III K 72/16

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim rozpoznał sprawę S. M., oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk. Oskarżonemu zarzucono, że działając wspólnie i w porozumieniu z T. S., doprowadził (...) Bank (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przy zawarciu kredytu inwestycyjnego w kwocie 2 700 000 zł. Miało to nastąpić poprzez podpisanie dokumentu KP nr (...) z dnia 28 kwietnia 2011 roku, który zawierał nieprawdziwe oświadczenie o uzyskaniu zaliczki na zakup stacji paliw w kwocie 500 000 zł, podczas gdy wpłata taka nie miała miejsca. Dokument ten miał istotne znaczenie dla uzyskania kredytu przez T. S. jako udokumentowanie wymaganej wpłaty własnej. Sąd Okręgowy, w miejsce pierwotnego zarzutu, uznał oskarżonego S. M. za winnego tego, że w okresie od 28 kwietnia 2011 roku do 27 maja 2011 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, poświadczył własnym podpisem nieprawdę w dokumencie KP Nr (...) z dnia 28 kwietnia 2011 roku co do okoliczności mającej istotne znaczenie dla uzyskania kredytu – tj., że otrzymał od T. S. zaliczkę w kwocie 500 000 zł. na zakup Stacji Paliw, choć wiedział, że w rzeczywistości wpłata ta nie miała miejsca. Oskarżony przedłożył ten dokument w banku, co skutkowało udzieleniem kredytu T. S. Sąd zakwalifikował czyn jako wyczerpujący dyspozycję art. 271 § 1 kk, art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Za ten czyn, na podstawie art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 33 § 2 kk, orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku oraz karę grzywny w ilości 80 stawek dziennych, każda po 10 złotych. Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 kk, wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby dwóch lat. Zasądzono również od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę i zwrot wydatków. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zebrane dowody potwierdzają poświadczenie nieprawdy w dokumencie KP, gdyż S. M. nie otrzymał zaliczki od T. S. Sąd oparł się na wyjaśnieniach S. M., zeznaniach T. S. i E. C., uznając je za wiarygodne w tym zakresie. Kluczowym warunkiem uzyskania kredytu była wpłata własna w wysokości 500 000 zł. Sąd uznał, że S. M. wiedział o potrzebie przedłożenia dokumentu w banku i że po przyznaniu kredytu na jego konto wpłynie część środków. Jednakże, sąd nie dopatrzył się wystarczających dowodów na to, że S. M. działał z zamiarem wyłudzenia kredytu. Brak było dowodów na porozumienie co do niespłacenia kredytu. Sąd podkreślił, że T. S. spłacał raty kredytu przez ponad rok, a na stacji ustanowiono hipotekę zabezpieczającą spłatę. W związku z tym, zachowanie S. M. oceniono wyłącznie w kategoriach czynu z art. 271 § 1 kk i art. 297 § 1 kk. Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu jako dość wysoki, naruszający wiarygodność dokumentów i uczciwy obrót gospodarczy. Przy wymiarze kary uwzględniono dyrektywy z art. 53 § 1 kk, w tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób popełnienia czynu, zamiar, motywację, a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego. Na korzyść oskarżonego przemawiały przyznanie się do czynu (na etapie postępowania przygotowawczego), wyrażenie żalu i niekaralność. Na niekorzyść – działanie w warunkach współsprawstwa i realizacja dwoma przepisami ustawy. Sąd uznał, że cele kary zostaną osiągnięte w warunkach wolności kontrolowanej. Sąd nie uwzględnił wniosku banku o naprawienie szkody z uwagi na brak dowodów na wyłudzenie kredytu.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający