nie były wystawione na (...) , tylko na inne podmioty. Wizualnie przypominały w sposób łudzący te wystawione przez (...) . Poza tym w stosunku do umowy (...) od dnia wypowiedzenia nie były wystawiane żadne faktury. Po uzyskaniu informacji, że samochód został zwrócony oskarżonemu S. S. (1) , R. S. ponownie kontaktował się z oskarżonym, S. S. (1) nie podejmował połączeń, potem wyłączył telefon, nie odpowiedział również na wiadomości sms- owe. Pod adresami związanymi z oskarżonym nie udało się zlokalizować samochodów, raty leasingowe nie zostały spłacone, samochody nie zostały zwrócone. W październiku 2021 roku R. S. udał się pod adres wskazany przez oskarżonego, w P. na ulicę (...) , gdzie znajduje się myjnia samochodowa. Na miejscu zastał T. Z. , który potwierdził, że użytkował samochód marki L. (...) , ale zwrócił go oskarżonemu. Oskarżony natomiast twierdził, że samochodów nie odzyskał i nie wie, gdzie oba auta mogą się znajdować. Również pod koniec października 2021 roku S. S. (1) w rozmowie z R. S. zapewniał, że samochodów nie odzyskał i nie wie, gdzie one się znajdują. ( dowód : zeznania świadka R. S. k.57-59, k.228-229) W dniu 16 sierpnia 2021 roku (...) wezwało oskarżonego po raz kolejny do zwrotu przedmiotów leasingu, to jest J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz L. (...) , pismo doręczono w dniu 19 sierpnia 2021 roku. Kolejne wezwanie do zwrotu datowane było na 24 września 2021 roku, z terminem trzech dni na zwrot pojazdów. ( dowód : dokumentacja k.9-50 w tym umowy leasingu, faktury, oświadczenia, zeznania świadka R. S. k.57-59, k.228-229 ) (...) wysyłało do oskarżonego noty odsetkowe, tytułem zapłaty odsetek od niezapłaconych faktur od umowy (...) , w tym od listopada 2019 roku. ( dowód : noty odsetkowe k.75) Na terenie posesji w B. , przy P. u T. S. zabezpieczono min. umowę leasingu o numerze (...) , trzy umowy najmu samochodu między (...) w B. , a (...) na najem samochodu marki J. o numerze rejestracyjnym (...) z 1 stycznia 2020 roku, z 1 kwietnia 2020 roku z 2 stycznia 2020 roku oraz dwa dowody wpłaty z 13 marca 2020 roku i 14 lutego 2020 roku wystawione przez (...) , na rzecz (...) na kwoty 15.000 złotych. ( dowód : dokumentacja k. 75) W siedzibie firmy (...) zabezpieczono min. fakturę nr (...) wystawioną przez (...) na (...) z dnia 2 sierpnia 2021 roku na kwotę 3.115,87 złotych oraz fakturę wystawioną również przez (...) o numerze (...) na rzecz (...) na kwotę również 3.115,78 złotych. ( dowód : dokumentacja k. 87 ) W bazie danych Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego samochód marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) objęty jest polisą OC (...) od 4 maja 2022 roku do 3 maja 2023 roku, jako posiadacz ujawniony jest (...) . (...) zawarł umowę ubezpieczenia na swój rachunek. Pojazd marki J. o numerze rejestracyjnym (...) objęty był ubezpieczeniem OC przez Towarzystwo (...) , jako posiadacza ujawniono (...) . Z kolei umowa OC dla pojazdu L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) obowiązuje w okresie od 4 maja 2022 roku do 3 maja 2023 roku. (...) SA została zawarta w trybie ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Polisa ta nie została opłacona. ( dowód pismo k. 237-239, k.254, k.260 ) Wartość przywłaszczonych pojazdów na datę wypowiedzenia umów leasingowych zostały określone przez porównanie do aktualnych wówczas ofert o rok młodszych pojazdów niż wyceniane, a następnie oszacowana wartość została powiększona o dodatkową wartość wynikającą ze wzrostu cen pojazdów rok do roku. ( dowód : pismo