III K 292/25

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 16 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Marchwicka Ławnicy: Jolanta Jabłońska - Cembruch Małgorzata Marszałek Protokolant:  Dominika Leśniańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ś. – nie stawił się, zawiadomiony prawidłowo po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7.11.2025 r. i 11.12.2025 r. we G. sprawy U. O. (1) ( U. O. (2) ) syna U. i W. (...) . (...) w miejscowości E. ( U. ) PESEL (...) oskarżonego o to, że w dniu 6 grudnia 2024 roku w E. , gmina E. , usiłował spowodować u G. E. (1) ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że działając w zamiarze popełnienia wskazanego czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do jego dokonania poprzez zadanie ciosu nożem kuchennym mierzonym w tułów pokrzywdzonej, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na podjęcie przez pokrzywdzoną obrony oraz udzielenie jej pomocy przez inne osoby, tj. o czyn z art. 13§ 1 k.k. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 k.k. * * * I. 
        w ramach czynu opisanego w części wstępnej wyroku uznaje U. O. (1) za winnego tego, że w dniu 6 grudnia 2024 roku w E. , gmina E. trzymanym w ręku nożem kuchennym o długości ostrza około 15,5 cm kierowanym w stronę pokrzywdzonej G. E. (1) groził pokrzywdzonej spowodowaniem ciężkich obrażeń ciała w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, co stanowi przestępstwo z art. 190§1 k.k. i za to na podstawie art. 190§1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności; II. 
        na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego U. O. (1) środek karny zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną G. E. (1) i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 20 metrów przez okres 3 (trzech) lat; III. 
        na podstawie art.63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 6.12.2024 r. godz. 23:32 do dnia 16.12.2025 r.; IV. 
        na podstawie art.44§2 k.k. orzeka przepadek dowodów rzeczowych w postaci dwóch noży oraz czekoladki szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/132/25/P k.101 Lp Drz 2-4, zarządzając ich zniszczenie; V. 
        na podstawie art.230§2 k.k. orzeka zwrócenie oskarżonemu U. O. (1) dowodu rzeczowego w postaci telefonu komórkowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr II/389/25/P k.239 Lp. R. 5 oraz kurtki szczegółowo opisanej w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/132/25/P k.101 Lp Drz 1; VI. 
        na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art.627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 10 101,84 zł oraz na podstawie art. 1 i art.2 ust. 4 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza mu opłatę w kwocie 300 zł. Ławnik Jolanta Jabłońska – Cembruch Sędzia Agnieszka Marchwicka Ławnik Małgorzata Marszałek UZASADNIENIE Sygnatura akt Sygn. akt III K 292/25 (4354-0.Ds.1999.2024 Prokuratura Rejonowa w Ś. ) 1. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn  przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. U. O. (2) w dniu 6 grudnia 2024 roku w E. , gmina E. trzymanym w ręku nożem kuchennym o długości ostrza około 15,5 cm kierowanym w stronę pokrzywdzonej G. E. (1) groził pokrzywdzonej spowodowaniem ciężkich obrażeń ciała w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, co stanowi przestępstwo z art. 190§1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. G. E. (2) posiada dom w E. przy ul. (...) w którym mieszka. W roku 2024 G. E. (2) wynajmowała w swoim domu pokoje różnym osobom w tym X. X. (1) , E. E. , T. D. (1) . Pod koniec listopada 2024 r. sąsiad G. E. (1) podał jej numer telefonu właścicielowi firmy zatrudniającej pracowników z U. w sprawie wynajęcia pokoju. Następnie właściciel tej firmy przyjechał do niej z trzema pracownikami, w tym U. O. (1) , których G. E. (2) zarejestrowała i otrzymała zapłatę za 10 dni za najem jednego pokoju. Następnie jeden z mężczyzn wyjechał, a zanim to nastąpiło przyjechała jego żona z dziećmi, za pobyt których się nie rozliczył. Jak podał pożyczy pieniądze od kolegi, który przywiezie je pozostałym dwóm mężczyznom, a oni rozliczą się z G. E. (1) . W dniu 6 grudnia 2024 r. około godziny 21:00 jeden z mężczyzn o imieniu I. (jak następnie ustalono o nazwisku E. ) przyniósł G. E. (2) zaległe pieniądze w kwocie 500 zł, a następnie około godz.22:00 przyszedł do niej U. O. (2) , przyniósł pomarańcze i przeprosił że musiała tak długo czekać na pieniądze, po czym poszedł do siebie. Następnie U. O. (2) wraz z mężczyzną o imieniu I. spożywali alkohol w zajmowanym przez siebie pokoju na parterze, a G. E. (2) która usłyszała dochodzący z ich pokoju hałas zwracała im uwagę na to, aby nie zachowywali się głośno, ponieważ kobiety mieszkające w domu na piętrze wcześnie wstają do pracy. Następnie mężczyzna o imieniu I. poszedł spać, a U. O. (2) opuścił pokój ubrany w kurtkę i kominiarkę. G. E. (2) siedziała wówczas swoim pokoju zlokalizowanym na parterze jej domu i oglądała telewizję siedząc na łóżku. W pewnym momencie usłyszała hałas otwierania rozsuwanych drzwi do swojego pokoju. Wówczas zobaczyła stojącego w drzwiach ubranego w kurtkę mężczyznę, którego mimo zasłaniającej twarz kominiarki rozpoznała jako mieszkającego w jej domu U. (1) . U. O. (2) w uniesionej prawej ręce trzymał nóż kuchenny skierowany ostrzem w stronę G. E. . G. E. (2) wstała i chwyciła mężczyznę za rękę poniżej nadgarstka i zaczęła nią szarpać, po czym nóż wypadł z ręki mężczyzny i upadł w głębi pokoju G. E. (1) . U. O. (2) w tym czasie nic nie mówił do G. E. (1) . Następnie G. E. (2) i napastnik szarpali się, w wyniku czego upadli na podłogę, zaś pokrzywdzona okularami, które miała na twarzy rozcięła sobie czoło nad prawym okiem. Zeznania świadka G. E. (1) k.337-339v., k.13-17, k.57-60 Ujawnione zeznania świadka X. X. (1) k.37-39 Zeznania świadka T. D. (1) k.339v.