III K 333/12

Sąd Okręgowy we WrocławiuWrocław2012-11-23
SAOSKarnewyrok łącznyŚredniaokręgowy
wyrok łącznypostępowanie karnerei iudicataumorzenie postępowaniakoszty zastępstwa procesowego

Sąd umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania w tej samej sprawie.

Skazany Ł. S. złożył kolejny wniosek o wydanie wyroku łącznego, obejmujący dwa wcześniejsze wyroki łączne. Sąd Okręgowy we Wrocławiu umorzył postępowanie, powołując się na zasadę rei iudicata (powaga rzeczy osądzonej), zgodnie z którą nie można ponownie rozstrzygać sprawy, która została już prawomocnie zakończona. Sąd stwierdził brak nowych okoliczności uzasadniających ponowne rozpoznanie wniosku.

Skazany Ł. S. złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego, który miałby objąć dwa wcześniejsze wyroki Sądu Okręgowego we Wrocławiu: z dnia 10 czerwca 2009 r. (sygn. akt III K 160/08) oraz z dnia 14 września 2011 r. (sygn. akt III K 254/11). Sąd Okręgowy we Wrocławiu, rozpoznając poprzedni wniosek skazanego w sprawie III K 400/11, prawomocnym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r. umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego. Obecny wniosek skazanego dotyczył tych samych orzeczonych kar pozbawienia wolności, które były już przedmiotem analizy sądu w sprawie III K 400/11. Sąd, powołując się na art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz zasadę rei iudicata, stwierdził, że nie jest dopuszczalne ponowne rozstrzyganie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, gdy sprawa została już prawomocnie zakończona. Nie wskazano żadnych nowych wyroków ani powodów do ponownego procesowania. W związku z tym, sąd umorzył postępowanie o wydanie kolejnego wyroku łącznego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, ponowne złożenie wniosku o wydanie wyroku łącznego w sytuacji, gdy postępowanie w tej samej sprawie zostało już prawomocnie zakończone, nie jest dopuszczalne.

Uzasadnienie

Sąd powołał się na zasadę rei iudicata (powaga rzeczy osądzonej) wynikającą z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., która zakazuje ponownego rozstrzygania sprawy, która została już prawomocnie osądzona, lub której przedmiot jest częścią sprawy już zakończonej. W analizowanym przypadku, poprzedni wniosek skazanego dotyczący tych samych wyroków został już prawomocnie umorzony, a nie pojawiły się nowe okoliczności uzasadniające ponowne postępowanie.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

umorzenie postępowania

Strony

NazwaTypRola
Ł. S.osoba_fizycznaskazany
Justyna Pilarczykinneprokurator
Iwona Płóciennikinneobrońca z urzędu

Przepisy (9)

Główne

k.p.k. art. 17 § § 1 pkt 7

Kodeks postępowania karnego

Zakaz ponownego rozstrzygania sprawy, która została już prawomocnie zakończona (rei iudicata).

Pomocnicze

k.p.k. art. 632 § pkt. 2

Kodeks postępowania karnego

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 15 § pkt 5

Podstawa do zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

k.k. art. 278 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 207 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 280 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 13 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 91 § § 1

Kodeks karny

k.k. art. 226 § § 1

Kodeks karny

Argumenty

Skuteczne argumenty

Postępowanie w sprawie wydania wyroku łącznego zostało już prawomocnie zakończone w sprawie III K 400/11. Brak nowych okoliczności lub wyroków uzasadniających ponowne rozpoznanie wniosku.

Godne uwagi sformułowania

Zakaz sformułowany w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. mający postać rei iudicate zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, zaś nowe postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Nie jest dopuszczalne, aby po raz kolejny rozstrzygać co do tych samych czynów tej samej osoby.

Skład orzekający

Maciej Skórniak

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Zastosowanie zasady rei iudicata w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego."

Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy wniosek o wyrok łączny dotyczy tych samych wyroków, które były już przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy istotnej zasady procesowej rei iudicata w kontekście wyroków łącznych, co jest ważne dla praktyków prawa karnego, ale nie zawiera nietypowych faktów.

Kolejny wyrok łączny? Sąd mówi 'nie' z powodu zasady rei iudicata.

