III K 319/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy we Wrocławiu umorzył postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego dla M.K., uznając, że kary zostały już prawomocnie połączone w poprzednich wyrokach łącznych.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu rozpoznał wniosek skazanego M.K. o wydanie wyroku łącznego obejmującego wszystkie dotychczasowe wyroki. Analiza akt wykazała, że kary pozbawienia wolności orzeczone w wielu wyrokach jednostkowych były już przedmiotem dwóch prawomocnych wyroków łącznych. Sąd uznał, że nie ma możliwości innego połączenia kar niż już dokonane, a także nie można połączyć kary z wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu (III K 39/99) z innymi wyrokami. W związku z tym, na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., postępowanie umorzono z powodu rei iudicatae.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu rozpoznał wniosek skazanego M.K. o wydanie wyroku łącznego, który miałby objąć wszystkie dotychczas wydane przeciwko niemu wyroki. Skazany przedstawił listę kilkunastu wyroków jednostkowych, z których część została już objęta dwoma wyrokami łącznymi: pierwszym z Sądu Rejonowego w Legnicy (II K 819/96) obejmującym wyroki od I do VII, oraz drugim z Sądu Rejonowego w Częstochowie (III K 606/08) obejmującym wyroki od IX do XV. Sąd, analizując wniosek oraz dostępne informacje z Krajowego Rejestru Karnego, stwierdził, że nie istnieją przesłanki do wydania kolejnego wyroku łącznego. Głównym powodem umorzenia postępowania była zasada rei iudicatae (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.), oznaczająca, że sprawa została już prawomocnie osądzona. Sąd wskazał, że kary zostały już połączone w sposób, który nie pozwala na dalsze modyfikacje, a wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu (III K 39/99) nie mógł zostać połączony z innymi wyrokami ze względu na brak przesłanek. W konsekwencji, sąd umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, obciążył Skarb Państwa kosztami sądowymi i zasądził zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego należy umorzyć z powodu rei iudicatae.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że kary pozbawienia wolności orzeczone w wyrokach jednostkowych były już przedmiotem rozpoznania przez sądy wydające wyroki łączne. Nie ma możliwości innego połączenia kar niż już dokonane, a także nie można połączyć kary z wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu (III K 39/99) z innymi wyrokami. Zasada rei iudicatae (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) wyklucza ponowne rozstrzyganie w przedmiocie, który został już prawomocnie osądzony.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzenie postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. K. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (4)
Główne
k.p.k. art. 572
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do umorzenia postępowania w sprawie wydania wyroku łącznego.
k.p.k. art. 17 § 1
Kodeks postępowania karnego
Określa przypadki, w których umarza się postępowanie, w tym pkt 7 dotyczący rei iudicatae.
Pomocnicze
k.k. art. 85
Kodeks karny
Określa zasady orzekania kary łącznej.
k.p.k. art. 632
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do obciążenia Skarbu Państwa kosztami sądowymi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek skazanego o wydanie wyroku łącznego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kary zostały już prawomocnie połączone w poprzednich wyrokach łącznych. Zasada rei iudicatae (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) wyklucza ponowne rozstrzyganie w przedmiocie, który został już prawomocnie osądzony.
Godne uwagi sformułowania
nie ma możliwości innego połączenia kar pozbawienia wolności niż zrobiono to już wyrokami łącznymi nie ma możliwości „dołączenia” do jakiekolwiek orzeczonej już kary łącznej pozbawienia wolności tymi wyrokami łącznymi kary wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie IIIK 39/99 Zakaz sformułowany w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. mający postać rei iudicatae zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, zaś nowe postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej.
Skład orzekający
Magdalena Jurkowicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Stosowanie zasady rei iudicatae w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy kary były już wielokrotnie łączone.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa jest proceduralna i dotyczy zastosowania zasady rei iudicatae w kontekście wyroku łącznego. Nie zawiera nietypowych faktów ani zaskakujących rozstrzygnięć, ale jest ważna dla praktyków prawa karnego.