k. 240 ) Na poczet dwóch umów zawartych z oskarżonym dokonano wpłat na łączną kwotę 291.808, 07 złotych. Do umowy (...) dokonano wpłaty kwoty 30.883,04 złote, na poczet drugiej umowy, to jest (...) kwotę 260.925,03 złote. Opłata wstępna była do drugiej umowy i wyniosła 40.278,10 złotych. Została opłacona w całości. ( dowód : pismo : k.289-292) Oskarżony S. S. (1) był już karany : - wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 13 czerwca 2019 roku w sprawie sygn. akt (...) za czyn z art. 286 §1kk , art. 270 §1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, 3 letni zakaz prowadzenia działalności związanej ze świadczeniem usług polegających na doradztwie prawnym, - wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 10 grudnia 2020 roku sygn. akt (...) na karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym za czyn z art. 244 kk , - wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 stycznia 2021 roku w sprawie sygn. akt (...) za czyn z art. 286 §1 kk na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. ( dowód: dane o karalności k. 116-117) Oskarżony S. S. (1) nie jest osobą chorą psychicznie, ani upośledzoną umysłowo, nie jest uzależniony od alkoholu ani innych środków psychoaktywnych. W chwili popełnienia zarzucanego czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem, w czasie toczącego się postępowania miał prawidłowo zachowaną poczytalność. ( dowód : opinia psychiatryczna k.161) Zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Na ostatniej rozprawie oskarżony wyjaśnił, że świadkowie D. i S. skoro tak chcieli zabezpieczyć się od niezapłaconych rat, to dlaczego nie zrobili zdjęcia, że oddają samochód, czy nie posiadali zwykłej kartki potwierdzającej ten fakt. Sms wysłany przez jego matkę w dniu 3 grudnia pozostał bez odpowiedzi, a na wcześniejsze smsy Z. odpowiadał. Oskarżony złożył zawiadomienie o kradzieży kół, co obala tezę Z. , jak mógł bowiem wrócić bez kół. Zbyt dużo zapłacił za te samochody, bardziej opłacało się wykupić te samochody, niż pozbyć się ich w ten sposób. Pan Z. obraca się w takim kręgu, że nie trzeba się domyślać, skoro nie były poszukiwane, to one już są zagranicą. Gdyby była dramatyczna sytuacja finansowa, jego rodzice na pewno by te samochody wykupili. Pan Z. miał przejąć auto od grudnia 2020 roku, pan D. od marca 2021 roku, to ci panowie doprowadzili, że umowy zostały wypowiedziane. Oskarżony nie wie, gdzie były przelewane pieniądze, oskarżony kierował nawet windykatorów zewnętrznych, by tych aut szukali. ( dowód : wyjaśnienia oskarżonego S. S. (2) k. 123-124, k. 128, k. 227v-228, k.305) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że oskarżony dopuścił się przypisanego przestępstwa. Stanowisko oskarżonego, który nie przyznał się do zarzucanego mu czynu Sąd odbiera jako próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej. Za niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego, że to świadkowie D. i Z. doprowadzili do tego, że umowy zostały wypowiedziane. Problem w tym, że (...) już wcześniej stwierdziło u oskarżonego konieczność uiszczenia zaległych rat. Jeśli chodzi o samochód J. (...) , został on przekazany w użytkowanie na wiosnę 2021 roku. W tym samym czasie (...) poinformowało oskarżonego o wypowiedzeniu umowy i wskazywało w piśmie że wezwanie do zapłaty zaległych rat kierowane było w dniu 19 lutego 2021 roku, a zatem nim A. D. przejął samochód we władanie (pismo k.17 ). Podobnie rzecz się ma z samochodem L. (...) , który został przekazany T. Z. . W tym zakresie już w dniu 12 