Sektor

inne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt III K 333/12 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2012 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Maciej Skórniak Protokolant: Anna Zimnicka Za prokuraturę Rejonową dla Wrocławia – Stare Miasto- Justyna Pilarczyk po rozpoznaniu wniosku skazanego Ł. S. (1) z dnia 12.10.2012r. w przedmiocie wydania wyroku łącznego postanowił I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie o wydanie wyroku łącznego umorzyć; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Iwonę Płóciennik – Kancelaria Adwokacka Wrocław ul. Przyjaźni 40/6 kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem i 60/100) złotych, w tym VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu; III. na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Ł. S. (1) został skazany prawomocnymi wyrokami: 1. Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 14 stycznia 2008r. w sprawie IIK 2296/07, za czyn z art. 278 § 1 kk , na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 (cztery) lat próby, zarządzonej następnie do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 26 kwietnia 2010r.; 2. Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 18 września 2008r. w sprawie II K 2504/07, za czyn z art. 207 § 1 kk , popełniony w okresie od 2 sierpnia 2007r. do 28 września 2007r., na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 (trzech) lat próby, zarządzonej następnie do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 26 kwietnia 2010r.; 3. Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 20 października 2008r. w sprawie II K 194/08, za czyn z art. 280 § 1 kk , popełniony z 10 na 11 grudnia 2007r. na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 (trzech) lat próby, zarządzonej następnie do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 26 kwietnia 2010r., z zaliczeniem na poczet kary okresu zatrzymania w dniu 29 grudnia 2007r.; 4. Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2009r. w sprawie sygn. akt III K 160/08, za czyny: z art. 280 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk , popełniony w dniu 28 lipca 2007r., na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; z art. 226 § 1 kk , popełniony w dniu 2 lutego 2008r., na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, wymierzono karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 (pięciu) lat próby z zaliczeniem na poczet kary okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania w dniach 28 lipca 2007r., 2 lutego 2008r. oraz od 27 lutego 2008r. do 3 października 2008r. Wyrokiem łącznym z dnia 14 września 2011 r., w sprawie III K 254/11, Sąd Okręgowy we Wrocławiu połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego Ł. S. (1) opisane w punktach od 1 do 3 i wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. W dniu 30 listopada 2011 roku skazany złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego obejmującego wyrok łączny Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2009 r., w sprawie III K 160/08 oraz wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 września 2011 r., w sprawie III K 254/11. Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., w sprawie III K 400/11, Sąd Okręgowy we Wrocławiu, w oparciu o art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. , umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego. W dniu 12 października 2012 r. Ł. S. (2) złożył ponowny wniosek o wydanie wyroku łącznego obejmującego wyroki Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie III K 160/08 oraz w sprawie III K 254/11. Sąd zważył, iż powyższy wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd po zapoznaniu się z wnioskiem skazanego, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym wyrokami składowymi wskazanymi przez Ł. S. (1) jak i wydanym przez tut. Sąd postanowieniem w sprawie III K 400/11 stwierdził, że przedmiotowy wniosek skazanego dotyczy orzeczonych kar pozbawienia wolności na mocy prawomocnych wyroków, które były przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu właśnie w sprawie III K 400/11. Należy zauważyć, iż Sąd we wskazanej sprawie dokonał już analizy, czy ww. jednostkowe wyroki podlegają połączeniu i stwierdził brak przesłanek do połączenia kar orzeczonych wobec skazanego odnośnie spraw III K 160/08 i III K 254/11. Zakaz sformułowany w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. mający postać rei iudicate zachodzi wówczas, gdy uprzednio zakończone zostało prawomocnie postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby, zaś nowe postępowanie pokrywa się z przedmiotem postępowania w sprawie już zakończonej, a także gdy jego przedmiot jest częścią przedmiotu osądzonego w sprawie już zakończonej. Nie jest dopuszczalne, aby po raz kolejny rozstrzygać co do tych samych czynów tej samej osoby. Nie ulega wątpliwości, że między sprawą osądzoną prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2011 r. a sprawą objętą przedmiotowym wnioskiem K. S. zachodzi przedmiotowo – podmiotowa zbieżność. Skazany nie wskazał, żadnych nowych wyroków mogących podlegać łączeniu, bądź jakichkolwiek powodów pozwalających sądowi ponownie procesować w sprawie wydania wyroku łącznego. W niniejszej sprawie nie pojawił się żaden nowy fakt, żadne nowe skazanie dające podstawy do utraty mocy prawomocnych rozstrzygnięć zawartych w wyroku łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 września 2011 r., w sprawie III K 254/11. W tej sytuacji postępowanie o wydanie kolejnego wyroku łącznego należało umorzyć uznając, iż w niniejszej sprawie postępowanie zostało uprzednio prawomocnie zakończone. Orzeczenie o kosztach wynika z § 15 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) Orzeczenie o kosztach sądowych oparte zostało na przepisie art. 632 pkt. 2 kpk .