“Kiedy sąd nie może połączyć kar? Wyrok łączny a zasada rei iudicatae.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III K 319/11 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący - SSO Magdalena Jurkowicz Protokolant: Jolanta Dutczak Gołdyn bez udziału prokuratora w przedmiocie wydania wyroku łącznego po rozpoznaniu na posiedzeniu wniosku M. K. skazanego prawomocnymi : I. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 6 maja 1993r. w sprawie II K 248/93 za czyny : z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 208 d.k.k. , popełniony w okresie od grudnia 1992r. do 28 grudnia 1992r.., z art. 212 § 1 d.k.k. popełniony w dniu 27 grudnia 1992r.,. na karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności; II. Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 5 grudnia 1993r. w sprawie II K 747/93 za czyn z art. 288 § 1 d.k.k. popełniony 16 kwietnia 1993r.na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 29 grudnia 1993r. w sprawie IIK 301/93 za czyn z art. 208 d.k.k. w zw. z art. 58 d.k.k popełniony 22/23 marca 1993r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w kwocie 50 zł; IV. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 7 kwietnia 1994r. w sprawie IIK 1466/93 za czyn z art. 208 d.k.k. , popełniony 13/14 kwietnia 1993r. na karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w kwocie 150 zł; V. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 28 kwietnia 1994r. w sprawie IIK 959/93 za czyn z art. 208 d.k.k. w zw. z art. 203 § 1 d.k.k. i art. 11 § 1 d.k.k. , popełniony w okresie od 1 października 1992r. do 12 grudnia 1992r. na karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w kwocie 500 zł; VI. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 7 grudnia 1994r. w sprawie IIK 1096/94 za czyny z art. 166 d.k.k. i art. 236 d.kk ., popełnione w maju 1994r. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności; VII. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 28 marca 1995r. w sprawie IIK 779/94 za czyny z art. 208 d.k.k. popełniony od 17 kwietnia do 9 maja 1993r. i z art. 214 § 1 d.k.k. w zw. z art. 58 d.k.k. , popełnione 8/9 maja 1993r na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; wyroki opisane w pkt od I do VII objęto wyrokiem łącznym z dnia 24 października 1996r Sądu Rejonowego w Legnicy w sprawie II K 819/96 . VIII. Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie III K 39/99 za czyn z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony 8 listopada 1998 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności; IX. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie II K 383/03 za czyny z art. 189 § 2 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. popełnione w dniu 6 października 2002r. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych z określeniem wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych; X. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie II K 258/04 za czyn z art. 158 § 1 k.k. , art. 64 § 2 k.k. popełniony 13 listopada 2003r. na karę 2 lat pozbawienia wolności; XI. Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 30 września 2005 r. w sprawie II K 1490/04 za czyn z art. 190 § 1 k.k. , art. 64 § 1 k.k. , popełniony 30 września 1998 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby; XII. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 24 lutego 2006r. w sprawie IIK 92/05 za czyn z art. 279 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. art. 279 § 1 k.k. i art. 64 § 2 k.k. popełniony 19/20 stycznia 2004r. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; XIII. Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie IIK 378/04 za czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. popełniony w okresie od 21 do 27 grudnia 2003r.i z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. , art. 275 § 1 k.k. , art.270 § 1 k.k. , art.64 § 1 k.k. popełniony 29 grudnia 2003r. na karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności; XIV. Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 8 września 2006r. w sprawie VIK 1231/04 za czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. popełniony 7 lipca 2003r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; XV. Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 21 lutego 2008r. w sprawie IIIK 323/04 za czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k. popełniony 1 lipca 2003r. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby; wyroki opisane w pkt od IX do XV ujęto w wyroku łącznym z dnia 26 marca 2009 r. Sądu Rejonowego w Częstochowie w sprawie III K 606/08 postanawia I. na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego umorzyć; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. Mirosławy Pawlik kwotę 147,60 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej skazanemu z urzędu; III. na podstawie art. 632 pkt. 2 k.p.k. kosztami sądowymi obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE W dniu 19 września 2011 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skazanego M. K. o wydanie wyroku łącznego obejmującego wszystkie dotychczas wydane przeciwko niemu wyroki . Sąd zważył, iż wniosek skazanego o wydanie wyroku łącznego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd po zapoznaniu się z wnioskiem skazanego, aktualną informacją z Krajowego Rejestru Karnego, dotyczącą skazanego M. K. , jak również zapadłymi dotychczas w jego sprawie wyrokami łącznymi i wyrokami składowymi, stwierdził, że przedmiotowy wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że dotyczy on poza sprawą wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie III K 39/99 orzeczonych kar pozbawienia wolności na mocy prawomocnych wyroków, które były już przedmiotem rozpoznania przez sądy analizujące możliwość wydania wyroku łącznego. Stwierdzić trzeba, że przeciwko skazanemu zostały już wydane dwa wyroki łączne opisane powyżej. Analiza treści wszystkich zapadłych przeciwko skazanemu wyroków jednostkowych wskazuje na brak przesłanek do połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych tymi wszystkimi wyrokami w jedną karę łączną orzeczoną jednym wyrokiem łącznym. Wskazuje na to treść art. 85 k.k. Należy zauważyć, że nie ma możliwości innego połączenia kar pozbawienia wolności niż zrobiono to już wyrokami łącznymi orzeczonymi przez Sąd Rejonowy w Legnicy w sprawie IIK 819/96 i Sąd Rejonowy w Częstochowie w sprawie III K 323/04. Nie ma również możliwości „dołączenia” do jakiekolwiek orzeczonej już kary łącznej pozbawienia wolności tymi wyrokami łącznymi kary wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie IIIK 39/99. Daty popełnienia czynów oraz daty wydania wszystkich wyroków jakie dotychczas zapadły wobec skazanego wskazują, że brak przesłanek do dokonania innego połączenia wyroków niż zrobiono to już w sprawach, w których wydano dotychczas wyroki łączne . Tym samym aktualne w tym zakresie pozostają wyroki łączne Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 24 października 1999r. w sprawie II K 819/96 i Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 26 marca 2009r. w sprawie IIIK 606/08. Zakaz sformułowany w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. mający postać rei iudicatae zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, zaś nowe postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Nie jest dopuszczalne, aby po raz kolejny rozstrzygać co do tych samych czynów tej samej osoby. W tej sytuacji postępowanie o wydanie kolejnego wyroku łącznego w tym zakresie należało umorzyć uznając, iż w tej sprawie postępowanie zostało uprzednio prawomocnie zakończone. Natomiast wyroku opisanego w pkt VIII niniejszego postanowienia z uwagi na brak przesłanek nie można było połączyć zarówno z żadnym innym wyrokiem jednostkowym jak i łącznym zapadłym przeciwko skazanemu Z tych powodów należało umorzyć postępowanie w zakresie połączenia wyroku opisanego w pkt VIII niniejszego postanowienia. Orzeczenie o kosztach wynika z § 15 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje swe uzasadnienie w przepisach powołanych w pkt. III sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI