III K 26/16

Sygn. akt III K 26/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2017r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSO Mariusz Wiązek Ławnicy: Maria Sękowska Anna Ratajczyk Protokolant Aleksandra Borowska Prokurator Prok. Okręgowej we Wrocławiu Dorota Białkowska po rozpoznaniu w dniach: 17 marca 2016 r, 4 kwietnia 2016 r., 26 kwietnia 2016 r., 10 maja 2016 r., 6 czerwca 2016 r., 25 lipca 2016 r., 15 września 2016 r., 13 października 2016 r., 28 listopada 2016 r., 19 grudnia 2016 r., 18 stycznia 2017 r., 27 stycznia 2017 r. sprawy: 1. G. S. ( S. ) ur. (...) we W. syna L. i D. z domu M. 2. S. K. ur. (...) we W. syna J. i M. z domu P. oskarżonych o to, że: I. w okresie od 27 marca 2015 roku do 29 marca 2015 roku w R. oraz we W. , działając wspólnie i w porozumieniu z P. O. , z góry podjętym zamiarem uzyskania okupu od M. M. (2) , w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, realizując uprzednio ustalony plan, w dniu 27 marca 2015 roku w R. , stosując wobec A. M. (1) przemoc fizyczną w postaci przytrzymywania za ramiona, zakładania na głowę foliowego worka, szarpania i popychania umieścili ją w samochodzie marki P. (...) nr rej. (...) , kierowanym przez P. O. i udali się do W. , kierując wobec A. M. (1) podczas jazdy samochodem do W. , groźby uszkodzenia ciała oraz wywiezienia wbrew jej woli do agencji towarzyskiej w N. , w przypadku niezapłacenia przez jej siostrę M. M. (2) okupu w zamian za uwolnienie pokrzywdzonej, a następnie zgodnie z ustalonym wcześniej planem, udali się samochodem na ulicę (...) we W. , gdzie przetrzymywali pokrzywdzoną, wbrew jej woli jako zakładniczkę dla okupu w mieszkaniu przy ulicy (...) we W. , kierując wobec niej groźby uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia, a także krępując jej ręce plastikowymi kablami, czym spowodowali u A. M. (1) obrażenia ciała w postaci otarć naskórka w zakresie nadgarstka lewego i otarć naskórka nosa, które naruszyły czynności narządów ciała na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, a następnie kierowali za pośrednictwem telefonu komórkowego wobec M. M. (2) groźby zamachu na życie i zdrowie i jej dwumiesięcznego dziecka oraz siostry A. M. (1) i w ten sposób usiłowali zmusić ją do przekazania pieniędzy w łącznej kwocie 20 000 złotych, w zamian za uwolnienie A. M. (1) , lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na podjętą interwencję funkcjonariuszy policji i uwolnienie A. M. (1) w dniu 29 marca 2015 roku, tj. o czyn z art. 252 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 3. P. O. ( O. ) ur. (...) we W. syna W. i M. z domu B. oskarżonego o to, że: II. w okresie od 27 marca 2015 roku do 29 marca 2015 roku w R. oraz we W. , działając wspólnie i w porozumieniu ze S. K. oraz G. S. , w krótkich odstępach czasu, z góry podjętym zamiarem uzyskania okupu od M. M. (2) , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w ramach przyjętej roli, brał udział jako kierowca samochodu marki P. (...) nr rej. (...) w uprowadzeniu A. M. (1) przez G. S. oraz S. K. z R. w dniu 27 marca 2015 roku, którzy stosując wobec pokrzywdzonej przemoc fizyczną, w postaci przytrzymywania za ramiona, zakładania na głowę foliowego worka, szarpania i popychania umieścili ją w samochodzie kierowanym przez P. O. , a następnie podczas jazdy samochodem kierowali, w obecności P. O. , wobec pokrzywdzonej groźby uszkodzenia ciała oraz wywiezienia wbrew jej woli do agencji towarzyskiej w N. , w przypadku niezapłacenia przez jej siostrę M. M. (2) okupu, w zamian za uwolnienie pokrzywdzonej, a następnie zgodnie z ustalonym wcześniej planem, udali się samochodem na ulicę (...) we W. , gdzie G. S. i S. K. wraz z A. M. (1) udali się do mieszkania przy ulicy (...) we W. , gdzie przetrzymywali A. M. (1) , jako zakładniczkę dla okupu i kierowali za pośrednictwem telefonu komórkowego wobec M. M. (2) groźby zamachu na życie i zdrowie i jej dwumiesięcznego dziecka oraz siostry A. M. (1) i w ten sposób usiłowali zmusić ją do przekazania pieniędzy w łącznej kwocie 20 000 złotych w zamian za uwolnienie A. M. (1) , lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na podjętą interwencję funkcjonariuszy policji i uwolnienie A. M. (1) w dniu 29 marca 2015 roku, czym spowodowali u pokrzywdzonej obrażenia ciała w postaci otarć naskórka w zakresie nadgarstka lewego i otarć naskórka nosa, które naruszyły czynności narządów ciała na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, tj. o czyn z art. 252 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. …………………………………………………… I. uznaje oskarżonych G. S. i S. K. za winnych tego, że: w okresie od 27 marca 2015 roku do 29 marca 2015 roku w R. oraz we W. , działając wspólnie i w porozumieniu, z góry podjętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności - wynikającej w ich przekonaniu z kradzieży pieniędzy w kwocie 20 000 zł z mieszkania położonego we W. przy ul. (...) , której miała dokonać A. M. (1) wespół ze swoją siostrą M. M. (2) - realizując uprzednio ustalony plan, w dniu 27 marca 2015 roku w R. , stosując wobec A. M. (1) przemoc fizyczną w postaci przytrzymywania, umieścili ją w samochodzie marki P. (...) nr rej. (...) , prowadzonym przez P. O. i udali się do W. , kierując wobec A. M. (1) podczas jazdy samochodem do W. , groźby uszkodzenia ciała w przypadku braku oddania przez jej siostrę M. M. (2) pieniędzy w kwocie 20 000 zł, a następnie zgodnie z ustalonym wcześniej planem, udali się samochodem na ulicę (...) we W. , gdzie w mieszkaniu przy ulicy (...) we W. przetrzymywali pokrzywdzoną wbrew jej woli jako zakładniczkę, w celu zmuszenia M. M. (2) do zwrotu pieniędzy we wskazanej wyżej kwocie, wypowiadając wobec A. M. (1) groźby uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia, jak też wywiezienia wbrew jej woli do agencji towarzyskiej w N. , a także krępując jej ręce plastikowymi kablami, czym spowodowali u A. M. (1) obrażenia ciała w postaci otarć naskórka w zakresie nadgarstka lewego i otarć naskórka nosa, które naruszyły czynności narządów ciała na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, a następnie kierowali za pośrednictwem telefonu komórkowego wobec M. M. (2) i jej dwumiesięcznego dziecka groźby zamachu na życie i zdrowie i chcąc w ten sposób zmusić ją do przekazania pieniędzy w łącznej kwocie 20 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, z uwagi na podjętą interwencję funkcjonariuszy policji i uwolnienie A. M. (1) w dniu 29 marca 2015 roku, przy czym oskarżony S. K. zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie II Wydział Karny z dnia 23 czerwca 2009 roku, sygn. akt II K 217/08 za czyn z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 22 lutego 2013 roku i którą to karę pozbawienia wolności odbył w okresie od 21 kwietnia 2014 roku do 21 lutego 2015 roku tj. popełnienia czynu przez oskarżonego G. S. z art. 252 § 1 kk i art. 191 § 2 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 12 kk , oraz przez oskarżonego S. K. czynu z art. 252 § 1 kk i art. 191 § 2 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i w zw. z art. 64 § 1 kk i za to wymierza im kary: oskarżonemu G. S. na podstawie art. 252 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i w zw. z art. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kk 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, oraz oskarżonemu S. K. na podstawie art. 252 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk przy zastosowaniu art. 60 § 2 i § 6 pkt 2 kk karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego P. O. za winnego tego, że w dniu 27 marca 2015 roku w R. oraz we W. udzielił pomocy G. S. i S. K. w dokonaniu czynu zabronionego polegającego na tym, że w okresie od 27 marca 2015 roku do 29 marca 2015 roku w R. oraz we W. , działając wspólnie i w porozumieniu, z góry podjętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności - wynikającej w ich przekonaniu z kradzieży pieniędzy w kwocie 20 000 zł z mieszkania położonego we W. przy ul. (...) , której miała dokonać A. M. (1) wespół ze swoją siostrą M. M. (2) - realizując uprzednio ustalony plan, w dniu 27 marca 2015 roku w R. , stosując wobec A. M. (1) przemoc fizyczną w postaci przytrzymywania, umieścili ją w samochodzie marki P. (...) nr rej. (...) , prowadzonym przez P. O. i udali się do W. , kierując wobec A. M. (1) podczas jazdy samochodem do W. , groźby uszkodzenia ciała w przypadku braku oddania przez jej siostrę M. M. (2) pieniędzy w kwocie 20 000 zł, a następnie zgodnie z ustalonym wcześniej planem, udali się samochodem na ulicę (...) we W. , gdzie w mieszkaniu przy ulicy (...) we W. przetrzymywali pokrzywdzoną wbrew jej woli jako zakładniczkę, w celu zmuszenia M. M. (2) do zwrotu pieniędzy we wskazanej wyżej kwocie, wypowiadając wobec A. M. (1) groźby uszkodzenia ciała oraz pozbawienia życia, jak też wywiezienia wbrew jej woli do agencji towarzyskiej w N. , a także krępując jej ręce plastikowymi kablami, czym spowodowali u A. M. (1) obrażenia ciała w postaci otarć naskórka w zakresie nadgarstka lewego i otarć naskórka nosa, które naruszyły czynności narządów ciała na czas trwający nie dłużej niż siedem dni, a następnie kierowali za pośrednictwem telefonu komórkowego wobec M. M. (2) i jej dwumiesięcznego dziecka groźby zamachu na życie i zdrowie i chcąc w ten sposób zmusić ją do przekazania pieniędzy w łącznej kwocie 20 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli, z uwagi na podjętą interwencję funkcjonariuszy policji i uwolnienie A. M. (1) w dniu 29 marca 2015 roku – w ten sposób, że godząc się na dokonanie przez G. S. i S. K. , wymienionego czynu zabronionego, kierował samochodem osobowym marki P. (...) nr rej. (...) , zawożąc G. S. i S. K. z W. do R. oraz przywożąc ich wraz z A. M. (1) z powrotem do W. , tj. popełnienia czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 252 § 1 kk i art. 191 § 2 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 252 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i w zw. z art. 19 § 2 kk w zw. z art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 69 § 1 dkk . i art. 70 § 1 pkt 1 dkk i art. 4 § 1 kk wykonanie orzeczonych wobec oskarżonych G. S. , S. K. i P. O. kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby lat 5 (pięciu); IV. na podstawie art. 73 § 1 kk oskarżonych G. S. i S. K. oddaje w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; V. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu G. S. okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 29 marca 2015 roku do dnia 26 kwietnia 2016 roku; VI. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu P. O. okres jego zatrzymania od dnia 9 kwietnia 2015 roku do dnia 10 kwietnia 2015 roku; VII. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwraca oskarżonemu P. O. dowody rzeczowe opisane w pozycjach od 1 do 3 wykazu dowodów rzeczowych nr I/105/15/P (k. 1243, tom VII, zbiór A); VIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Jaśminy Kapko kwotę 2730,60 zł (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych sześćdziesiąt groszy) z VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu S. K. z urzędu; IX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa zwrot kosztów postępowania w tym wymierza im opłaty: oskarżonym G. S. i S. K. po 300 zł, a oskarżonemu P. O. 180 zł. Maria Sękowska SSO Mariusz Wiązek Anna Ratajczyk Sygn. akt III K 26/16 UZASADNIENIE A. M. (1) zamieszkiwała wraz z rodzicami, babcią i rodzeństwem w R. . Wielodzietna rodzina M. znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Zamieszkująca w tej samej miejscowości żona sołtysa - I. T. , chcąc pomóc A. M. (1) , zatrudniała ją u siebie przy pracach domowych. A. M. (1) zorientowała się, w którym miejscu w mieszkaniu I. T. były przechowywane pieniądze i kradła kwoty od 100 do 200 zł, później zabrała kwotę 700 zł. Jednego dnia I. T. przyłapała A. M. (1) na tym, jak wykradała pieniądze. I. T. nie zawiadamiała o tych wydarzeniach policji, nie chcąc psuć A. M. (1) reputacji w wiosce. Rozmawiała natomiast z rodzicami A. M. (1) , którzy obiecali naprawić szkodę wyrządzoną przez ich córkę. Dowód: - zeznania świadka I. T. – k. 281-283, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44, 45 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; Przez trzy lata A. M. (1) pozostawała w związku z P. K. (1) , który mieszkał niedaleko R. . Oboje przebywali częściowo u rodziców A. M. (1) , a częściowo u dziadków P. K. (1) . Relacje pomiędzy P. K. (1) a A. M. (1) nie układały się najlepiej i ich związek nie należał do stabilnych. P. K. (1) nie podobało się postępowanie A. M. (1) , która nie informowała go, dokąd wychodzi, z kim chce się spotkać, jak długo nie będzie jej w domu. Ponadto A. M. (1) próbowała przed innymi odgrywać rolę osoby pokrzywdzonej przez P. K. (1) . Raz miała miejsce sytuacja, w której A. M. (1) kazała przyjechać po siebie swojej siostrze M. M. (2) , twierdząc, że P. K. (1) ją popchnął, pobił i w wyniku tego spadła na nią lampka. Kiedy M. M. (2) przyjechała ze swoim chłopakiem po A. M. (1) , nie widziała u siostry żadnych śladów pobicia. Innym razem A. M. (1) potknęła się w obecności P. K. (1) i oskarżyła go przed koleżanką K. F. o to, że ją uderzył. Dowód: - zeznania świadka P. K. (1) – k. 254-255, 105,106,107 zbiór C, - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 84,76,77,79,80.81,83,85 