-341, k.43-45 Zeznania świadka E. E. k.341v-342, k.48-51 częściowo wyjaśnienia oskarżonego U. O. (1) k.72-73, k. 77 Protokół oględzin osoby G. E. (1) k.27-35 2. Dopiero wówczas G. E. (2) zaczęła głośno wzywać pomocy, a napastnik pobiegł do drzwi wejściowych, otworzył je i wybiegł na zewnątrz domu, po czym oddalił się stamtąd pieszo. Wcześniej G. E. (2) przestraszona obecnością napastnika z nożem, nie mogła wydobyć z siebie głosu. Krzyk G. E. (1) spowodował, że lokatorki domu (...) i E. E. przybiegły na miejsce zdarzenia i dopiero wówczas G. E. (2) opisała im co się wydarzyło. Następnie G. E. (2) telefonicznie powiadomiła policję. Po krótkim czasie U. O. (2) wrócił i próbował dostać się do domu, jednak T. (...) zamknęła drzwi na klucz uniemożliwiając mu wejście. Podczas oczekiwania na przyjazd policji U. (2) pukał do drzwi i okien, aby go wpuścić do domu i pokazywał na ekran telefonu sugerując, że nie może się dodzwonić do kolegi. Zeznania świadka G. E. (1) k.337-339v., k.13-17, k.57-60 Ujawnione zeznania świadka X. X. (1) k.37-39 Zeznania świadka T. D. (1) k.339v.-341, k.43-45 Zeznania świadka E. E. k. (...) -342, k.48-51 Protokół oględzin pyty z nagraniem z Centrum Powiadamiania Ratunkowego k.117-123 3. Po przyjeździe patrolu policjanci ujęli U. O. (1) , który ponownie próbował dostać się do domu, przy czym nie stawiał on oporu. Od U. O. (1) wyczuwalna była woń alkoholu, nie potrafił wskazać gdzie są jego rzeczy, w tym gdzie jest kominiarka i dlaczego jest ubrany tylko w koszulkę z krótkim rękawem. Przebywające w mieszkaniu kobiety były poddenerwowane i wystraszone. W pokoju G. E. (1) funkcjonariusze policji zabezpieczyli nóż kuchenny z szaro – białą rękojeścią. W pokoju zajmowanym przez U. O. (1) zabezpieczono czekoladkę w kształcie głowy T. z napisem S. (...) . Natomiast na trawniku w ciągu ul. (...) w odległości około 19m od ul. (...) funkcjonariusze policji ujawnili kurtkę z materiału pluszowego w kratę, w jej kieszeni ujawniono pojedyncze papierosy oraz czekoladkę z głową T. , a w odległości około metra od kurtki nóż kuchenny z plastikową rękojeścią koloru czarnego długości 9 cm i ostrzu długości 8,5 cm. W próbkach pochodzących z zabrudzeń na kurtce stanowiących krew ludzką oraz w próbce zabezpieczonej z kurtki oznaczono ten sam męski profil genetyczny i stwierdzono jego zgodność z profilem genetycznym U. O. (1) . Na zabezpieczonych nożach (przedmiot nr 1 – nóż kuchenny o długości całkowitej około 28 cm, długość ostrza ok.15,5 cm zabezpieczony od G. E. (1) , przedmiot nr 2 – nóż kuchenny o długości całkowitej ok.18 cm, długość ostrza ok.8,7 cm ujawniony w toku oględzin miejsca znalezienia kurtki) nie ujawniono śladów linii papilarnych. Na powierzchni głowni noża oznaczonego jako przedmiot nr 1 ujawniono ślady przetarcia. W toku czynności z udziałem U. O. (1) ujawniono również telefon komórkowy marki F. . Zeznania świadka T. T. (1) k.354v-355 i k.124-126 Protokół zatrzymania rzeczy k.22-26 Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych orzez U. O. (1) k.54-56 Protokół oględzin miejsca ujawnienia kurtki oraz noża kuchennego k.61-62 Wykaz dowodów rzeczowych nr I/132/25/P k.101 Opinia z zakresu genetyki sądowej k.205-209 Opinia z zakresu daktyloskopii k.210-213 Wykaz dowodów rzeczowych nr II/389/25/P k.239 4. Badanie stanu trzeźwości U. O. (1) w dniu 6 grudnia 2024 r. o godz. 23:44 wykazało 1,11 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu. Protokół badania stanu trzeźwości k.7 5. U. O. (2) został zatrzymany w dniu 6 grudnia 2024 r. o godz. 23:32, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 9 grudnia 2024r. w sprawie (...) tymczasowo aresztowany. Środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania został uchylony przez Sąd Okręgowy we W. na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. Protokół zatrzymania U. O. (1) k.6 Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania k. 79 Postanowienie o uchyleniu tymczasowego aresztowania k. 357 6. U. O. (2) urodził się (...) w miejscowości E. ( U. ), ma obywatelstwo (...) . Jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. F. średnie wykształcenie i zawód mechanika. Przed zatrzymaniem utrzymywał się z prac dorywczych na budowie z wynagrodzeniem w kwocie 5000 zł miesięcznie. Nie posiada majątku. U. O. (2) nie był wcześniej karany. Dane o osobie oskarżonego U. O. (1) k.332v. Informacja z Krajowego Rejestru Karnego k.190-191 7. U. O. (2) nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy aktualnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie. Nie jest upośledzony umysłowo. Jego osobowość jest zwarta, jest on zdolny do funkcjonowania społecznego , pracy, relacji interpersonalnych. U. O. (2) nie jest uzależniony od żadnego środka psychoaktywnego. Podany sposób picia alkoholu nie pozwala rozpoznać u niego uzależnieni . Zna i rozumie normy społeczno - prawne. W krytycznym czasie był w stanie upicia alkoholowego, analiza zachowania pozwala wykluczyć atypowe formy upicia. W krytycznym czasie U. O. (2) nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia czynów i pokierowania swoich zachowaniem. Nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 i 2 k.k. Może brać udział w postępowaniu karnym, stawać przed sądem i jest zdolny do samodzielnej, świadomej obrony. Opinia sądowo – psychiatryczna k. 248-252 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) -- -- -- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty -- -- -- 2. Ocena Dowodów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 Zeznania świadka G. E. (1) Zeznania złożone przez pokrzywdzoną G. E. (1) oraz świadków (...) (...) , E. E. oraz X. X. (3) Sąd ocenił Jako przekonujące. Świadkowie zgodnie wskazywali na to, że pokrzywdzona G. E. (2) wynajmowała im pokoje w swoim domu, jak również, że w tym samym domu pokój wynajmowali oskarżony U. O. (2) razem z kolegą. Brak było podstaw do kwestionowania zeznań pokrzywdzonej w tym zakresie. Również wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przeczył że wynajmował pokój w domu G. E. (1) należało ocenić jako przekonujące. W pozostałym zakresie Sąd jednak krytycznie ocenił wyjaśnienia oskarżonego, uznając że stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności karej. Należało zauważyć, że