III K 386/24

Sygn. akt III K 386/24 1001-101.Ds.94.2024 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2025 r. 8.Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Tomasz Kaszyca Protokolant: Oliwia Kliczkowska przy udziale Prokuratora Roberta Kaczora po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025r. sprawy W. K. , PESEL (...) , syna H. i M. z d. O. , ur. (...) we W. , oskarżonego to, że: I. (IX. a/o) w dniu 7 kwietniu 2023 r. w rejonie miejscowości B. , woj. (...) , wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu P. (...) , nr rej. (...) , celowo spowodował zdarzenie- kolizję drogową będące podstawą do wypłaty takiego odszkodowania przez (...) S.A. i (...) S.A. , tj. o czyn z art.298§l k.k. II. (X. a/o) w dniu 11 kwietniu 2023 r. w rejonie W. - w S. , woj. (...) , oraz w W. , woj. (...) , wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu P. (...) , nr rej. (...) , wprowadził w błąd ubezpieczyciela (...) S.A. co do wystąpienia zdarzenia losowego mającego uzasadniać wypłatę odszkodowania, to jest kolizji drogowej zaistniałej w dniu 7 kwietnia 2023 r. w rejonie miejscowości B. , doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia kwotą 140.658 zł, czym działał na szkodę (...) S.A. , tj. o czyn z art.286§l k.k. III. (XI. a/o) w dniu 23 maja 2023 r. w rejonie W. - w S. , woj. (...) , oraz w S. , woj. (...) , wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu P. (...) , nr rej. (...) , wprowadził w błąd ubezpieczyciela (...) S.A. co do wystąpienia zdarzenia losowego mającego uzasadniać wypłatę odszkodowania, to jest kolizji drogowej zaistniałej w dniu 7 kwietnia 2023 r. w rejonie miejscowości B. , doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia kwotą 310.916 zł, czym działał na szkodę (...) S.A. , tj. o czyn z art.286§l k.k. w zw. z art.294§l k.k. IV. (XII. a/o) w dniu 7 marca 2023 r. w S. , woj. (...) , zawiadomił Komisariat Policji w S. o kradzieży z włamaniem samochodu P. (...) , nr rej. (...) , o wartości 304.100 zł, wiedząc, że przestępstwa nie popełniono, tj. o czyn z art.238 k.k. V. (XIII. a/o) w dniu 7 marca 2023 r. w S. , woj. (...) , będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, składając zeznania w charakterze świadka w Komisariacie Policji w S. zeznał nieprawdę co do kradzieży samochodu P. (...) , nr rej. (...) , o wartości 304.100 zł, i zataił prawdę o faktycznych okolicznościach ukrycia tego samochodu w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia, tj. o czyn z art.233§l k.k. VI. (XIV. a/o) w dniu 16 marca 2023 r. w rejonie W. - w S. , woj. (...) , oraz w W. , woj. (...) , wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu P. (...) , nr rej. (...) , wprowadził w błąd ubezpieczyciela (...) S.A. co do wystąpienia zdarzenia losowego mającego uzasadniać wypłatę odszkodowania, to jest uszkodzeń samochodu w wyniku kradzieży z dnia 7 marca 2023 r. w sytuacji, gdy kradzież nie nastąpiła, a do ukrycia samochodu doszło w celu późniejszego uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia kwotą 2.114,07 zł, czym działał na szkodę (...) S.A. , tj. o czyn z art.286§l k.k. ******* I. uznaje oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I. części wstępnej wyroku to jest przestępstwa z art. 298§1 k.k. i za to na podstawie art. 298§1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a§1 k.k. , wymierza mu karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych; II. uznaje oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II. części wstępnej wyroku to jest przestępstwa z art. 286§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33§2 k.k. grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych; III. uznaje oskarżonego W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III. części wstępnej wyroku to jest przestępstwa z art. 286§1 k.k. w zw. z art.294§1 k.k. i za to na podstawie art. 294§1 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. przy zastosowaniu art. 60§2 i §6 pkt 3 k.k. , wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33§2 k.k. karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; IV. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego W. K. za czyn opisany w pkt III. części wstępnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz z: Ł. B. co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. IV. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości oraz A. F. co do którego Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 7 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. II. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz Ł. B. , poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 310.916 złotych (trzysta dziesięć tysięcy dziewięćset szesnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia zapłaty; V. przyjmując, iż czyny opisane w pkt. IV-VI części wstępnej wyroku stanowią jeden czyn, uznaje oskarżonego W. K. za winnego tego, że w okresie od 7 do 16 marca 2023r. w S. , woj. (...) , w rejonie W. - w S. , woj. (...) , oraz w W. , woj. (...) , wspólnie i w porozumieniu z Ł. B. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej - uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu P. (...) , nr rej. (...) , zawiadomił Komisariat Policji w S. o kradzieży z włamaniem samochodu P. (...) , nr rej. (...) , o wartości 304.100 zł, wiedząc, że przestępstwa nie popełniono, a także będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożył zeznania w charakterze świadka w Komisariacie Policji w S. zeznając nieprawdę co do kradzieży samochodu P. (...) , nr rej. (...) , o wartości 304.100 zł, a także zataił prawdę o faktycznych okolicznościach ukrycia tego samochodu w celu uzyskania odszkodowania z tytułu ubezpieczenia, a następnie wprowadził w błąd ubezpieczyciela (...) S.A. co do wystąpienia zdarzenia losowego mającego uzasadniać wypłatę odszkodowania, to jest uszkodzeń samochodu w wyniku kradzieży z dnia 7 marca 2023 r. w sytuacji, gdy kradzież nie nastąpiła, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.114,07 zł, czym działał na szkodę (...) S.A. , tj. czynu z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 238 k.k. w zw. z art. 233§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. i za to na podstawie art. 286§1 k.k. w zw. z art. 11§3 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności , a na podstawie art. 33§2 k.k. karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych ; VI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego W. K. za czyn opisany w pkt V. części dyspozytywnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia w całości szkody wraz z Ł. B. , co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. VIII. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości, poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 2.114,07 złotych (dwa tysiące sto czternaście złotych i siedem groszy); VII. na podstawie art. 85 kk i art. 86§1 i §2 kk łączy kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny wymierzone powyżej oskarżonemu W. K. i wymierza mu karę łączną roku pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; VIII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu W. K. na okres 2 (dwóch) lat próby; IX. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżonego W. K. do informowania Sądu na piśmie, co 6 (sześć) miesięcy , o przebiegu okresu próby; X. na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniu 09.10.2024 r. w godz. 6:15 - 9:48, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny; XI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. od oskarżonego W. K. kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu wydatków na pełnomocnika z wyboru; XII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości 2238 zł, w tym opłatę w wysokości 2180zł. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 386/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. Na podstawie art. 423 §1a k.p.k. zakres pisemnego uzasadnienia ograniczono do informacji zawartych w punktach 4-5 formularza, z uwagi na to, że wniosek o pisemne uzasadnienie wyroku złożony przez obrońcę, adw. M. M. (2) , dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia o karze i obowiązku naprawienia szkody. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) - - - Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty - - - 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) - - - Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty - - - 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - - - 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu - - - 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem - - Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej - ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem - - Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej - ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania - ☐ 3.4. Umorzenie postępowania - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania - ☐ 3.5. Uniewinnienie - - Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia - 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności W. K. I.-III. V. I.-III. V. Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy pozwolił w sposób jednoznaczny ustalić, że W. K. w zakresie przypisanych mu czynów działał umyślnie i w zamiarze bezpośrednim. Nie było jednocześnie podstaw do przyjęcia, aby tempore criminis oskarżony znajdował się w stanie zniesionej lub w znacznym stopniu ograniczonej poczytalności. Wymierzając oskarżonemu W. K. kary jednostkowe za poszczególne czyny zabronione Sąd miał na względzie wszystkie dyrektywy wymiaru kar zawarte w art. 53 k.k. , kierując się przy tym swoim uznaniem oraz granicami przewidzianymi w ustawie, a nadto bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Sąd miał przy tym również na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (por. postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755). Jako okoliczności łagodzące Sąd wziął pod uwagę sposób życia W. K. przed popełnieniem przestępstwa, jego dotychczasową postawę