lutego 2021 roku (...) wystosowało do oskarżonego pismo o wypowiedzeniu umowy leasingu, zakreślając też termin do zwrotu pojazdu do 19 lutego 2021 roku. Gdyby to T. Z. nie płacił rat, to (...) nie zdążyłby już po niecałych dwóch miesiącach ( samochód przekazany w grudniu 2020 ) zareagować wypowiedzeniem umowy. Tej okoliczności zaprzeczają również zeznania R. S. , który rozpoczął czynności windykacyjne i w maju 2021 roku udał się do B. . Kiedy w końcu oskarżony nawiązał kontakt z R. S. oskarżony odmawiał zwrotu pojazdów twierdził, że spłaci zadłużenie na umowach. Wiedział więc, że nie płacił rat leasingowych. Poza tym w aktach sprawy znajdują się kopie przelewów, z których wynika, że świadkowie płacili, czy chcieli płacić raty za pojazdy i w tym celu dokonywano odpowiednich przelewów ( nawet po wypowiedzeniu umów ). Trzeba również zauważyć, że S. S. (1) został oskarżony o przywłaszczenie pojazdów, a zatem dlaczego doszło do wypowiedzenia umów leasingowych jest naprawdę kwestia wtórną. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jako prowadzący (...) wziął w leasing dwa pojazdy, J. (...) i L. (...) , które następnie przekazał T. Z. i A. D. . W obu wypadkach świadkowie mieli przejąć cesję. Podkreślić jednak należy, że żadna z umów leasingu nie dawała możliwości dokonywania jakichkolwiek czynności rozporządzających na rzecz osób trzecich ( z ewentualną zgodą leasingodawcy) . Na marginesie wskazać należy, że oskarżony nie przestrzegał zapisów umowy już wcześniej, skoro z zeznań matki oskarżonego wynika, że użytkowała samochód marki J. , a nadto podczas przeszukania u T. S. , ojca oskarżonego, odnaleziono trzy umowy najmu samochodu właśnie marki J. między (...) oskarżonego, a prywatną (...) , a nawet z tego tytułu oskarżony – tak wynika przynajmniej z dowodów wpłat- pobrał przynajmniej dwukrotnie kwoty po 15.000 złotych. Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków A. D. i T. Z. . Ich zeznania w zakresie użytkowanych pojazdów uzyskanych od oskarżonego są podobne. Zarówno A. D. , jak i T. Z. wiedzieli, że samochody J. i L. (...) są wzięte w leasing, w obu przypadkach miała nastąpić cesja leasingu na świadków. Za znamienne Sąd uznał, że w przypadku A. D. świadek nie mógł się doprosić o zawarcie umowy cesji leasingu, albowiem oskarżony wymyślał jakieś wymówki. Dla świadka stanowiło to problem, albowiem raty leasingu „wrzucał” w koszty prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd chciałby zwrócić uwagę na korelację czasową, albowiem jak wynika z zeznań świadka użytkował on pojazd od wiosny do jesieni 2021 roku. Tymczasem jak wynika z załączonej do akt dokumentacji w dniu 18 marca 2021 roku (...) wypowiedziało firmie oskarżonego umowę leasingu, o czym on sam dowiedział się w dniu 2 kwietnia 2021 roku. Oskarżony miał zatem świadomość, że nie da się przejąć umowy leasingu, skoro umowa została wypowiedziana. Nie dziwią wiec zeznania A. D. , że nie mógł się doprosić oskarżonego, aby zawrzeć umowę cesji leasingu. Za wiarygodne Sąd uznał też zeznania świadka A. D. , że w październiku oddał użytkowany przez siebie pojazd oskarżonemu, uzyskując jedynie zwrot kosztów odstępnego. Taka postawa nie dziwi i jest logiczna, a także zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Świadek wskazywał przecież, że raty leasingowe opłacał z konta firmowego, dlatego też musiał dysponować umową cesji leasingu, aby jak stwierdził „podeprzeć się w księgowości i być zgodnie z literą prawa”. W między czasie pisał również wyjaśnienia do Urzędu Skarbowego. Dalsze użytkowanie tego pojazdu stanowiło więc kłopot, świadek przyznawał też, że już wcześniej korzystał z cesji leasingu i nie była to dla niego żadna nowość. Użytkowanie w dalszym ciągu pojazdu rodziło, w ocenie Sądu, dla świadka dalsze negatywne konsekwencje, łącznie z niemożnością zbycia pojazdu, problemy z jego ubezpieczeniem, a także brak możliwości opłacania rat z konta firmy. Zresztą jak mógł świadek w dalszym ciągu płacić raty, skoro umowa leasingu była wypowiedziana. Świadek wiedział również, że w razie wypowiedzenia umowy leasingu, samochód jest do zwrotu – co zresztą potwierdza korespondencja między oskarżonym, a (...) . Sąd chciałby zwrócić uwagę jeszcze na jeden aspekt sprawy, oskarżony wiedział o tym, że leasing jest wypowiedziany, a mimo to A. D. płacił raty leasingowe. Jak się okazało wpłaty były na konto T. S. , o czym świadczą złożone przez świadka dowody wpłat. Podobne w swojej wymowie są zeznania świadka T. Z. , który z kolei użytkował pojazd L. (...) . Za wiarygodne Sąd uznał, że świadek nie miał dowodu rejestracyjnego pojazdu, nie mógł też się doprosić od oskarżonego, aby uzyskać dostęp do portalu (...) . Również i w tym wypadku świadek użytkował pojazd ( od grudnia 2020 ), wtedy kiedy umowa leasingowa została wypowiedziana, co jak wynika z dokumentacji nastąpiło w lutym 2021 roku. W tym też miesiącu oskarżony powziął o tym fakcie wiadomość. Znamienne, że według świadka, kiedy dowiedział się o wypowiedzeniu umowy leasingu, oskarżony miał być tym faktem zaskoczony, wręcz twierdzić, że jest to niemożliwe i obiecywał wszystko wyprostować. W ocenie Sądu oskarżony i w tym wypadku doskonale zdawał sobie sprawę, że leasing jest wypowiedziany, a przed T. Z. udawał swoje zaskoczenie. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadka, że kiedy już wiedział o wypowiedzeniu umowy leasingu i zażądał odpowiednich działań od oskarżonego, w tym zwrotu odstępnego plus zwrot rat leasingowych, kontakt z oskarżonym stał się utrudniony : oskarżony nie odbierał telefonów, unikał świadka. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadka w zakresie tego, że samochód został oskarżonemu zwrócony. Świadek wskazywał również, że w rozmowie z pracownikiem banku ustalił, że część faktur, które opłacił, nie istnieją, w związku z czym dalsze opłacanie rat stawało się bezprzedmiotowe. Dlatego też logicznym jest, że i ten świadek zwrócił pojazd, albowiem dalsze użytkowanie było nieopłacalne dla świadka i wobec przywoływanej wyżej wypowiedzenia umowy leasingowej i wobec faktu, że świadek- podobnie jak A. D. nie mógłby np. zbyć pojazdu, miałby problemy z jego ubezpieczeniem. Nie może obciążać świadka fakt, że oddanie pojazdu odbyło się bez żadnego pokwitowania ( podobnie zresztą jak i w przypadku A. D. ). Świadek przyznawał przecież, że nie kwitował ani oddania samochodu, ani też jego przejmowania, a także wszelkie ustalenia dotyczące przyszłej cesji, płatności rat leasingowych odbywały się ustnie, bez żadnej dokumentacji. Sąd podzielił również zeznania świadków co do przebiegu wizyty u rodziców oskarżonego. Podali, że rodzice byli zdziwieni i zaskoczeni wizytą, a matka oskarżonego zapewniła, że postara się wpłynąć na swojego syna. Sąd nie przyjął również, że T. S. i E. S. byli zastraszani przez A. D. i T. Z. . Obaj świadkowie zgodnie również potwierdzili, że rodzice oskarżonego nie domagali się zwrotu pojazdów. Nie budzą również zastrzeżeń zeznania świadka R. S. pracownika firmy (...) i partnerzy, który podjął działania windykacyjne celem zwrotu leasingodawcy użytkowanym pojazdów. Jego zeznania są spójne, logiczne i konsekwentne, a ponadto korelują z ze znajdującą się w aktach sprawy dokumentacją zgromadzoną przez (...) . Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadka w zakresie tego, że oskarżony odmawiał zwrotu pojazdów, zapewniając i tego świadka, że będzie kontaktował się z (...) w sprawie rozliczeń finansowych. Sąd dostrzegł, że oskarżony zapewniał świadka, że nie może zwrócić pojazdów, gdyż to jemu nie zostały zwrócone pojazdy. W ocenie Sądu oskarżony w tym zakresie mnie mówił prawdy R. S. , skoro z zeznań przywoływanych A. D. i T. Z. pojazdy te zostały mu zwrócone. Zwrócić uwagę należy również na kwestie autentyczności faktur wystawianych na samochód L. (...) . Co do dwóch faktur o numerach (...) świadek wskazał, że faktury te zostały sfałszowane, albowiem faktury o tychże numerach zostały faktycznie wystawione przez (...) , ale na i zupełnie inne podmioty i kwoty. Świadek wskazał również, że w zakresie umowy (...) od dnia wypowiedzenia umowy nie były wystawiane żadne faktury, a zatem te, które istniały w obiegu, poświadczały nieprawdę i były niezgodne ze stanem faktycznym. Jak wynika z akt sprawy – k.153 , w tym zakresie sprawa została wyłączona do odrębnego rozpoznania. Również i ten świadek wskazywał, że próby skontaktowania się z oskarżonym były utrudnione, oskarżony nie podejmował połączeń, wyłączał telefon, nie reagował na wiadomości wysyłane droga smsową. Zwrócić również należy uwagę, że oskarżony nie informował początkowo świadka, że samochody są użytkowane przez inne osoby. Nie uwalnia od odpowiedzialności karnej fakt, że oskarżony zapewniał w ostatniej rozmowie R. S. , że samochody nie zostały mu zwrócone i nie wie, gdzie aktualnie się znajdują. W ocenie Sądu oskarżony działał w pełni świadomie, chcąc uchronić się od skutków żądania przez leasingodawcę zwrotu obu pojazdów. Świadek R. S. zaprzeczył również, aby T. Z. wprowadzał go w błąd co do miejsca znajdowania się J. , wręcz przeciwnie świadek zapewnił go o zwrocie pojazdu oskarżonemu. To, że świadkowie pewnych szczegółów nie pamiętali, Sąd wiąże z upływem czasu i nie deprecjonuje to wartości tychże zeznań. Z dystansem Sąd traktuje zeznania E. S. oraz T. S. . Świadkowie są rodzicami oskarżonego i co oczywiste ich zeznania są nakierowane na umniejszenie odpowiedzialności karnej syna za zaistniałą sytuację, a ściślej przerzucenie jej na A. D. i T. Z. . Sąd nie przyjął zeznań świadków, że obaj użytkownicy nie zwrócili pojazdów. Wersja ta jest nielogiczna, sprzeczna z doświadczeniem życiowym, a przede wszystkim z zeznaniami w/w wymienionych. Świadkowie w sposób przekonujący uargumentowali, dlaczego użytkowanie pojazdów otrzymanych od oskarżonego było po prostu w dalszym ciągu dla nich nieopłacalne. Choć nie ma to znaczenia dla sprawy Sąd nie przyjął, że w trakcie rozmowy z w.w próbowali oni zastraszyć rodziców oskarżonego i przyjął, że rozmowa miała taki przebieg, jak opisywali to A. D. i T. Z. . Kwestia, czy wpłaty za pojazdy księgowano na jednym koncie jest dla Sądu drugorzędna, albowiem niekwestionowanym jest wbrew temu, co zeznaje E. S. , że przy obu pojazdach powstały zaległości w płatności rat leasingowych. E. S. niechcący też ujawniła, że zanim J. trafił do A. D. , był użytkowany przez świadka. Co oznacza, że już wcześniej oskarżony przekazywał w użytkowanie pojazdy, mimo odpowiednich zakazujących zapisów umowy. Za niewiarygodne Sąd uznał zapewnienia świadka, że pomimo odmowy leasingodawcy do cesji leasingu, T. Z. zadeklarował, że dalej będzie płacił raty leasingowe. Jak już wskazywano powyżej T. Z. zaprzeczył temu faktowi, logicznie wskazał, dlaczego nie chciał dalej tego robić. Za nieprzystające do rzeczywistości Sąd uznaje, że auto J. widywane było na sądowym parkingu, o czym wiadomo Sądowi z urzędu. Za nieprzydatne Sąd uznaje informację jakoby J. widziano na terenie P. T. na początku 2022 roku, albowiem informacji tej nie dało się potwierdzić w rzeczywistości ( wide karta 242). W świetle zeznań A. D. i T. Z. upaść muszą zeznania T. S. , że to w/w osoby poprzez brak zdolności kredytowej doprowadzili do tego, że nie doszło do cesji. Do cesji nie doszło, bo umowy leasingu zostały wypowiedziane. ( przecież umowa leasingu na J. (...) została wypowiedziana w marcu 2021 roku, a A. D. okazał przelewy za kwiecień, maj i czerwiec 2021 roku ). Zeznania T. S. potwierdzają, że wbrew zapisom umowy leasingowej, korzystał on z samochodu marki pojazd, ( czego dowodem są umowy najmu samochodu znajdujące się w aktach sprawy, a zabezpieczone na terenie posesji T. S. , z kartką : do zniszczenia ), a nawet z tego powodu płacił oskarżonemu 15.000 złotych miesięcznie. Świadek nie wykluczył też, że pieniądze za laesing pojazdu mogły trafiać na jego konto ( vide k.224-225). Zachowanie oskarżonego S. S. (2) polegające na tym, że w okresie od lutego 2021 roku do 16 lutego 2022 roku w B. , województwo (...) , prowadząc działalność gospodarczą pod firmą (...) L. „ działając w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem przywłaszczył przedmioty powierzone mu na podstawie umów leasingu z dnia 8 maja 2017 roku i z dnia 17 kwietnia 2018 roku z (...) z siedzibą w Ł. o numerach (...) oraz (...) w postaci dwóch samochodów osobowych marki J. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) o, przy czym wartość J. (...) wyniosła nie mniej niż 146.370 złotych, a wartość pojazdu L. (...) wyniosła nie mniej niż 173.430 złotych wyczerpało dyspozycję art. 284 § 2 kk , art. 294 § 1 kk i art. 12 § 1 kk . Przywłaszczenie wiąże się z uprzednim posiadaniem rzeczy przez sprawcę. W przeciwieństwie więc do kradzieży, gdzie sprawca czynu zabiera spod władztwa osoby uprawnionej określoną rzecz, w przypadku przywłaszczenia, sprawca czynu w chwili przywłaszczenia jest już w legalnym posiadaniu określonej rzeczy. Przywłaszczenie, jego istotą jest to, że sprawca mając je w swym posiadaniu, włącza ją do swojego majątku albo wykonuje w inny sposób w stosunku do tych przedmiotów uprawnień właścicielskich. Okolicznością tworzącą kwalifikowany typ przywłaszczenia w postaci sprzeniewierzenia jest powierzenie sprawcy rzeczy przez jej właściciela. Dochodzi tu do swoistego nadużycia zaufania, jakim obdarzył sprawcę właściciel rzeczy. Rzeczą powierzoną jest rzecz wydana sprawcy w określonym celu, za dobrowolną zgodą jej właściciela. Nie dochodzi tu jednak do przeniesienia prawa własności tej rzeczy, ale do uzyskania przez sprawcę innych praw do rzeczy, np. prawo do jej używania i pobierania pożytków. Istota przywłaszczenia polega więc na bezprawnym potraktowaniu uzyskanej wcześniej rzeczy jako swojej własnej. Najczęściej – to takie zachowanie, które będzie jednoznacznie wskazywać na traktowanie cudzej rzeczy lub prawa majątkowego jako swojego własnego. Nie musi być to tylko czynność prawna charakterystyczna dla właściciela, w rachubę wchodzi tu jakikolwiek uzewnętrzniony przejaw traktowania danej rzeczy jako swojej własnej. Zamiar przywłaszczenia musi być przy tym powiązany ze świadomością sprawcy o braku tytułu prawnego ku temu. Analogicznie jak przy kradzieży cel sprawcy sprowadza się do nieodwracalnego pozbawienia właściciela określonego składnika jego mienia i uczynienia z niego swojej własności. Wszystkie przesłanki z tego przepisu zostały spełnione, oskarżony, (...) z wykształcenia zawarł dwie umowy leasingu na dwa samochody z (...) . Na ich podstawie mógł używać rzeczy i pobierać pożytki, jednakże nie był ich właścicielem. Na mocy umowy przekazane mu przedmioty leasingu pozostawały własnością (...) czyli własnością finansującego. Oskarżony nie mógł też zgodnie z zapisami umowy dokonywać jakichkolwiek czynności rozporządzających, obciążających lub czynności o charakterze obligacyjnych na rzecz osób trzecich. Oskarżony zaprzestał płatności rat leasingowych, w związku z czym (...) wezwał do spłaty długów, a potem rozwiązało umowy leasingu i wezwało do zwrotu przedmiotu umowy. Oskarżony na żadne wypowiedzenia nie zareagował i dobrowolnie przedmiotów nie zwrócił. S. S. (1) nie podejmował połączeń telefonicznych, po nawiązanym kontakcie odmówił zwrotu pojazdów, zapewniając, że spłaci zadłużenie, po tym znowu unikał kontaktu, nie reagował na smsy. Nie chciał zwracać pojazdów, zapewniając o chęci spłacenia zadłużenia, później zapewniał, że samochody nie zostały mu zwrócone, co nie miało miejsca w rzeczywistości. Oskarżony nie był właścicielem, otrzymał samochód, a w zasadzie samochody do użytkowania przez (...) , nie mógł nimi swobodnie rozporządzać. Oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, zwodził pracownika firmy windykacyjnej, a w rzeczywistości nie czynił nic, by samochody zwrócić, pomimo zwrotu pojazdów przez A. D. i R. S. nie zwrócił pojazdów prawowitemu właścicielowi. Sąd zmienił opis czynu. Wyeliminował art. 11 § 2 kk , nie dochodzi tu do zbiegu dwóch przepisów ustawy karnej. Jednocześnie, z uwagi na fakt, że w czasie zarzucanego mu czynu pojazdy nie miały tej wartości, co przy zawieraniu umowy leasingu, Sąd zmienił w opisie czynu na wartość nie mniejszą niż te wskazane w piśmie przez pokrzywdzonego na datę wypowiedzenia umowy leasingowej .Ponieważ wartość przedmiotów przywłaszczenia wyniosła więcej niż 200.000 złotych, uzasadniona jest kwalifikacja z art. 294§ 1 kk . Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk . Na niekorzyść oskarżonego Sąd poczytał uprzednią karalność oskarżonego. Niewątpliwie oskarżonego obciąża też fakt, że oskarżony jest z wykształcenia (...) co powinno skłaniać go do elementarnego przestrzegania przepisów prawa. Oskarżony nie dość, że nie zwrócił pojazdów, to jeszcze przekazał je do dalszego użytkowania innym osobom fizycznym, a później wprowadzał (...) w błąd przekazując fałszywy obraz rzeczywistości o rzekomym braku zwrotu pojazdów. Wcześniej wprowadzał w błąd A. D. i T. Z. i udając, że wypowiedzenie umowy leasingowej go zaskoczyło . Sąd wymierzył karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, uznając, że orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i bezprawności czynu, spełni cele kary zapobiegawcze i wychowawcze. Oskarżony już wcześniej miał wymierzaną karę w tym z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary, a jednak nadal popełniał kolejne przestępstwa. Na podstawie art. 46 § 1 kk , stosownie do złożonego wniosku, Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstw poprzez zapłatę odpowiednio kwoty 146.370 złotych i oraz 173.430 złotych, stanowiących wartość obydwu pojazdów. Oskarżony jest obowiązany do zapłaty kwoty ponad 300.000 złotych na rzecz pokrzywdzonego. Dlatego też od kosztów postępowania w trybie art. 624 § 1 kpk Sąd go zwolnił i przejął je na rachunek Skarbu Państwa.