poza oskarżonym i pokrzywdzoną, żadna z osób zamieszkujących dom nie była bezpośrednim i naocznym świadkiem zdarzenia. Okoliczność ta nie powodowała jednak automatycznie uznania relacji G. E. (1) za nieprzekonujące. W ocenie Sądu pokrzywdzona nie miała żadnych powodów do przedstawienia relacji określonej treści, a jej zeznania były szczere i spójne. Sąd miał na uwadze, że w odniesieniu do motywów działania sprawcy zarówno w toku przesłuchania jak i zapisu rozmowy z Centrum Powiadamiania Ratunkowego pokrzywdzona wskazywała, że napastnik chciał ją zabić, jednakże z samego subiektywnego przekonania pokrzywdzonej nie można było wnioskować o zamiarze oskarżonego. Trzeba zauważyć, że zeznania G. E. (1) oraz odczytane zeznania X. X. (1) wskazywały zgodnie na to, że przez zdarzeniem objętym zarzutem pokrzywdzona zwracała uwagę mężczyznom zamieszkującym w domu na to, aby zachowywali się cicho ponieważ śpiące w domu kobiety muszą rano wstać do pracy. Świadek X. X. (1) , która wprawdzie nie wchodziła do pokoju oskarżonego, jednak podobne jak pokrzywdzona wskazała, że uwagi te skierowane były do oskarżonego U. (1) . Wskazywała również na to, że słyszała jak oskarżony, który zajmował pokój obok jej pokoju przemieszczał się po domu, jednakże sądziła, że poszedł coś zjeść, a nie zabrać nóż. Jak wskazała, nie wychodziła ze swojego pokoju do czasu gdy usłyszała krzyk pokrzywdzonej, jednak oskarżonego nie było w pokoju pokrzywdzonej, on już uciekł z domu. G. E. (2) słuchana po raz pierwszy wskazywała na to, że gdy przebywała w swoim pokoju, oglądała telewizję, usłyszała jak drzwi się otwierają, a do pokoju wszedł mężczyzna w kominiarce na twarzy z uniesioną prawą ręką w której trzymał nóż skierowany w jej stronę. Pokrzywdzona wstała, chwyciła napastnika za rękę poniżej nadgarstka i zaczęła nią szarpać. W pewnym momencie nóż wypadł mu z ręki i spadł za nią w głębi pokoju. Następnie szarpali się z napastnikiem i przewrócili się, przy czym wydawało się jej, że napastnik upadł, bo zahaczył nogą o metalową listwę przy podłodze w drzwiach a ją prawdopodobnie odepchnął, Pokrzywdzona wskazała, że upadła a prawą stronę spadły jej okulary i się pogięły. Na rozprawie pokrzywdzona uzupełniła swoją relację i wskazała że tymi okularami rozcięła sobie skórę na czole, a tym samym mając na uwadze podawana przez pokrzywdzoną sekwencje zdarzeń brak było podstaw do uznania, że obrażenie widoczne na fotografii na k. 34 akt pochodziło od noża. Już w pierwszych zeznaniach pokrzywdzona nie miała wątpliwości, że napastnikiem był U. (2) , którego rozpoznała mimo tego, że na twarzy miał założoną kominiarkę. Konsekwentnie pokrzywdzona wskazywała, że ze strachu nie mogła wydobyć z siebie głosu i zaczęła krzyczeć dopiero kiedy upadła i dopiero wówczas przybiegły kobiety zamieszkujące w jej domu. Można wnioskować, że gdyby było inaczej tzn. gdyby pokrzywdzonej udało się wcześniej zaalarmować współmieszkanki, mogłyby one zaobserwować przebieg zdarzenia. G. E. (2) opisując wydarzenia poprzedzające zajście wskazywała również na to, że kolega oskarżonego przyszedł do niej z pieniędzmi stanowiącymi rozliczenie jego pracodawcy za pobyt innych osób w jej domu. Zeznając po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym wskazywała, że w jej odczuciu powodem zachowania oskarżonego były pieniądze które wcześniej otrzymała. Taka wersja wydarzeń nie została jednak potwierdzona, bowiem jak wskazywała sama pokrzywdzona oskarżony w trakcie zdarzenia nic do niej nie mówił a zatem nie można przyjąć, że zdarzenie miało charakter rabunkowy. Jako przekonujące Sąd ocenił zeznania świadków E. E. i T. D. (1) , choć jak wskazano nie były one naocznymi świadkami zdarzenia, a relację o jego przebiegu uzyskały od pokrzywdzonej. Świadek T. US jak wynikało z treści jej zeznań jako ostatnia wróciła do wspólnie zamieszkiwanego domu, bo około 22:30, poszła pod prysznic, zrobiła sobie herbatę, a następnie usłyszała hałas, pukanie drzwi, a gdy uchyliła drzwi swojego pokoju usłyszała krzyk pokrzywdzonej. Jak wskazała od razu pobiegła do niej, a oskarżonego wypchnęła na korytarz i zamknęła drzwi. Wówczas oskarżony wziął klucz do drzwi wejściowych otworzył je i uciekł, a świadek zamknęła drzwi na klucz. Świadek E. E. wskazała, że położyła się spać około 20:30-21:00, a obudziło ją wołanie T. D. (1) , wówczas zeszła na dół. W tym czasie G. E. (2) prosiła o wezwanie policji. Świadek potwierdziła również, że T. D. (2) wypchnęła oskarżonego za drzwi i je zamknęła na klucz, przy czym klucz został w zamku aby oskarżony nie otworzył ich dodatkowym kluczem który był w schowku na zewnątrz i o którym wiedział. Świadkowie zgodnie wskazywali również na to, że w momencie pojawienia się na miejscu zdarzenia w pokoju pokrzywdzonej było ciemno, był jedynie włączony telewizor. Świadek E. E. zrelacjonowała to co powiedziała jej pokrzywdzona „wszedł człowiek w masce zakrywającej twarz, z nożem”. Podobnie świadek E. E. zeznała, ze pani G. powiedziała, że „wszedł do jej pokoju z nożem, zaczęła się bronić, tak powiedziała, bo on chyba podniósł rękę z tym nożem i ona się przestraszyła.” X. X. (1) w odczytanych zeznaniach również przytaczała relację pokrzywdzonej, która powiedział, że oskarżony przyszedł do jej pokoju z nożem, który miał trzymać w górze „mówiła że wytrąciła ten nóż, że się szarpali i upadli na ziemię, że odepchnęła go i on uciekł.” Świadkowie zgodnie wskazywały również na to, że w tym czasie w domu przebywał kolega oskarżonego z którym mieszkali w jednym pokoju, jednak mężczyzna ten był pijany i spał. Trzeba zauważyć, że oskarżony słuchany po raz pierwszy przyznał się do stawianego mu wówczas zarzutu, choć kwestionował że przed zdarzeniem miał przekazywać pokrzywdzonej jakieś pieniądze i nie umiał w sposób logiczny wyjaśnić swojego zachowania poza wskazaniem ze był nietrzeźwy i chciał pokrzywdzoną o coś zapytać Oskarżony ponadto zarówno słuchany po raz pierwszy jak i następnie podczas posiedzenia aresztowego wyjaśnił, że nie było żadnego zamachu, a pokrzywdzona gdy zobaczyła go w kominiarce i kurtce wystraszyła się, chwyciła go za rękę, on ją odepchnął, ona zaczęła krzyczeć, a on przestraszył się i wybiegł. W relacji przedstawionej na rozprawie oskarżony podał natomiast, że zamierzał wyjść do sklepu a było zimno i dlatego miał na sobie kurtkę i kominiarkę oraz chciał zapytać pokrzywdzoną gdzie jest klucz do drzwi wejściowych. Wyjaśnił również, że nóż miał ze sobą przez przypadek, ponieważ wcześniej w kuchni przygotowywał sobie jedzenie. Oskarżony przeczył również, aby ten nóź trzymał w uniesionej ręce, wskazujące, że ręka była opuszczona. Tak sformułowane wyjaśnienia U. O. (1) dotyczące sposobu trzymania noża oraz twierdzenia że miał go w ręce przez przypadek, że był w kurtce i kominiarce ponieważ było zimno a chciał iść do sklepu oraz że zamierzał w takich okolicznościach zadać pytanie pokrzywdzonej- w tym o miejsce w którym znajduje się klucz- Sąd ocenił jako niewiarygodne i zmierzające wyłącznie do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Opisywane przez świadków wygaszenie świateł w pomieszczeniach na parterze domu, założenie kominiarki na twarz zmierzające do utrudnienia identyfikacji z całą pewnością nie miały na celu udania się do pokrzywdzonej z jakimkolwiek zapytaniem, zwłaszcza, że finalnie oskarżony po pokrzywdzonej nic nie mówił. Wersja dotycząca klucza była nie tylko sprzeczna z twierdzeniami pokrzywdzonej ale również z zeznaniami pozostałych świadków, które zeznały nie tylko, że klucz zwykle leżał na szafce obok drzwi ale i że oskarżony otworzył sobie drzwi kluczem gdy uciekał z domu. Ujawnione zeznania świadka X. X. (1) Zeznania świadka T. D. (1) Zeznania świadka E. E. częściowo wyjaśnienia oskarżonego U. (1) Protokół oględzin osoby G. E. (1) 2 Zeznania świadka G. E. (1) Jak wyżej przytoczono Sąd jako przekonujące ocenił zeznania świadków G. E. (1) , T. D. (1) , E. E. , X. X. (2) co do przebiegu zdarzenia, Należy zauważyć, że świadkowie zgodnie podawały również, że oskarżony po opuszczeniu domu powrócił do miejsca zamieszkania, był bez kurtki i próbował bezskutecznie nakłonić kobiety do otwarcia mu drzwi. Zeznania świadków korespondowały z protokołem oględzin płyty z nagraniem z Centrum Powiadamiania Ratunkowego, wskazującym na treść zawiadomienia złożonego przez G. E. (1) bezpośrednio po zdarzeniu. Ujawnione zeznania świadka X. X. (1) Zeznania świadka T. D. (1) Zeznania świadka E. E. Protokół oględzin płyty z nagraniem z Centrum Powiadamiania Ratunkowego 3 Zeznania świadka T. T. (1) Sąd uznał, że wskazane dowody w postaci korespondujących ze sobą zeznań funkcjonariusza policji jak i dokumentów, pozwalały na dokonanie ustaleń w zakresie dotyczącym przedmiotów ujawnionych zarówno w pomieszczeniu zajmowanym przez pokrzywdzoną, oskarżonego, jak i poza posesją. Świadek T. D. (2) wskazywała na to, że oskarżony w domu miał założoną kurtkę, (por. k. 340) „miał na sobie ciemną miękka kurtkę i miał na sobie kaptur czy te jakąś taką czapkę zakrywającą twarz”. Jak zeznała gdy oskarżony wszedł do domu z policją nie miał na sobie kurtki i czapki. Również interweniujący policjant T. T. (1) wskazywał, że oskarżony bezpośrednio przed zatrzymaniem był ubrany w koszulkę z krótkim rękawem i nie był w stanie wskazać miejsca porzucenia kurtki i czapki. Trzeba natomiast zauważyć, że zdarzenie miało miejsce 6 grudnia 2024r., zatem w porze zimowej uzasadniającej odpowiednią odzież wierzchnią. Świadek wskazywał również na stan w jakim znajdowała się pokrzywdzona, tzn. że była wystraszona, podenerwowana podobnie jak pozostałe kobiety będące w domu. W postępowaniu przygotowawczym świadek wskazywał na to, że powodem podjętej przez funkcjonariuszy policji interwencji miał być mężczyzna z nożem, który miał grozić. Natomiast jak opisał pokrzywdzona relacjonowała zdarzenie mówiąc że napastnik nie zrobił żadnego zamachu nożem, jedynie szedł w jej kierunku i kierował groźby, że wszystkich zabije. Choć ta ostatnia wypowiedź świadka T. o groźbach zabicia wszystkich nie znalazła odzwierciedlenia w innych dowodach, w tym zeznaniach samej pokrzywdzonej, nie można wykluczyć że tak zdarzenie zostało zrelacjonowane funkcjonariuszowi policji przez świadków. Trzeba zauważyć, że nie wynika z treści dokumentów aby w pierwszym kontakcie policjantów na miejscu zdarzenia z nie władającymi w stopniu biegłym językiem polskim świadkami E. , (...) czy X. uczestniczył tłumacz, tak jak się to stało podczas ich przesłuchania zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i na rozprawie, stąd możliwe że policjant w taki sposób zinterpretował relacje tych osób. Świadek T. wskazywał natomiast na to, że po przyjeździe policji oskarżony był spokojny, nie stawiał oporu. W obecności świadka nie miały miejsca niewłaściwe zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej, jak również groźby. Zeznania te również Sad ocenił jako przekonujące. Świadek miał jedynie służbowy kontakt z oskarżonym i nie miał żadnych racjonalnych powodów, aby składać zeznania niekorzystne dla niego. Przeprowadzone badania genetyczne wskazywały natomiast na to, że ślady zabezpieczone na kurtce ujawnionej poza miejscem zamieszkania oskarżonego były zgodne z profilem genetycznym oskarżonego, co w konsekwencji pozwalało na ustalenie, że kurtka ta należała do niego. U. O. (2) w złożonych wyjaśnieniach przyznał, że ujawniona kurtka należała do niego i miał ją na sobie przed ucieczką z domu. W toku oględzin ujawniono w niewielkiej odległości od kurtki drugi nóż, nie ujawniono natomiast opisywanej przez pokrzywdzona i oskarżonego kominiarki. Zabezpieczony od pokrzywdzonej nóż z biało – szarą rękojeścią świadkowie opisali jako nóż kuchenny służący do krojenia mięsa. W opinii z zakresu daktyloskopii nóż ten został zwymiarowany i sfotografowany, fotografia noża wraz z jego wymiarami znajduje się również na k 35 akt. Z opinii daktyloskopijnej wynikało rowież, że na zabezpieczonych nożach (przedmiot nr 1 – nóż kuchenny o długości całkowitej około 28 cm, długość ostrza ok.15,5 cm zabezpieczony od G. E. (1) , przedmiot nr 2 – nóż kuchenny o długości całkowitej ok.18 cm, długość ostrza ok.8,7 cm ujawniony w toku oględzin miejsca znalezienia kurtki) nie ujawniono śladów linii papilarnych. Na powierzchni głowni noża oznaczonego jako przedmiot nr 1 (nóż zabezpieczony u G. E. (1) ) ujawniono ślady przetarcia. Niezależnie od treści wniosków opinii, które Sąd ocenił jako rzetelne, należało zauważyć, że oskarżony nie kwestionował, że zabezpieczony nóż kuchenny był tym, który trzymał wcześniej w ręce w drzwiach pokoju pokrzywdzonej. Protokół zatrzymania rzeczy Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych orzez U. O. (1) Protokół oględzin miejsca ujawnienia kurtki oraz noża kuchennego Wykaz dowodów rzeczowych nr I/132/25/P Opinia z zakresu genetyki sądowej Opinia z zakresu daktyloskopii Wykaz dowodów rzeczowych nr II/389/25/P 4 Protokół badania stanu trzeźwości Dokument sporządzony we właściwej formie przez uprawniony organ, nie kwestionowany przez strony, pozwalający ustalić zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżonego wskazujący na znaczny stan jego nietrzeźwości. 5 Protokół zatrzymania U. O. (1) Dokumenty nie kwestionowane przez stronnym sporządzone przez uprawnione organy wskazujące na okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w rozpoznawanej sprawie. Postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania Postanowienie o uchyleniu tymczasowego aresztowania 6 Dane o osobie oskarżonego U. O. (1) Dane odnośnie sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonego nie były kwestionowane przez strony i nie budziły wątpliwości, podobnie jak dane o jego karalności pochodzące z Krajowego Rejestru Karnego wskazujące na to, że nie był wcześniej karany. Informacja z Krajowego Rejestru Karnego 7 Opinia sądowo – psychiatryczna Opinia opracowana przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów zasługiwała na przydanie jej waloru rzetelności. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony, zaś biegli dysponują zarówno odpowiednią wiedzą, jak i wieloletnim doświadczeniem w opiniowaniu w podobnych sprawach. Sporządzona przez nich opinia nie nosiła cech niejasności, niekompletności a zatem mogła stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Należało zauważyć, że biegli wskazali, że biegli odnieśli się do ujawnionego w wyniku badania oskarżonego jego stanu upojenia alkoholowego, wskazując, że analiza zachowania oskarżonego pozwoliła na wykluczenie atypowych form upicia. Wskazali również, że działania objęte zarzutem nie miały motywacji psychotycznej. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1-3 Wyjaśnienia oskarżonego U. O. (1) Sąd uznał, że nie zasługiwały na uwzględnienie wyjaśnienia oskarżonego w części, w której nie były spójne z pozostałymi wiarygodnymi dowodami i przyjął, że stanowiły one wyraz przyjętej przez oskarżonego linii obrony. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. 
        ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem --- --- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej --- 3.2. 
        x☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Punkt I części dyspozytywnej U. O. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W pierwszej kolejności wskazać należy , iż w orzecznictwie od dawna utrwalony jest pogląd, iż w wypadku przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu - jako przestępstw znamiennych skutkiem - o kwalifikacji prawnej czynu decyduje przede wszystkim powstały skutek, zaś usiłowanie do surowiej zagrożonego przestępstwa można przyjąć tylko wtedy, gdy skutek zamierzony był dalej idący niż osiągnięty (zob. np. wyrok SN z 19.11.1981 r., II KR 184/81, OSNKW 1982/1-2/4). Jednakże o zamiarze zabójstwa, w sytuacji gdy sprawca zaprzecza chęci lub godzeniu się na śmierć ofiary, należy wnioskować z całokształtu okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynu. Chodzi tu w szczególności o pobudki i motywy działania sprawcy, jego stosunek do pokrzywdzonego przed popełnieniem przestępstwa, jego właściwości osobiste i dotychczasowy tryb życia, sposób działania, rodzaj użytego narzędzia, ilość i siła zadanych ciosów, umiejscowienie i charakter spowodowanych obrażeń, kierunek i głębokość ran oraz stopień zagrożenia dla życia pokrzywdzonego (zob. np. wyroki SN: z 09.05.1974 r., III KR 388/73, OSNKW 1974/7-8/137 z glosą W. Woltera, PiP 1975/2/175; z 18.06.1974 r., III KR 53/74, OSNKW 1974/9/170; wyrok SA w Krakowie z 05.09.1996 r., II AKa 193/96, Prok. i Pr. 1997/3/18; wyroki SA w Łodzi: z 25.01.1996 r. II AKr 341/95, Prok. i Pr.1996/11/15; z 15.03.2011 r., II AKa 28/01, Prok. i Pr. 2002/4/13; wyrok SA w Krakowie z 30.12.2014 r., II AKa 231/14, KZS 2015/2/35). Przyjęcie zatem, że sprawca usiłował dokonać zabójstwa człowieka, wymaga ustalenia przesłanek przedmiotowych (użycia niebezpiecznego przedmiotu – noża i godzenie w ważne dla życia ludzkiego organy ciała), także - wszechstronnego rozważenia przesłanek natury podmiotowej takich, jak przyczyny oraz tło zajścia, osobowość sprawcy, jego zachowanie się przed popełnieniem czynu i po jego popełnieniu, stosunek do pokrzywdzonego oraz wiele innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do niewątpliwego wniosku, iż sprawca skutek śmiertelny co najmniej przewidywał i nań się godził, gdyż wyłącznie strona podmiotowa różni przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. , art. 156 § 3 k.k. , czy też z art. 155 k.k. , a w przypadku usiłowania zabójstwa - od określonych w art. 156 § 1 lub 157 § 1 i 2 k.k. Również w literaturze podkreśla się, że konieczna jest szczególna ostrożność i rozwaga przy ustalaniu zamiaru. Ustalenia w tym zakresie muszą być zatem wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia oraz wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary. Wniosek dotyczący zamiaru zabójstwa (choćby ewentualnego), nie może opierać się na samym tylko fakcie użycia niebezpiecznego narzędzia oraz sposobu działania polegającego zwłaszcza na godzeniu w ważne dla życia okolice ciała pokrzywdzonego, lecz powinien znaleźć potwierdzenie w całokształcie okoliczności czynu oraz cechach osobowości sprawcy (zob. A. Zoll [red.]: Kodek Karny. Komentarz, część szczególna, tom II, Kraków 2006, str. 