procesową oraz przyznanie się do popełnienia zarzuconych mu czynów, a także wyrażoną skruchę. Sąd miał również na względzie dotychczasową niekaralność oskarżonego, która wprawdzie zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, jako stan domyślny, nie może stanowić samoistnej okoliczności łagodzącej, niemniej jednak, w kontekście innych właściwości osobistych sprawcy, pozwala wnioskować o poziomie jego poszanowania dla porządku prawnego. Kształtując wymiar kary Sąd wziął również pod uwagę rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa. Sąd miał zarazem na względzie brak szczególnych okoliczności obciążających, zwłaszcza tych wymienionych w art. 53 §2a k.k. , które przemawiałyby za orzeczeniem surowej kary, w wymiarze bliskim górnej granicy ustawowego zagrożenia. Opierając się na powyższych przesłankach, wobec W. K. orzeczono: - za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych - zgodnie bowiem z art. 37a §1 k.k. , jeżeli przestępstwo zagrożone jest tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek; - za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę po 50 (pięćdziesiąt) złotych - Sąd zważył bowiem, iż z popełnienia wskazanego czynu W. K. osiągnął korzyść majątkową, wobec czego na podstawie art. 33 §2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności dopuszczalne było wymierzenie również kary grzywny - za czyn opisany w punkcie III części wstępnej wyroku karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; Sąd doszedł do przekonania iż w odniesieniu do wskazanego czynu zasadnym będzie zastosowanie wobec oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60§2 i §6 pkt 3 k.k. , uznając, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy wymierzenie oskarżonemu za wskazany czyn nawet kary w granicach minimalnego ustawowego zagrożenia (1 rok pozbawienia wolności) byłoby niewspółmiernie surowe. Nadto, zważywszy na fakt że z przypisanego czynu W. K. osiągnął korzyść majątkową, wobec czego na podstawie art. 33§2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności dopuszczalne było wymierzenie również kary grzywny - za czyny opisane w pkt. IV-VI części wstępnej wyroku, przyjmując iż stanowią jeden czyn, karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; wymiar kary Sąd ukształtował w oparciu o art. 57b k.k. , zgodnie z którym wymierzając karę za przestępstwo popełnione w warunkach czynu ciągłego, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a w wypadku grzywny lub kary ograniczenia wolności nie niższą od podwójnej dolnej granicy ustawowego zagrożenia - do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia. Nadto z uwagi na fakt, iż W. K. z popełnienia wskazanego przestępstwa osiągnął korzyść majątkową, na zasadzie art. 33 §2 k.k. obok orzeczonej kary pozbawienia wolności wymierzono oskarżonemu również karę grzywny. W ocenie Sądu kary jednostkowe ukształtowane tak jak powyżej nie przekraczają stopnia winy W. K. oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanych przestępstw, czyniąc przy tym zadość względom prewencji indywidualnej i generalnej. W. K. IV. VI. III. V. Na podstawie art. 46 §1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego W. K. : - za czyn opisany w pkt III. części wstępnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz z Ł. B. , co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. IV. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości oraz A. F. , co do którego Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 7 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. II. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek solidarnego naprawienia szkody w całości wraz Ł. B. , poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 310.916 złotych (trzysta dziesięć tysięcy dziewięćset szesnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia zapłaty; - za czyn opisany w pkt V. części dyspozytywnej wyroku obowiązek solidarnego naprawienia w całości szkody wraz z Ł. B. , co do którego Sąd Okręgowy we W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2025r. sygn. akt (...) w pkt. VIII. części dyspozytywnej wyroku orzekł obowiązek naprawnienia szkody w całości, poprzez zapłatę na rzecz (...) S.A. kwoty 2.114,07 złotych (dwa tysiące sto czternaście złotych i siedem groszy); Zgodnie z treścią art. 46 §1 k.k. , w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego , obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. „Należy dodać, że o tym, iż od 1.07.2015 r. orzekaniem obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę rządzą bez reszty przepisy prawa cywilnego, przesądza nie tylko obecne brzmienie art. 46 § 1 k.k. i wprowadzony do tego przepisu zwrot „stosując przepisy prawa cywilnego”, ale i w nie mniejszym stopniu również obecne brzmienie art. 56 k.k. , który wyłącza ów środek spod działania zasad wymiaru kary określonych w art. 53, art. 54 § 1 i art. 55 k.k. , co w połączeniu z pozbawieniem go statusu środka karnego ostatecznie rozstrzyga sprawę. Należy bowiem przypomnieć, że wyłączenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z pola działania zasad wymiaru kary określonych w art. 53, art. 54 § 1 i art. 55 k.k. oznacza w szczególności, że żadna z decyzji dotyczących rozważanego środka kompensacyjnego nie jest w jakiejkolwiek mierze uzależniona od stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynu sprawcy ani indywidualno- i generalnoprewencyjnie zorientowanych celów kary określonych w art. 53 § 1 k.k. ” (J. Majewski [w:] A. Błachnio, J. Kosonoga-Zygmunt, P. Zakrzewski, J. Majewski, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2024, art. 46.) W związku ze wskazanym wyżej odesłaniem do przepisów prawa cywilnego, nie budzi wątpliwości po pierwsze to, że obowiązek naprawienia szkody może być orzeczony nie tylko wobec sprawcy bezpośredniego, ale i wobec osób jakkolwiek z nim współdziałających w popełnieniu przestępstwa, w szczególności podżegaczy i pomocników ( art. 422 k.c. - za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody ), ale również fakt, że jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna, wynika to bowiem wprost z art. 441 § 1 k.c. Solidarna odpowiedzialność dłużników, zgodnie z art. 366 k.c. oznacza z kolei, iż kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych ( §1 ); aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani ( §2 ). W razie złożenia przez osobę uprawnioną wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w całości, Sąd jest zatem zobowiązany, z uwagi na ich solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę, orzec wobec nich obowiązek naprawienia szkody w całości w postaci solidarnego zobowiązania do jej naprawienia . Stąd, orzekając w niniejszej sprawie co do środków kompensacyjnych, Sąd orzekł wobec W. K. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej czynami opisanymi w pkt III oraz V części wstępnej wyroku w całości, solidarnie z innymi współsprawcami wskazanych czynów. Wysokość szkody ustalono w oparciu o zgromadzone w toku postępowania dowody z dokumentów, ustalenia te nie były kwestionowane w toku postępowania. W. K. VII. I.-III. V. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86§1 i §2 k.k. Sąd połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kary jednostkowe grzywny wymierzone oskarżonemu W. K. i na zasadzie asperacji wymierzył mu karę łączną roku pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych. Orzeczona wobec oskarżonego kara łączna mieści się w przedziale powyżej wymiaru najsurowszej z kar jednostkowych (10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 160 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 złotych – na zasadzie pełnej absorpcji) do ich sumy ( 2 lata i 1 miesiąc pozbawienia wolności oraz 600 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 złotych – na zasadzie pełnej kumulacji). Przy wymiarze kary łącznej, zgodnie z art. 85a k.k. Sąd miał na względzie przede wszystkim cele zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd uznał zatem, że kary łączne ukształtowane na zasadzie asperacji będą adekwatne do wymierzonych wobec W. K. kar jednostkowych, a przy tym w sytuacji oskarżonego nie doszukał się podstaw ani do ich pełnej kumulacji, ani całkowitej absorpcji, w pierwszym przypadku kara łączna stanowiłaby bowiem dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne względem oskarżonego, w drugim zaś – stanowiłoby zbyt łagodną reakcję karną na czyny popełnione przez W. K. , budzącą tak u oskarżonego jak i w odczuciu społecznym przekonanie o nieponoszeniu adekwatnych konsekwencji karnych przestępstwa. W. K. VIII. IX. I.-III. V. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu W. K. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia na okres 2 (dwóch) lat próby, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do informowania Sądu na piśmie, co 6 (sześć) miesięcy, o przebiegu okresu próby. W przekonaniu Sądu zastosowanie wobec W. K. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności nie zniweczy stawianym jej celom wychowawczym oraz prewencyjnym, tak względem oskarżonego jak i reszty społeczeństwa. 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności W. K. X. I.-III. V. Zgodnie z zasadą obligatoryjnego zaliczenia na poczet na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny Sąd zaliczył W. K. okres jego zatrzymania w dniu 09.10.2024 r. w godz. 6:15 - 9:48, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny. 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XI. XII. Na podstawie art. 627 k.p.k. , wobec wydania wyroku skazującego, na rzecz (...) S.A. zasądzono od W. K. kwotę 1200 złotych, tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego w związku z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. W oparciu o tę samą regulację zasądzono od W. K. na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości 2238 zł, w tym koszty procesu w wysokości 58 zł oraz opłatę w wysokości 2180 zł. Wysokość opłaty ustalono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych . 7. Podpis