III K 330/14

Sygnatura akt IIIK 330/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 września 2014roku Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Paweł Augustowski Protokolant: Ewa Modlińska po rozpoznaniu w dniu 08 września 2014 roku sprawy P. R. (1) syna M. i S. z domu W. urodzonego (...) w G. oskarżonego o to, że: w dniu 01 października 2013r. w W. woj. (...) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem D. i T. F. (1) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, polegającego na wprowadzeniu ich w błąd co do zamiaru wywiązania się do uiszczenia zapłaty za samochód marki D. (...) nr rej. (...) których w rzeczywistości nie otrzymali i spowodowania tym samym strat w kwocie 500 złotych na szkodę wyżej wymienionych tj. o czyn z art. 286§1 kk I. Oskarżonego P. R. (1) uznaje za winnego tego, że w dniu 01 października 2013r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do zamiaru zapłaty za samochód D. (...) wynikający z zawartej umowy kupna sprzedaży pojazdu doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem D. i T. F. (1) poprzez wydanie mu przedmiotowego samochodu o wartości 500złotych, to jest za winnego popełnienia występku z art. 286§1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby; III. na podstawie art. 72 § 2 k.k. orzeka obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 500 złotych solidarnie na rzecz D. F. (1) i T. F. (1) w terminie 3 (trzech) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków w kwocie 90 złotych i wymierza mu opłatę w wysokości 120 złotych. III K 330/14 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny D. F. (1) i T. F. (1) byli właścicielami pojazdu D. (...) nr rej. (...) . W dniu 1.10.2013 r. samochód ten sprzedali oskarżonemu P. R. (1) . Pisemna umowa sprzedaży początkowo opiewała na kwotę 300 zł, jednak strony ustaliły tego samego dnia, że oskarżony zapłaci za samochód 500 zł ze względu na to, że w samochodzie było dużo nowych części. Oskarżony sporządził pisemne oświadczenie, że zapłaci 500 zł w zamian za sprzedaż samochodu bądź sprzedania go na części. Miało to nastąpić w ciągu miesiąca od zawarcia umowy. ‘Pojazd był pokolizyjny i przechowywany był na parkingu policyjnym. Pokrzywdzeni wydali oskarżonemu kluczyki, a ten odebrał samochód lawetą z parkingu. Przewiózł go i rozebrał na części. Część z tych rzeczy sprzedał na złom. Pokrzywdzeni bezskutecznie czekali na zapłatę kwoty wynikającej z umowy. Oskarżony unikał kontaktów z nimi. W dniu 30.12.2013 r. pokrzywdzeni wystosowali pismo do P. R. , wzywając go do zapłaty, jednak bezskutecznie. dowody: kopie dokumentów: umowy, oświadczenia i wezwania do zapłaty – k. 2-5 zeznania T. F. – k. 7 zeznania D. F. – k. 12 zeznania A. B. – k. 18 zeznania M. D. – k. 24 wyjaśnienia – k. 30 P. R. (1) był uprzednio karany za czyny z art. 178a§1 k.k. i art. 244 k.k. dowód; karta karna – k. 33 Oskarżony przyznał się do winy i odmówił składania wyjaśnień (wyjaśnienia – k. 30). Sąd zważył ponadto, co następuje Stan faktyczny ustalono w oparciu o zgodne dowody w postaci kopii dokumentów i zeznania świadków. Wzięto również pod uwagę przyznanie się do winy oskarżonego. Stan ten wskazuje na wyczerpanie przez sprawcę znamion czynu z art. 286§1 k.k. . Oskarżony wprowadził w błąd pokrzywdzonych – starsze osoby – że kupując od nich samochód zamierza za niego zapłacić umówioną kwotę 500 zł. Pokrzywdzeni zgodzili się sprzedać auto, które było uszkodzone, za 300 zł, ale sprawca przekonał ich, że zapłaci nawet kwotę wyższą, powołując się na to, ze zna się na samochodach i auto jest więcej warte ze względu na umieszczone w nim nowe części, a co za tym idzie tym bardziej zachęcił ich do zawarcia owej transakcji. Minął jednak umówiony miesiąc, a oskarżony za samochód nie zapłacił im nawet złotówki, chociaż samochód rozebrał i przynajmniej karoserię sprzedał na złom. Pokrzywdzeni próbowali się z nim kontaktować jednak on kontaktów tych unikał, a nawet uciekał przed pokrzywdzoną (k. 12). Wysłali mu wezwanie do zapłaty, na które nie reagował. W tej sytuacji pojawia się logiczny wniosek, że nie miał zamiaru płacić już w chwili zawarcia umowy, a do wydania mu samochodu (co nastąpiło poprzez wydanie kluczyków) namówił ich zapłatą kwoty większej nawet, niż sami się spodziewali. W ten sposób działał z chęcią odniesienia korzyści majątkowej i taką korzyść osiągnął, zaś pokrzywdzeni ponieśli stratę, gdyż nie otrzymali zapłaty. P. R. (1) był co prawda wcześniej karany, ale były to czyny inne rodzajowo. Przestępstwo przeciwko mieniu popełnił pierwszy raz, dlatego sąd uznał, że jest to jedynie incydent w jego życiu, który więcej się nie powtórzy i warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary. Wymiar kary jest niski ,albowiem i czyn nie jest specjalnie wysoko szkodliwy społecznie – szkoda jest minimalna, a stopień winy sprawcy też niezbyt wysoki - wykorzystał sposobność do szybkiego zarobku. Gdyby oskarżony choć część z pieniędzy uzyskanych w zamian za sprzedaż części przekazał pokrzywdzonym, przestępstwa w ogóle by nie było. W związku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na sprawcę nałożono obowiązek naprawienia szkody poprzez solidarną zapłatę na rzecz osób, którym szkodę wyrządził ( art. 415 k.c. i art. 367 k.c. ) O kosztach orzeczono po myśli art. 627 k.p.k.