244-245). Generalnie nawet w sprawach przy sformułowanym przez oskarżyciela publicznego zarzucie usiłowania zabójstwa wniknięcie sądu w proces myślowy winno dokonywać się zatem za pomocą dogłębnej oceny nie tylko werbalnego zapewnienia osoby oskarżonej o braku zamiaru pozbawienia życia, ale przede wszystkim ujętego całościowego zespołu czynności poprzedzających sam czyn i stanowiących jego realizację. Stąd zamiaru ewentualnego (zabójstwa) nie można się ani domyślać, ani też domniemywać, lecz musi on wynikać z konkretnych faktów ocenianych w powiązaniu z całokształtem okoliczności danej sprawy oraz z właściwościami osobistymi sprawcy i jego stosunku do pokrzywdzonego. Nie wystarczy zatem ustalenie, iż działał on umyślnie chcąc zadać nawet ciężkie obrażenia ciała lub godząc się z ich zadaniem, lecz konieczne jest ustalenie objęcia zamiarem także skutku w postaci śmierci. Należy przy tym wykazać przesłanki, na podstawie których można stwierdzić, że sprawca ujawnił, iż skutek w postaci śmierci był objęty chociażby jego zgodą lub z zachowania jego wynika, iż nastąpienie tego skutku było mu co najmniej obojętne ( vide np. wyroki SN: z 06.06.1974 r., II KR 339/73, OSNKW 1974/10/184; z 19.10.1981 r., II KR 267/81, OSNPG 1982/8/112; z 03.09.2002 r., V KKN 401/01, LEX nr 74581). Przesłanki te można wyprowadzić na podstawie zachowania się sprawcy w stosunku do pokrzywdzonego w okresie poprzedzającym zajście, natężenia działania w czasie zajścia, właściwości narzędzia i sposobu jego użycia, a także zachowana się sprawcy tuż po zajściu. Zaś z całokształtu tych okoliczności jednoznacznie ma wynikać, że oskarżony chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swoją, stanowiącą realny proces psychiczny towarzyszący czynowi, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek jakim jest śmierć ofiary (por. np. wyroki SN: z 20.06.1977 r., VI KRN 14/77, OSNKW 1978/4-5/43; z 03.10.1981 r. III KR 242/81, OSN 1982/5/63). Słowem w celu dokonania prawidłowych ustaleń i przyjęcia adekwatnej kwalifikacji prawnej czynu, nie można poprzestać jedynie na ocenie skutku, jaki wyniknął dla pokrzywdzonego, lecz należy zawsze badać zamiar sprawcy, a więc nie tylko to co osiągnął, ale także co chciał osiągnąć i do czego swoim zachowaniem dążył. A skoro tak, to przypomnieć wypada, że przez zamiar rozumieć należy proces zachodzący w psychice sprawcy, wyrażający się w świadomej woli zrealizowania przedmiotowych znamion czynu zabronionego, przy czym zamiar zarówno bezpośredni, jak i ewentualny oznacza zjawisko obiektywnej rzeczywistości, realny przebieg procesów psychicznych, nie jest zaś pojęciem z dziedziny ocen czy też z dziedziny wartości (zob. np. wyrok SN z 07.04.1977 r., III KR 68/77, OSNPG 1977/11/94). Jest też oczywiste, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie istnieje słuszna tendencja do restryktywnego stosowania zamiaru ewentualnego zabójstwa. Przestępstwo umyślne popełnione z zamiarem ewentualnym zachodzi wówczas, gdy sprawca przedstawia sobie pewien skutek przestępczy jako możliwy choć niekonieczny, skutku tego nie pragnie i do niego nie zmierza, ale na zaistnienie tego skutku - na wypadek gdyby zaszedł - z całą świadomością się godzi. Przyjmując zamiar ewentualny zabójstwa nie można domniemywać, czy domyślać się zgody sprawcy na powstały skutek jego czynu, lecz należy wykazać, że zgoda na skutek stanowiła jeden z elementów zachodzących w psychice sprawcy (zob. np. wyrok SN z 27.07.1973 r., IV KR 153/73, OSNKW 1974/1/5). Rekonstrukcja zamiaru musi być wszechstronna, dogłębna, a nade wszystko prowadzić do niewątpliwego wniosku. Zamiar sprawcy jak i inne okoliczności strony podmiotowej podlegają przecież takiemu samemu ustalaniu, a więc dowodzeniu i jego ograniczeniom, jak wszystkie inne okoliczności mające znaczenie w wyrokowaniu. Stwierdzenie z jakim zamiarem działał sprawca należy również do kategorii ustaleń faktycznych. Skoro ustalenia dotyczące zamiaru towarzyszącego działaniu sprawcy w chwili popełnienia przestępstwa są również ustaleniami faktycznymi, to w pełni odnosi się do nich kardynalna zasada in dubio pro reo, przewidziana w art. 5 § 2 k.p.k. Nie można zatem bez jednoznacznego wykazania, że określonemu działaniu towarzyszył realnie zachodzący proces psychiczny, polegający na przewidywaniu doznania przez ofiarę obrażeń ciała opisanych w art.156§1 k.k. i godzeniu się na taki skutek, przypisać sprawcy zamiaru ich dokonania. Mając zatem na uwadze powyższe , w ocenie Sądu, w świetle dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonej oceny dowodów brak było wystarczających podstaw do przyjęcia aby oskarżony U. O. (3) działał z zamiarem spowodowania u pokrzywdzonej G. E. (1) obrażeń ciała stanowiących chorobę realnie zagradzającą życiu. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego oskarżony znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu. Znajdując się w takim stanie oskarżony udał się do pokoju zajmowanego przez pokrzywdzoną z trzymanym w uniesionej ręce nożem kuchennym. Jak wskazywały zeznania pokrzywdzonej nie padły wówczas żadne słowa, a pokrzywdzona niezwłocznie zareagowała chwytając oskarżonego za nadgarstek i wytrącając mu nóż z ręki. W ocenie Sądu okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca dla ustalenia, że oskarżony obejmował swoim zamiarem zadanie obrażeń pokrzywdzonej jak i na ewentualny skutek w postaci ich powstania się godził . Zwrócić bowiem uwagę należy w tym czasie pokrzywdzona niewiele niższa i cięższa od oskarżonego (160 :169 cm oraz odpowiednio 80 : 65,5 kg) chwyciła go za rękę, wytrąciła trzymany przez niego nóż przerywając w ten sposób dalsze zachowanie oskarżonego. Nie oznacza to wcale, że zamiarem oskarżonego było ugodzenie nożem w ciało pokrzywdzonej. Pokrzywdzona w następstwie działania noża nie odniosła żadnych obrażeń, a te ujawnione na czole jak sama wskazała powstały od okularów w następstwie przewrócenia się. Nie ma też innych wiarygodnych dowodów potwierdzających taką wersję i pozwalających na zweryfikowanie siły zamachu oskarżonego, jak i miejsca w które było skierowane ostrze noża. Wprawdzie użyte narzędzie (nóż kuchenny o ostrzu długości około 15,5 cm) mogło niewątpliwie spowodować obrażenia ciała, jednakże nie można r pominąć, że oskarżony znajdował się w stanie znacznej nietrzeźwości, co z jednej strony ułatwiło pokrzywdzonej wytrącenie noża, a z drugiej poddawało w wątpliwość realną możliwość dokonania czynu objętego zarzutem, jak i skutecznego ugodzenia pokrzywdzonej nożem w jej tułów. W toku postępowania, bezpośrednio po zdarzeniu poza zabezpieczeniem noża od oskarżonej, nie dokonano oględzin miejsca zdarzenia, zdjęć i nie zebrano innych dowodów które pozwoliłoby na ustalenie dokładnego jego przebiegu. Także siły zamachu nożem nie można oceniać na podstawie relacji samej pokrzywdzonej, w sytuacji gdy przebieg zdarzenia był bardzo dynamiczny i zakończony skuteczną jej reakcją. Pokrzywdzona nie wskazała precyzyjnie kierunku w jakim było skierowane ostrze noża trzymanego przez oskarżonego, a w szczególności czy było kierowane w tą część ciała pokrzywdzonej którego uszkodzenie mogłoby prowadzić do powstania choroby realnie zagrażającej życiu w tym w jej tułów. Pokrzywdzona wskazała jedynie że ostrze było skierowane w jej stronę. Niewątpliwe jednym z elementów świadczących o zamiarze popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, a zwłaszcza najcięższych z tej grupy są wypowiedziane do ofiary groźby. Nie budzi jednak również wątpliwości, iż słowa wypowiadane przez sprawcę do ofiary przestępstwa nie zawsze wyrażają rzeczywisty zamiar. Nie każdy sprawca zachowuje się racjonalnie i nie zawsze jego postępowanie pochodzi z racjonalnego powodu. Powinno się zamiar sprawcy ustalać wszelkimi środkami dowodowymi, bo zamiar jest faktem ze sfery psychicznej i podlega takiemu samemu dowodzeniu jak okoliczności z zakresu strony przedmiotowej przestępstwa (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II AKa 66/07, KZS 2007/6/44). W ocenie Sądu nie było również podstaw do przyjęcia, że zamiarem oskarżonego było popełnienie czynu z art.157§1 lub 2 k.k. Zwrócić bowiem uwagę należy , iż mogą one być popełnione tylko umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. Sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku lub skutku lżejszego określonego w art. 157 § 1 i 2 k.k. albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Jak już jednak wyżej wskazano w związku z tym ,że zebrany materiał dowodowy nie pozwala w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy oskarżony w ogóle zamierzał zadać cios pokrzywdzonej w jakąkolwiek część ciała nie można na tej podstawie przypisać mu zamiaru usiłowania popełnienia tych przestępstw. Nie było również podstaw do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego miało cel rabunkowy. Zamiary takiego nie sposób dekodować wyłącznie na podstawie przypuszczeń pokrzywdzonej, że sprawcy mogło chodzić o wcześniej oddane jej pieniądze. Mając też na uwadze powyższe okoliczności zgodnie z regułą zawartą w art. 5§ 2 k.p.k. Sąd rozstrzygnął zachodzące wątpliwości na korzyść oskarżonego. W ocenie sądu zachowanie oskarżonego wyczerpało natomiast znamiona przestępstwa z art. 190 k.k. Mianowicie oskarżony trzymanym w ręku nożem kuchennym o długości ostrza około 15,5 cm kierowanym w stronę pokrzywdzonej G. E. (1) groził pokrzywdzonej spowodowaniem ciężkich obrażeń ciała w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia. Aby przypisać komuś popełnienie przestępstwa stypizowanego w art. 190 § 1 k.k. , muszą zostać wypełnione cztery przesłanki ustawowe. Po pierwsze sprawca musi grozić innej osobie popełnieniem przestępstwa, po drugie przestępstwo to ma być popełnione na szkodę tej osoby, wobec której groźba jest wypowiadana, lub na szkodę osoby dla niej najbliższej, nadto groźba ta wzbudza w osobę do której została skierowana lub której dotyczy obawę, że zostanie spełniona, a obawa ta musi być uzasadniona. Nie ulega również wątpliwości Sądu, iż znamię występku z art. 190 § 1 k.k. polegające na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby, należy oceniać subiektywnie, z punktu widzenia zagrożonego i z uwzględnieniem okoliczności, w jakich została wyartykułowana. Wystarczy, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia. W tym kontekście zauważyć należy, że w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 k.k. , uzasadniona obawa jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywne odczucie obawy zagrożonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem, że oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość zagrożonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia (por. np. wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2017 r., V KK 372/16, OSNKW 2017/9/51). Przypomnieć w tym miejscu trzeba również, że przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. ma charakter umyślny - może być popełnione zarówno w zamiarze ewentualnym, jak i bezpośrednim. Zamiar ewentualny może wchodzić w grę z powodu tego, że groźby mogą przybierać bardzo różnorodne formy. Sprawca może przewidywać i godzić się z tym, że słowa i gesty adresowane przez niego do innej osoby mogą być groźbami popełnienia przestępstwa, a ponadto, że mogą uzasadniać obawę, że zostaną one spełnione. W orzecznictwie przyjmuje się, że sprawca nie musi mieć zamiaru spełnienia groźby, musi mu jednak towarzyszyć zamiar wywołania obawy jej spełnienia (tak SO w Kielcach w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., IX Ka 768/13, LEX nr 1717759; wyrok SA w Katowicach z dnia 20 sierpnia 2009 r., II AKa 123/09, LEX nr 553860; wyrok SA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2008 r., II AKa 196/08, KZS 2009, z. 2, poz. 35; wyrok SA w Katowicach z dnia 28 października 2008 r., II AKa 327/08, LEX nr 477685; postanowienie SN z dnia 23 lutego 2006 r., III KK 262/05, LEX nr 180801). Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, iż artykuł 190§1 k.k. nie określa sposobów wyrażania groźby karalnej. Może być ona zatem wyrażona nie tylko słownie, lecz przez każde zachowanie sprawcy, jeżeli w sposób nie budzący wątpliwości uzewnętrznia ono groźbę popełnienia przestępstwa na szkodę osób wymienionych w tym przepisie i wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę jej spełnienia. W rozpoznawanej sprawie groźba wyrażana były gestem – uniesiona ręka z trzymanym w niej nożem skierowanym w stronę pokrzywdzonej - który miał wskazywać że oskarżony jest gotów cios zadać. Intencje oskarżonego zostały jednoznacznie odebrane przez pokrzywdzoną, z której zeznań wynika , że w tej sytuacji czuła się zagrożona, obawiała się że coś jej się stanie – straci życie lub zdrowie (jak podała według niej oskarżony chciał ją zabić) a jej obawa była uzasadniona. Należy zauważyć, że oskarżony po zdarzeniu powrócił do miejsca zamieszkania próbując dostać się do wnętrza domu, był wówczas już bez kurtki i kominiarki, jakby nic się nie wydarzyło. Ta okoliczność w ocenie sądu również uzasadniała obawę pokrzywdzonej przed oskarżonym. Podczas pierwszego przesłuchania wyrażając obawę przed oskarżonym pokrzywdzona złożyła wniosek o jego ściganie i ukaranie. 3.3. 
        ☐Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. 
        ☐Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5. 
        ☐Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności U. O. (2) Punkt I Wymierzając oskarżonemu karę za przypisany mu czyn z art.190 § 1 k.k. Sąd miał na uwadze wskazania z art. 53 k.k. , zatem w pierwszej kolejności granice zagrożenia ustawowego powyższego występku, za który przewidziano obecnie wyłącznie karę pozbawienia wolności do trzech lat. Sąd w pierwszej kolejności kierował się ogólnymi dyrektywami wymiaru kary i w związku z tym wymierzając karę sprawcy wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć. Wskazanie na prewencję indywidualną było jednym z podstawowych elementów decydujących o surowości represji. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary ma na celu odstraszenie sprawcy od ponownego wejścia na drogę przestępstwa. Natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy oskarżonego zarówno wobec własnego czynu jak i przestępstwa w ogóle. Sąd miał również na uwadze prewencję generalną, która wskazuje potrzebę w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Kierując się szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary Sąd analizował motywację sprawcy, którą powiązał ze sferą intelektualną zachowania sprawcy, a rodzaj i rozmiar naruszenia ciążących na oskarżonym obowiązków stanowił element decydujący o ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd uznał, że czyn oskarżonego, nacechowany był znacznym stopniem społecznej szkodliwości z uwagi na rodzaj naruszonego dobra, jakim jest wolność osobista człowieka w tym wolność od jakiegokolwiek zagrożenia i spokoju, nie zakłócona egzystencja. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na względzie również sposób zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej. Przy wymiarze kary uwzględniono też motywację oskarżonego oraz sposób popełnienia czynu. Nadto Sąd miał na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, zwłaszcza jego dotychczasowy sposób życia. Sąd miał na uwadze również i to, że oskarżony przeprosił pokrzywdzoną a pokrzywdzona przyjęła przeprosiny. Nadto Sąd miał na względzie, aby wymierzona kara nie przekroczyła stopnia winy oskarżonego. Oceniając natomiast stopień zawinienia oskarżonego Sąd miał na uwadze opisaną wyżej opinię sądowo – psychiatryczną, wskazującą na to, że po pierwsze nie zachodziły okoliczności mogące jego winę umniejszać lub wyłączać, a po wtóre że jego stan upicia nie miał charakteru atypowego, co oznacza, że oskarżony mógł i powinien przewidzieć skutki jego działania. Spożyty alkohol w ocenie Sądu ułatwił natomiast oskarżonemu podjęcie decyzji o popełnieniu czynu zabronionego. Z tych powodów na podstawie art. 190§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę w dolnej granicy zagrożenia ustawowego tj. 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności. U. O. (2) Punkt II Na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego U. O. (1) środek karny zakazu kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną G. E. (1) i zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 20 metrów przez okres 3 (trzech) lat. Orzekając ten środek Sąd miał na uwadze fakt, iż izolacja oskarżonego od pokrzywdzonej pozwoli odbudować u niej równowagę psychiczną. U. O. (2) Punkt IV Na podstawie art.44§2 k.k. Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci noży (jako służących popełnieniu przestępstwa) a także oraz czekoladki szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/132/25/P k.101 Lp Drz 2-4, zarządzając ich zniszczenie. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności U. O. (2) Punkt III Na podstawie art.63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w rozpoznawanej sprawie a zatem zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 6.12.2024 r. godz. 23:32 do dnia 16.12.2025 r. (areszt uchylono bezpośrednio po ogłoszeniu wyroku, dlatego też nie została wskazana godzina zwolnienia następnie podana przez Areszt Śledczy we G. w piśmie z dnia 17.12.2025r.) U. O. (2) Punkt V Uznając zbędność dla dalszego postępowania Sąd na podstawie art.230§2 k.k. orzekł zwrócenie oskarżonemu U. O. (1) dowodu rzeczowego w postaci zabezpieczonych w toku śledztwa telefonu komórkowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr II/389/25/P k.239 Lp. Drz 5 oraz kurtki szczegółowo opisanej w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I/132/25/P k.101 Lp Drz 1. 6. 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę -- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt VI Uznając, że nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonego z poniesienia kosztów procesu Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art.627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 10 101,84 zł (wyłączając zatem koszty tłumaczeń) oraz na podstawie art. 1 i art.2 ust. 4 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w kwocie 300 zł, zatem stosowaną do wymierzonej kary pozbawienia wolności do lat 2. 7. PODPIS Sędzia Agnieszka Marchwicka