zbiór C, - zeznania świadka K. F. – k. 283-284, 90,91 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka D. S. – k. 225-228, 61,62,63,65 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; Latem 2014 roku A. M. (1) weszła w kolejny związek, z pochodzącym z W. oskarżonym G. S. , którego poznała przebywając u znajomych w S. . A. M. (1) i G. S. najpierw przebywali przez kilka miesięcy w S. . Później G. S. zabrał A. M. (1) do mieszkania swoich rodziców, położonego we W. przy ul. (...) , gdzie mieszkała jego matka D. S. , ojciec L. S. oraz prowadzący odrębne gospodarstwo domowe - brat P. S. z rodziną. L. S. często wyjeżdżał z uwagi na to, że pracował poza granicami kraju. G. S. i A. M. (1) nie posiadali stałego zatrudnienia. A. M. (1) nie pracowała, a G. S. podejmował prace dorywcze na myjni samochodowej, przy roznoszeniu ulotek, przy obsłudze klientów na basenie. Oboje pozostawali w dużej części na utrzymaniu matki G. S. , tj. D. S. , która nie akceptowała takiego stanu rzeczy. Gdy przyjeżdżał do P. L. S. podobnie jak D. S. , tłumaczył A. M. (1) , że powinna się wyprowadzić z ich mieszkania, albo podjąć pracę. Z uwagi na to, że A. M. (1) nie uzyskiwała dochodów, zasypywała swoją matkę E. M. prośbami o przesłanie pieniędzy, podając różnorakie, niejednokrotnie nieprawdzie informacje, odnośnie celów przeznaczenia tych środków. E. M. wysyłała więc córce nieduże kwoty po 100-150 zł. A. M. (1) prosiła też o pieniądze swoją siostrę M. M. (2) , której partner życiowy - T. P. (1) posiadał gospodarstwo rolne i korzystał z dotacji unijnych. Na początku 2015 roku otrzymał on na konto bankowe dotację w wysokości ponad 15 000 zł. M. M. (2) nie chciała jednak udzielać pomocy finansowej swojej siostrze. A. M. (1) starała się również o uzyskanie kredytów od różnych instytucji finansowych, następnie przychodziła do niej korespondencja w sprawie zadłużeń. Rodzina G. S. podejrzewała A. M. (1) o to, że oddała do lombardu narzędzia, które były w mieszkaniu przy ul. (...) we W. . W mieszkaniu tym bez zgody D. S. A. M. (1) założyła (...) i nie regulowała rachunków za jego korzystanie. Nie oddała kwoty 100 zł, którą miała przekazać D. S. od jej koleżanki. Próbowała aktywować kartę kodów należącą do D. S. . Latem 2014 roku A. M. (1) , próbując uzyskać od swojego byłego chłopaka P. K. (1) kwotę 50 zł, w rozmowie telefonicznej udawała, że jest porwana i przetrzymywana przez grupę chłopaków. P. K. (1) otrzymywał telefony od A. M. (1) i nieznanych mu mężczyzn, z żądaniem dostarczenia do S. kwoty od 50 do 100 zł w zamian za uwolnienie A. M. (1) . Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 7 grudnia 2015 roku, sygn. akt VI W 5743/15 A. M. (1) została skazana na karę grzywny w wysokości 500 zł za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. polegającego na tym, że w dniu 18 lutego 2015 roku we W. na ul. (...) dokonała kradzieży wiertarki marki (...) wartości 300 zł na szkodę D. S. . Jesienią 2014 roku A. M. (1) razem z G. S. pojechali do wujka tego ostatniego w okolice Z. . D. S. była przeciwna temu, aby A. M. (1) jechała do jej brata razem z jej synem. Później dostała informację od brata, że nie był on zadowolony z pobytu A. M. (1) , która chciała, aby przepisał on na nią swój pokój, w którym zamierzała mieszkać razem z G. S. . A. M. (1) razem z G. S. wyjechali też do S. , gdzie mieli pracować przy dojeniu krów. A. M. (1) , mieszkając we W. , często przemieszczała się – jeździła między innymi do R. , do miejsca pracy swojej matki - do W. . Na prośbę D. S. , A. M. (1) była zabierana przez rodziców do domu rodzinnego do R. , po czym wracała do mieszkania przy ul. (...) we W. . Związek (...) z A. M. (1) nie układał się harmonijnie. G. S. podejrzewał A. M. (1) o to, że go zdradzała z innymi mężczyznami, wobec czego dochodziło pomiędzy nimi do kłótni, wyzwisk i szarpaniny. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - zeznania świadka D. S. – k. 225-228, 61,62,63,65 zbiór C, - zeznania świadka P. S. – k. 229-231, 70,71,72 zbiór C, - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84,76,77,79,80,81,83,85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44,45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór C, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215,49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95, - zeznania świadka R. P. – k. 253-254, 38 zbiór C, - zeznania świadka P. K. (1) – k. 254-255, 105,106,107 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyrok nakazowy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 7.12.2015 r., sygn. akt VI W 5743/15 – k. 249, Na początku 2015 roku z mieszkania przy ul. (...) we W. zginęła kwota 20 000 zł, które stanowiły oszczędności D. i L. S. . Pieniądze były przechowywane w jednym z pokojów, w ogólnodostępnej szafie. G. S. i D. S. podejrzewali, że to A. M. (1) , ukradła te pieniądze. A. M. (1) w dniu 4 marca 2015 r. podpisała oświadczenie, w którym przyznała się do kradzieży gotówki. Napisała, że dorobiła klucze do mieszkania i przekazała je swojej siostrze M. M. (2) , która z kolei wraz z K. F. dokonała zaboru pieniędzy. Matka G. D. S. powstrzymała się od zgłoszenia na Policji faktu kradzieży, dając A. M. (1) czas na naprawienie szkody. Dzwoniła też w sprawie kradzieży do M. M. (2) , która stanowczo zaprzeczała, aby miała mieć coś wspólnego z podobnym wydarzeniem. W lutym 2015 roku do M. M. (2) dzwonił również G. S. i mówił, że ma oddać skradzione pieniądze, bo jeśli nie, to nie zobaczy dziecka, które urodziła dnia 2 lutego 2015 roku. M. M. (2) nie wierzyła w realność tych gróźb. Nie wierzyła też swojej siostrze A. M. (1) , która w styczniu 2015 roku w rozmowie telefonicznej oświadczyła, że będzie miała obciętego palca, jeśli pieniądze nie zostaną przekazane. M. M. (2) otrzymywała także inne telefony od A. M. (1) z żądaniem zwrotu pieniędzy. Następnie A. M. (1) tłumaczyła swoje zachowanie tym, że działała pod przymusem ze strony G. S. . Po wydarzeniach związanych ze zniknięciem pieniędzy z mieszkania przy ul. (...) we W. , od stycznia 2015 roku A. M. (1) nie mieszkała z G. S. i ich związek uległ rozluźnieniu. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - zeznania świadka D. S. – k. 225-228, 61,62,63,65 zbiór C, - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, 2, 84,76,77,79,80,81,83,85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44,45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215,49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka P. S. – k. 229-231, 70,71,72 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół przeszukania lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. z dnia 29.03.2015 r. – k. 28-30, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, - oświadczenie z dnia 4.03.2015 r. – k.67 tom I zbiór C, Prokuratura Okręgowa we Wrocławiu prowadziła postepowanie w sprawie: 1.naruszenia w marcu 2015 roku we W. przez G. S. nietykalności cielesnej A. M. (1) poprzez dwukrotne uderzenie pokrzywdzonej w twarz z otwartej ręki oraz z pięści, czym działał na szkodę A. M. (1) , tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. ; 2.zmuszania A. M. (1) w marcu 2015 roku, w mieszkaniu przy ulicy (...) we W. , przez G. S. , działającego wspólnie i w porozumieniu z dwoma nieustalonymi mężczyznami, do określonego zachowania polegającego na przyznaniu się do udziału w dokonaniu kradzieży pieniędzy w łącznej kwocie 20 000 zł na szkodę G. S. , przy użyciu przemocy fizycznej w postaci wielokrotnego uderzenia pokrzywdzonej przez G. S. urwaną nogą od krzesła zakończoną metalowym gwoździem po głowie oraz klatce piersiowej oraz lewej ręce, a także kierowaniu wobec pokrzywdzonej gróźb pozbawienia jej życia, które wzbudziły u A. M. (1) uzasadnioną obawę ich spełnienia, czym działali na szkodę A. M. (1) , tj. o z art. 191 § 1 k.k. ; 3. spowodowania w nocy z 26 na 27 lutego 2015 roku we W. , u A. M. (1) naruszenia czynności narządów ciała na skutek zadawania pokrzywdzonej przez G. S. uderzeń narzędziem tępym, względnie tępokrawędzistym w okolice głowy, prawej ręki oraz tułowia, w skutek czego doznała ona obrażeń w postaci powierzchniowego tępego urazu czaszki oraz złamania podstawy paliczka dalszego palca V, ręki prawej, nie naruszających czynności narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, czym działano na szkodę A. M. (1) , tj. o czyn z art. 217 § 2 k.k. P. w tej sprawie zostało umorzone. Dowód: - postanowienie z dnia 29.12.2015 roku, sygn. akt V Ds. 21/15 o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania – k. 1389- 1393 tom VII zbiór A, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; G. S. o problemach, jakie napotykał pozostając w związku z A. M. (1) , opowiadał swojemu dobremu koledze – oskarżonemu S. K. . Obaj znali się od najmłodszych lat z uwagi na to, że blisko siebie zamieszkiwali i jako chłopcy bawili się na jednym podwórku. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; W dniu 26 marca 2015 roku, wracając ze sklepu, S. K. spotkał na ul. (...) we W. G. S. , który poprosił go o rozmowę. Razem udali się na podwórko przy ul. (...) . Gdy G. S. wypalił do końca lufkę z dopalaczem, powiedział S. K. , że ma problem, gdyż A. M. (1) ukradła z jego domu pieniądze w kwocie 20 000 zł. G. S. oświadczył S. K. , że A. M. (1) dorobiła klucze do mieszkania i następnie przekazała je swojej siostrze M. M. (2) , która z kolei dokonała kradzieży pieniędzy pod nieobecność domowników. Obaj mężczyźni zaczęli się wówczas zastanawiać, w jaki sposób odzyskać pieniądze. S. K. proponował G. S. , aby pojechać do A. M. (1) i zająć się tą sprawą. G. S. przystał na tę propozycję, ale nie ustalił ze S. K. żadnych konkretów. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; S. K. poszedł na popołudniową zmianę do pracy do piekarni. Później dnia 26 marca 2015 roku, G. S. zadzwonił do S. K. i poinformował go, że udało mu się zdobyć kwotę 600 zł. Wieczorem obaj się spotkali i G. S. poinformował S. K. o problemie z zakupem samochodu od jednej osoby, która nie chciała go sprzedać. S. K. z G. S. , planując ewentualne porwanie A. M. (1) , ustalili to, czym dysponowali. G. S. miał pieniądze w kwocie 600 zł, a oskarżony S. K. miał możliwość wejścia do mieszkania przy ulicy (...) we W. , gdzie można było się ukryć. Brakowało im wtedy tylko auta. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, S. K. udał się na noc do pracy. Nazajutrz, tj. dnia 27 marca 2015 roku S. K. wrócił do swojego mieszkania i położył się spać. Popołudnie miał wolne. Spotkał się z G. S. i obaj zaczęli się zastanawiać, w jaki sposób znaleźć transport, aby pojechać do A. M. (1) , do R. . G. S. razem ze S. K. poszli podwórkiem przy ul. (...) przy Szkole Podstawowej Nr (...) we W. . Tam spotkali grupkę młodych chłopaków w wieku 16-19 lat, którzy palili marihuanę, stojąc obok samochodu marki P. (...) nr rej. (...) koloru ciemnoniebieskiego z włączoną głośno muzyką. Samochód ten należał do oskarżonego P. O. , którego S. K. znał z widzenia. G. S. razem ze S. K. wpadli wtedy na pomysł, aby porozmawiać z P. O. i zaproponować mu zapłatę za kurs w okolice S. i z powrotem. P. O. zgodził się pojechać za kwotę 25 zł, stanowiącą równowartość paliwa. G. S. i S. K. powiedzieli P. O. , że chcą pojechać po dziewczynę, bo nie ma ona jak dojechać do W. . Od stojących osób G. S. i S. K. nabyli marihuanę, po czym ją zapalili. S. K. podszedł do jednego z chłopaków, w wieku 16 lat o imieniu K. i rozmawiał z nim na temat mieszkania przy ulicy (...) we W. . Mieszkanie to stanowiło pustostan po zmarłym D. Z. , który był znajomym ojca S. K. . G. S. przekazał P. O. kwotę 25 zł. Następnie G. S. , S. K. i P. O. wsiedli do samochodu i ruszyli w kierunku S. . Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II, zbiór A, - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; W trakcie jazdy G. S. i S. K. prowadzili z P. O. luźną rozmowę. G. S. mówił, że chce przywieźć dziewczynę do W. , gdyż zamierza z nią coś wyjaśnić. Obaj mężczyźni zaczęli mówić, że wrzucą A. M. (1) do bagażnika, gdyby się nie zmieściła do środka. P. O. zapytał ich: „no co wy?”, na co oni odpowiedzieli, że żartują. W czasie podróży G. S. otrzymał telefon z ofertą kupna samochodu marki F. (...) za kwotę 2000 zł Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II, zbiór A, Kierujący samochodem P. O. , nie wiedział dokładnie, dokąd jedzie. G. S. i S. K. chcieli się zabezpieczyć i nie udzielać osobom postronnym zbyt wielu informacji, po to, by było jak najmniej świadków ich postępowania. Po drodze zatrzymali się w J. , gdzie w sklepie (...) kupili piwo, papierosy, napoje energetyczne oraz colę dla kierowcy. Później miał miejsce jeszcze jeden postój, gdyż G. S. i S. K. chcieli zapalić papierosy, a P. O. nie chciał, aby robili to wewnątrz auta. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; Gdy minęli S. , S. K. i G. S. wskazywali P. O. drogę, kierując go do R. . Wówczas G. S. i S. K. zaczęli mówić przy P. O. o A. M. (1) . Pytali się P. O. jakby się czuł, gdyby ktoś mu ukradł pieniądze w kwocie 25 000 zł z domu. P. O. odpowiedział, że sobie takiej sytuacji nie wyobraża. G. S. zaczął opowiadać o tym, że spotykał się z A. M. (1) okazjonalnie w celu odbycia stosunków seksualnych, a ona ukradła mu pieniądze. W wulgarnych słowach powiedział, że sytuacja A. M. (1) jest beznadziejna. Po drodze pokazał miejscowość, w której spotykał się z A. M. (1) . G. S. i S. K. zaczęli rozmawiać między sobą, że trzeba zadzwonić do A. M. (1) , aby ta wyszła z domu. G. S. powiedział, że jeśli A. M. (1) nie będzie chciała wsiąść do samochodu, to użyje wobec niej gazu pieprzowego. P. O. zaczął się wtedy domyślać, że mężczyźni, będą chcieli zmusić A. M. (1) do tego, aby weszła do samochodu. Rozważał powrót do W. , ale bał się, że mężczyźni zabiorą mu samochód i zostawią go samego gdzieś na trasie. G. S. był zdenerwowany i agresywny, miał przy sobie gaz, a S. K. był od P. O. większy i dużo silniejszy. G. S. dzwonił do A. M. (1) , która była wtedy w wiosce w barze w towarzystwie (...) i jej brata. G. S. powiedział A. M. (1) , żeby przyszła na przystanek w R. . Powiedział jej też, że kupił samochód. A. M. (1) po otrzymaniu telefonu wyszła z baru, kierując się w stronę przystanku. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - zeznania świadka R. P. – k. 253-254, 38 zbiór C; - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, W R. , G. S. kazał zwolnić jazdę samochodem P. O. , aby pokazać dom A. M. (1) . Pytał S. K. i P. O. , czy widzą samochód przed jej domem, sugerując, że A. M. (1) kupiła go za skradzione pieniądze. Gdy samochód minął przystanek autobusowy, G. S. , S. K. i P. O. zatrzymali się na końcu miejscowości, aby zapalić papierosy. G. S. i S. K. rozmawiali ze sobą. G. S. pokazał P. O. gaz, który miał przy sobie. Prowadził z A. M. (1) rozmowy telefoniczne. Mówił, żeby przyszła na przystanek autobusowy. Następnie wszyscy trzej mężczyźni wsiedli do samochodu i udali się w kierunku przystanku. Po drodze minął ich oznakowany radiowóz policyjny, czym wystraszył się S. K. , ale G. S. uspokajał go, że to tylko patrol. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A, - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, W godzinach wieczornych dnia 27 marca 2015 roku oskarżeni zatrzymali się na przystanku autobusowym w R. . S. K. razem z G. S. wysiedli na chwilę z samochodu i zapalili papierosy. Potem G. S. został na przystanku, a S. K. wrócił do auta. A. M. (1) przyszła na przystanek, trzymając w ręce piwo. Pocałowała się na przywitanie z G. S. . G. S. przedstawił A. M. (1) P. O. . Użył innego imienia niż rzeczywiście nosił, ale P. O. nie zareagował na to, obawiając się konsekwencji. Na początku G. S. i A. M. (1) rozmawiali przy wiacie przystankowej obok samochodu. S. K. nie słyszał dokładnie treści rozmowy między G. S. a A. M. (1) , bo oni się odsunęli. S. K. razem z kierowcą słyszeli tylko jak G. S. mówił o nowym samochodzie i P. O. był tym zdziwiony nie wiedząc, o co chodzi. Następnie S. K. wysiadł z samochodu po tym, jak G. S. zapukał do niego w tylną szybę auta. G. S. przedstawił A. M. (1) S. K. z imienia. P. O. też wysiadł z auta i poprosił A. M. (1) , aby go poczęstowała papierosem, wypił colę. G. S. i S. K. poszli wtedy razem z A. M. (1) do wiaty i zapalili papierosy. A. M. (1) też paliła, poczęstowała papierosem S. K. . S. K. rozmawiając w wiacie, stał tyłem do A. M. (1) i miał na głowie kaptur, po to by nie mogła ona dokładnie zapamiętać jego twarzy. G. S. próbował namówić A. M. (1) , żeby „wystawiła” jednego z kolegów z P. , ale ona nie chciała tego zrobić. Tymczasem P. O. skończył palić papierosa, poczęstował S. K. colą i wsiadł do samochodu. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44,45 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół oględzin wiaty przystanku autobusowego z dnia 29.03.2015 r. – k. 65-66, 1315-1317, Następnie G. S. i S. K. razem z A. M. (1) zbliżali się do auta. G. S. obejmował A. M. (1) lewą ręką, przytrzymując za ramię. A. M. (1) mówiła, że nie chce nigdzie jechać, ale G. S. przekonywał ją mówiąc: „chodź, przejedziesz się”. A. M. (1) nie chciała jechać, ale wsiadła do samochodu, po tym, jak S. K. otworzył jej drzwi od strony pasażera. A. M. (1) zajęła miejsce z tyłu za P. O. , obok niej usiadł G. S. , a S. K. z przodu. S. K. , nie chcąc, aby A. M. (1) w przyszłości go rozpoznała, po tym jak wsiadła do samochodu, ubrał czapkę i kaptur. Następnie wszyscy ruszyli samochodem do W. . Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44,45 zbiór C, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, Kiedy A. M. (1) wsiadła do samochodu, ostatecznie zapadła decyzja po stronie G. S. i S. K. o jej porwaniu. G. S. nachylił się do S. K. i w dosadnych słowach, tak, aby wszyscy słyszeli, powiedział, że sytuacja A. M. (1) jest beznadziejna. Z kolei S. K. oznajmił A. M. (1) : „jedziesz w tym momencie do W. ”. A. M. (1) nic nie odpowiedziała. G. S. powiedział do A. M. (1) , aby oddała mu telefon, ale ona nie chciała tego zrobić. Wtedy G. S. , wyrwał jej telefon i powiedział, że odda go S. K. . Ten szybko zwrócił się do A. M. (1) , aby na niego nie patrzyła, starając się szczelnie zasłonić głowę kapturem. W trakcie drogi zapytał A. M. (1) , czy wie, po co jedzie do W. i ona powiedziała, że się domyśla. S. K. zaznaczył wówczas, że się przekona, jak dojedzie na miejsce. Widział, że A. M. (1) się bała. Siedziała z tyłu z G. S. z utkwionym przed siebie wzrokiem, była bezradna. Więcej nie rozmawiali. Rozmowy z samochodu słyszał P. O. i domyślił się, że A. M. (1) jest wieziona do W. wbrew swojej woli. Potem S. K. włączył głośno muzykę. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; Następnie ok. godziny 21.00, zatrzymali się w drodze przy sklepie (...) w B. przy ul. (...) . G. S. dał S. K. pieniądze w kwocie 100 zł, za które S. K. kupił kartę do telefonu, papierosy i napój energetyczny. Kiedy S. K. był w sklepie, A. M. (1) chciała załatwić potrzebę fizjologiczną, ale G. S. zabronił jej wyjść. A. M. (1) poprosiła wtedy P. O. , aby wypuścił ją od strony kierowcy. P. O. odparł jej, że nie może tego zrobić, kłamiąc, że jego fotel jest zepsuty i się nie podnosi. G. S. zwrócił się wówczas do A. M. (1) , że ma się uspokoić, gdyż on i tak jej nie wypuści, bo może ona uciec. Kiedy A. M. (1) odpowiedziała: „chyba głupi jesteś”, G. S. zagroził jej użyciem gazu pieprzowego. Po tych słowach A. M. (1) skapitulowała. Gdy S. K. wrócił ze sklepu, wszyscy ruszyli w dalszą drogę. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44,45 zbiór C, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - protokół zatrzymania rzeczy z dnia 31.03.2015 r. – k. 432-435, - protokół oględzin zapisu monitoringu z dnia 27 marca 2015 r., który znajdował się w sklepie w B. przy ul. (...) – k. 436-504, Podczas jazdy, S. K. zwrócił się do A. M. (1) , aby powiedziała jak było z pieniędzmi. A. M. (1) opowiedziała wówczas o dorobieniu kluczy do mieszkania, które potem przekazała swojej siostrze, która następnie pod nieobecność domowników przeszukała mieszkanie. Przyznała, że specjalnie chciała, aby G. S. pojechał do W. , aby jej siostra miała wolną rękę w mieszkaniu. G. S. i S. K. ciągle przerywali A. M. (1) jej opowiadanie. G. S. pytał, jakim prawem zabrała pieniądze, a S. K. oświadczył A. M. (1) , aby się cieszyła, bo on ma dziś dobry humor. Zaczął wtedy krzyczeć na A. M. (1) , domagając się od niej, aby zdradziła gdzie są skradzione pieniądze, na co ona odparła, że są one na rachunku bankowym chłopaka jej siostry i że oni nie oddadzą tych pieniędzy, bo zamierzają kupić za nie mieszkanie. S. K. zaznaczył wówczas, że za taką kwotę nie kupią mieszkania, chyba że więcej ukradli. G. S. śmiał się i mówił w wulgarnych słowach, że pewnie pieniądze już przepuścili. S. K. , kontynuując rozmowę z A. M. (1) , zapytał ją, czy siostra podzieliła się z nią skradzionymi pieniędzmi, na co ona odpowiedziała, że dostała tylko drobną kwotę na zakup butów. S. K. powiedział A. M. (1) , że we W. ma zadzwonić do siostry, żeby oddała pieniądze. Mówił też, że jeśli pieniądze nie zostaną oddane, to M. M. (2) zostanie przywieziona do W. . Podczas rozmowy A. M. (1) przyznała, że wie co jej grozi od G. S. i S. K. i że nie wróci zbyt szybko do domu. Z tego, co mówili G. S. i S. K. , wynikało, że będą przetrzymywać A. M. (1) . G. S. mówił, że będzie jej przynosić jedzenie. Słysząc te rozmowy, P. O. jechał z dużą prędkością, aby jak najszybciej dojechać do W. i uwolnić się od towarzystwa (...) . Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; Gdy byli już we W. , S. K. dzwonił do chłopaka o imieniu K. , z którym wcześniej umawiał się na spotkanie przy przychodni, w celu przekazania kluczy do mieszkania przy ulicy (...) . Następnie P. O. dojechał na skrzyżowanie ulic (...) i zatrzymał samochód w podwórku przy przychodni. G. S. i S. K. chcieli, aby P. O. został sam razem z A. M. (1) w aucie. P. O. nie zgodził się jednak na to, więc G. S. pozostał w samochodzie, a S. K. poszedł spotkać się z chłopakiem w sprawie mieszkania. S. K. wziął od tego chłopaka klucze i spytał o dokładny adres. Jeden z obecnych tam młodych mężczyzn udał się po marihuanę dla S. K. i wrócił po około 15 minutach. W tym czasie P. O. rozmawiał z chłopakiem, który zajmował się sprawą mieszkania i był całą sytuacją bardzo zdenerwowany. S. K. chciał uzyskać od P. O. numer jego telefonu, aby wypłacić mu wynagrodzenie za pomoc w przywiezieniu A. M. (1) do W. . P. O. jednak odmówił. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; Potem P. O. podjechał samochodem bliżej miejsca, gdzie stała grupa mężczyzn. G. S. wysiadł z auta i A. M. (1) została sama na tylnym siedzeniu za kierowcą. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; Następnie S. K. i G. S. wsiedli razem z P. O. do samochodu. Mężczyźni powiedzieli P. O. , aby jechał na ulicę (...) we W. . S. K. wskazał P. O. podwórko przy tej ulicy, gdzie ten zatrzymał auto. S. K. wysiadł z pojazdu i poszedł szukać mieszkania. Potem zadzwonił do G. S. i powiedział, aby podjechać samochodem do samego końca budynku. Tam G. S. również wysiadł z auta, w którym został tylko P. O. wraz z A. M. (1) . Oboje siedzieli w milczeniu. Gdy G. S. i S. K. wrócili, A. M. (1) wyszła z auta. S. K. miał twarz zasłoniętą szalikiem. Powiedział P. O. , że jest już wolny. A. M. (1) była bardzo wystraszona, nie próbowała uciekać, mężczyźni nie musieli jej przytrzymywać. Poszła za S. K. na górę do mieszkania, a za nią szedł G. S. . Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, P. O. udał się do swojego przyjaciela. Nikomu nie powiedział o wydarzeniach, w których przyszło mu brać udział. Myślał o tym, aby zgłosić się na Policję, ale bojąc się G. S. i S. K. , zrezygnował z tego. Dowód; - wyjaśnienia oskarżonego P. O. – k. 213-228, tom II zbiór A; Mieszkanie przy ul. (...) we W. było brudne i zaniedbane. Nie było w nim wody ani prądu. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - materiał poglądowy w postaci płyty CD-R z zapisem oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. z dnia 29.03.2015 r. – k. 275-278, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; W mieszkaniu przy ul. (...) we W. S. K. kazał usiąść A. M. (1) na narożniku. Następnie, żeby uspokoić A. M. (1) , nabił do lufki marihuanę, którą wszyscy razem palili. S. K. rozmawiał z G. S. na temat pieniędzy, a A. M. (1) słuchała. Potem poprosiła o papierosa. Odpowiadała na pytania związane z kradzieżą, a G. S. nagrywał jej słowa za pomocą telefonu S. K. . S. K. zadawał A. M. (1) pytania, czy nic jej nie jest, po to by nie okazało się później, że jej oświadczenia były składane pod przymusem. Zapewniał ją też, że zostanie uwolniona, gdy odzyskają pieniądze. Tłumaczył też A. M. (1) , że połowa tych pieniędzy należała faktycznie do niego, bo wykonał jakieś prace u G. S. . A. M. (1) mówiła, że pieniądze są u jej siostry. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; W tym czasie M. M. (2) , przebywała w szpitalu w B. ze swoim dwumiesięcznym dzieckiem, które miało chore płuca. Około godziny 20-21 dnia 27 marca 2015 roku, G. S. i S. K. postanowili zadzwonić z telefonu komórkowego G. S. , który wcześniej zastrzegł swój numer, do M. M. (2) . Numer telefonu M. M. (2) wzięli z telefonu komórkowego A. M. (1) . G. S. zaczął dzwonić, ale zwątpił i się rozłączył. Wtedy razem ze S. K. zaczął się zastanawiać, co powiedzieć M. M. (2) . Ustalili, że A. M. (1) powie, że nie wie gdzie jest i że dopóki pieniądze nie zostaną przelane na jej konto, to nie będzie mogła wrócić do domu. Postanowili zadzwonić kolejnego dnia. Jednak w nocy z 27 na 28 marca 2015 roku M. M. (2) kilkukrotnie otrzymała połączenia z zastrzeżonego numeru, których jednak nie odebrała, gdyż na noc wyciszyła swój telefon. Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84,76,77,79,80,81, 83,85 zbiór C, - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - protokół oględzin telefonu komórkowego M. M. (2) z dnia 28.03.2015 r. – k. 3-4, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, Wieczorem dnia 27 marca 2015 roku, S. K. wyszedł do sklepu (...) przy ul. (...) , gdzie kupił papierosy, pepsi i napój energetyczny. Potem wrócił do mieszkania, w którym razem z G. S. rozpalili w piecu. Około godziny 24.00 S. K. poszedł do domu, a potem na godzinę 2.00 do pracy. W nocy z 27 na 28 marca 2015 roku G. S. przywiązał A. M. (1) do siebie za rękę przy użyciu kabli od telefonów i linki koloru czerwonego, które znajdowały się w tamtym mieszkaniu. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół przeszukania lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. w dniu 29.03.2015 r. – k. 42-43, Rano 28 marca 2015 roku siostra A. P. M. razem ze swoim chłopakiem A. W. , przebywając w R. zorientowali się, że A. M. (1) nie wróciła do domu z baru, do którego poszła poprzedniego wieczoru. P. M. zadzwoniła do P. K. (1) , bo to właśnie z nim A. M. (1) miała spotkać się w barze. Okazało się jednak, że A. M. (1) odwołała to spotkanie, więc w ogóle nie przyjeżdżał on do R. . Dowód: - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49, zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka A. W. – k. 251-252, 158, 159 zbiór C, - zeznania świadka P. K. (1) – k. 254-255, 105, 106, 107 zbiór C, W sobotę rano dnia 28 marca 2015 roku S. K. przyszedł do mieszkania na ulicy (...) we W. i zaniósł A. M. (1) i G. S. dwie bagietki oraz napój na śniadanie. Z kolei z rana dnia 28 marca 2015 roku M. M. (2) zobaczyła nieodebrane połączenia z numeru zastrzeżonego. O godzinie 7.49 odebrała telefon i usłyszała A. M. (1) , która powiedziała: „ G. wpłać pieniądze na moje konto”. A. M. (1) była bardzo zestresowana, telefon trzymał jej przy uchu G. S. . Gdy powiedziała to, co zostało ustalone, G. S. zabrał telefon i zakończył połączenie. Potem S. K. wrócił do domu i zasnął. Na godzinę 14 miał iść do pracy. Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 76,77, 79, 80, 81, 83, 85 zbiór C, - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół oględzin telefonu komórkowego M. M. (2) z dnia 28.03.2015 r. – k. 3-4, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, Po otrzymaniu niepokojącego telefonu, M. M. (2) zadzwoniła do swojej matki E. M. i dowiedziała się, że A. M. (1) nie ma w domu. Powiedziała matce o dziwnym telefonie od siostry. E. M. powiedziała, że zaraz zgłosi na Policji zaginięcie A. M. (1) . A. W. zawiózł E. M. i P. M. na Komisariat Policji do S. , gdzie zostało zgłoszone zaginięcie A. M. (1) . Tego samego dnia M. M. (2) dzwoniła do D. S. i pytała się ją, czy wie, gdzie jest jej siostra. Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84, 76, 77, 79, 80, 81, 83,85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211,44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130, 131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95 zbiór C, - zeznania świadka A. W. – k. 251-252, 158, 159 zbiór C, - zeznania świadka P. K. (1) – k. 254-255, 105, 106, 107 zbiór C, - zawiadomienie o zaginięciu osoby A. M. (1) –k. 149-153, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, Dnia 28 marca 2015 roku o godzinie 9.39 A. M. (1) zadzwoniła do M. M. (2) i zapłakana powiedziała: „wpłać pieniądze na moje konto do wieczora”. M. M. (2) spytała A. M. (1) , czy znowu pojechała do G. S. , na co A. M. (1) odpowiedziała zapłakanym głosem: „nawet nie wiem, gdzie jestem”. Potem nagle G. S. zwrócił się do M. M. (2) ze słowami: „Halo, dzień dobry, dobrze się bawisz za moje pieniądze”, na co ona odpowiedziała: „jakie pieniądze, o co ci chodzi?” G. S. odparł na to „nie spodziewałaś się, że tak szybko złapiemy twoją siostrę”. Groził, że A. M. (1) nie wróci do domu. Powiedział też, że „jeżeli chcesz, żeby twoja siostra i dziecko byli cali i zdrowi, to do wieczora wpłać pieniądze, bo co ty myślisz, że ja nie wiem gdzie jest szpital w B. i jak się wchodzi?”. M. M. (2) powiedziała, że nie zna numeru konta A. M. (1) , na który pieniądze miały być przekazane. G. S. powiedział, aby ustaliła u swojej matki i się rozłączył. M. M. (2) przestraszyła się, że może coś złego stać się jej dziecku, gdyż każdy mógł wejść na salę gdzie przebywało. Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84, 76, 77, 79, 80, 81, 83, 85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211,44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95 zbiór C, - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół oględzin telefonu komórkowego M. M. (2) z dnia 28.03.2015 r. – k. 3-4, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, Po drugim telefonie M. M. (2) zadzwoniła jeszcze raz do matki, która oznajmiła jej, że już o wszystkim zawiadomiła Policję. Policjanci przesłuchali M. M. (2) i polecili jej, aby dzwoniła do G. S. . Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84, 76, 77, 79, 80, 81,83, 85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211,44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95 zbiór C, Kiedy około 23.00 dnia 28 marca 2015 roku S. K. wrócił z pracy do domu, zadzwonił do niego G. S. i powiedział, żeby kupić mu papierosy. Ponadto chciał, aby S. K. wziął ze sobą taśmę klejącą, żeby związać nią A. M. (1) . G. S. zamierzał bowiem udać się na jakiś czas do domu, aby zrobić sobie alibi. S. K. wziął ze swojego mieszkania taśmę klejącą izolacyjną koloru czarnego i udał się na ul. (...) . Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; Tymczasem M. M. (2) w towarzystwie funkcjonariuszy Policji próbowała skontaktować się z G. S. . W końcu w godzinach nocnych G. S. odebrał telefon i M. M. (2) powiedziała mu, że ma przygotowane pieniądze i spytała się, gdzie ma je wpłacić, bo wszystkie banki były pozamykane z uwagi na weekend. Chciała też usłyszeć A. M. (1) . G. S. udawał, że nie wie, o co chodzi i się rozłączył. Dowód: - zeznania świadka M. M. (2) – k. 203-208, k. 2, 84, 76,77,79,80,81,83,85 zbiór C, - zeznania świadka E. M. – k. 208-211,44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, - zeznania świadka T. P. (1) – k. 231-233, 94,95 zbiór C, - analiza połączeń telefonicznych – k. 1540-1548, W nocy z 28 na 29 marca 2015 roku G. S. zabarykadował się w mieszkaniu, psując zamek w drzwiach wejściowych do mieszkania. S. K. został wpuszczony do środka po tym, jak wystukał palcem w drzwi hymn (...) . Wewnątrz zastał G. S. razem z A. M. (1) , która była zmęczona i obojętna. Nie była związana. G. S. powiedział S. K. , że po godzinie 24.00 zadzwoniła do niego M. M. (2) i powiedziała, że pieniądze zostaną przelane w poniedziałek na konto bankowe A. M. (1) , ponieważ banki nie pracują w niedzielę. S. K. wyraził swoje wątpliwości, co do prawdziwości tych zapewnień. G. S. pokazał S. K. cywilne radiowozy, które stały w pobliżu. G. S. ze S. K. zamierzali przy użyciu taśmy klejącej związać A. M. (1) na noc z soboty na niedzielę po to, by zostawić ją samą w mieszkaniu, a oni tymczasem mogliby wrócić do swoich domów i zapewnić sobie alibi. G. S. mówił S. K. , że jak odzyskają pieniądze, to nie oddadzą ich jego rodzinie, tylko wyciągną od rodziny pokrzywdzonej drugie 20 000 zł. G. S. , chcąc zastraszyć A. M. (1) , odgrażał się też, że jeśli nie odzyska pieniędzy, to zostanie ona zawinięta do czarnego wora i wywieziona za granicę w celu sprzedaży do agencji towarzyskiej. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - zeznania świadka E. M. – k. 208-211, 44, 45 zbiór C, - zeznania świadka K. M. – k. 211-213, 130,131 zbiór A, - zeznania świadka P. M. – k. 213-215, 49 zbiór C, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, S. K. z soboty na niedzielę, tj. z 28 na 29 marca 2015 roku pozostał w mieszkaniu przy ul. (...) na noc. G. S. tym razem nie wiązał A. M. (1) , bo wiedział, że jak S. K. był w mieszkaniu, to nie ma ona możliwości ucieczki. Położyli się w trójkę na narożniku i zasnęli. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; Na drugi dzień, tj. 29 marca 2015 roku, obudziły ich okrzyki funkcjonariuszy Policji, którzy interweniowali w mieszkaniu obok. G. S. chciał wziąć miedź z rozkręcanego wcześniej junkersa i zaczął hałasować, co usłyszeli funkcjonariusze stojący pod drzwiami, więc zaczęli pukać. S. K. otworzył drzwi, a G. S. z A. M. (1) uciekli do pokoju. Następnie wszyscy zostali zatrzymani. Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonego S. K. – k. 262-270, tom II, zbiór A, k. 711-712 tom IV zbiór A, k. 809-816 tom V zbiór A, k. 1111-114 tom VI, zbiór A, k. 1558-1559 tom VIII, zbiór A; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego G. S. – k. 80-86 tom I zbiór A, k. 121-121 a tom I zbiór A, k. 418-427 tom III zbiór A, k.705-706 tom IV zbiór A, k. 1111-1114, tom VI zbiór A; - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół zatrzymania G. S. z dnia 29.03.2015 r. – k. 68, - potwierdzenie danych osobowych G. S. – k. 67, -protokół przeszukania G. S. – k. 71-72, - protokół zatrzymania S. K. – k. 88, - zeznania świadka J. M. – k. 228-229, 154 zbiór C, A. M. (1) oddała policjantom dwa telefony komórkowe – swój i G. S. , które miała ukryte w biustonoszu. Telefony te to - czarny marki N. z niebieskimi wstawkami (model (...) z numerem (...) ), który należał do G. S. oraz A. N. ze srebrnymi wstawkami (model (...) numer (...) ). Telefony te poddano oględzinom. W telefonie o numerze (...) ) – G. S. – ujawniono nieodebrane połączenia z numeru którym posługiwała się M. M. (2) . Telefon należący do A. M. (1) nie włączał się z powodu awarii technicznej. Dowód: - częściowo zeznania świadka A. M. (1) – k. 194-201, 341-342, k. 22, 23, 168, 20 zbiór C; - protokół zatrzymania rzeczy od A. M. (1) w dniu 29 marca 2015 r. – k. 20-22, - protokół oględzin telefonów komórkowych ujawnionych przy A. M. (1) – k. 23-27, - opinia biegłego z zakresu informatyki z dnia 7.05.2015 r. – k. 649-679, W mieszkaniu przy ul. (...) w dniu 29 marca 2015 r. ujawniono nadto telefon komórkowy należący do S. K. . Był to telefon komórkowy marki (...) bez tylnej klapki nr (...) (...) z kartą micro SD, kartą SIM O. nr (...) i pendrive G. S. . W pamięci karty w katalogu F. / V. records telefonu (...) stwierdzono trzy pliki audio zawierające nagrania rozmów. Pliki te zarejestrowano na płycie (...) . Na pendrivie stwierdzono pliki audio. Pliki audio stanowiły zapis dźwiękowy zarejestrowany w dniu 28 marca 2015 r. – głosy męskie ( G. S. i S. K. ) i głos kobiety ( A. M. (1) ). Dowód: - protokół przeszukania lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. – k. 33-37, - opinia biegłego z zakresu informatyki z dnia 7.05.2015 r. wraz z płytami marki E. (...) +R 4,7 GB z opisem E-25/15, płyta CD-R 700MB z opisem nagrania E-25/15– k. 649-679, - protokół oględzin płyty DVD E-25/15 załącznik do opinii z zakresu informatyki z dnia 7.05.2015 r. – k. 844-956, - opinia biegłego z zakresu badań odsłuchowych audiodokumentów z dnia 23.07.2015 r. – k. 1078-1087, - opinia ustna biegłego A. R. (2) – k. 372, W dniu 29 marca 2015 roku w mieszkaniu przy ul. (...) ujawniono ślady linii papilarnych oraz ślady biologiczne. W dniu 1 kwietnia 2015 roku w trakcie oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. ujawniono worki foliowe oraz kable telefoniczne. Dowód: - protokół przeszukania lokalu mieszkalnego przy ul. (...) we W. w dniu 29.03.2015 r. – k. 42-43, - protokół oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. z dnia 1.04.2015 r. – k. 161-166, - materiał poglądowy w postaci dokumentacji fotograficznej z oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. z dnia 1.04.2015 r. – k. 364-369, Na zabezpieczonych podczas oględzin mieszkania przy ul. (...) we W. w dniu 1 kwietnia 2015 r. czarnych workach foliowych oraz taśmie izolacyjnej ujawniono ślady linii papilarnych G. S. . Na zabezpieczonym czarnym worku foliowym ujawniono ślady daktyloskopijne S. K. . Dowód: - opinia biegłych z zakresu daktyloskopii z dnia 16.11.2015 r. – k. 1422-1434, Na niedopałkach papierosów, kablach telefonicznych, lince z tworzywa sztucznego, a także workach foliowych zabezpieczonych w mieszkaniu przy ul. (...) we W. ujawniono ślady DNA pochodzące od G. S. , S. K. oraz A. M. (1) . Dowód: - opinia biegłych z zakresu genetyki z dnia 15 stycznia 2015 r. – k. 1494-1522, - protokół pobrania materiału porównawczego do badań biologicznych od G. S. w dniu 8 kwietnia 2015 r. – k. 177, - protokół pobrania materiału porównawczego do badań biologicznych od A. M. (1) – k. 187, W dniu 9 kwietnia 2015 roku został zatrzymany P. O. . Dokonano przeszukania w jego miejscu zamieszkania, tj. W. , ul. (...) w wyniku którego ujawniono dwa telefony komórkowe I. koloru czarnego o nr (...) i telefon marki S. o nr (...) . Telefony te zostały poddane badaniu przez biegłego z zakresu informatyki. W dniu 10 kwietnia 2015 roku pobrano od P. O. materiał porównawczy do badań biologicznych. Dowód: - protokół zatrzymania P. O. – k. 189, - protokół przeszukania mieszkania przy ul. (...) – k. 191-195, - opinia biegłego z zakresu informatyki z dnia 7.05.2015 r. – k. 713-719, - protokół pobrania materiału porównawczego do badań biologicznych od P. O. – k. 280, Zabezpieczono również samochód marki P. (...) nr rej. (...) wraz z dowodem rejestracyjnym i kluczykami. Samochód ten został poddany oględzinom, w wyniku którego ujawniono i zabezpieczono ślady biologiczne oraz osmologiczne. Dowód; - protokół zatrzymania rzeczy w postaci samochodu marki P. (...) nr rej. (...) – k. 196-198, - dyspozycja usunięcia pojazdu w postaci samochodu marki P. (...) nr rej. (...) – k. 199-202, - protokół oględzin samochodu marki P. (...) nr rej. (...) – k. 327-330, W dniu 29 marca 2015 roku zabezpieczono telefony należące do D. S. i P. S. . Telefony te zostały poddane badaniom informatycznym. D. S. w dniach 27 marca 2015 r. do 29 marca 2015 roku kontaktowała się z G. S. ze swojego telefonu marki S. (...) wraz z kartą Sim w sieci P. . Dowód: - opinia biegłego z zakresu informatyki z dnia 6.08.2015 r. – k. 1034-1075, - protokół przeszukania osoby D. S. z dnia 29 marca 2015 r. – k. 48-50, W wyniku zdarzenia A. M. (1) doznała otarć naskórka w zakresie nadgarstka lewego oraz otarć naskórka nosa. Obrażenia te odpowiadały obrażeniom określonym w art. 157 § 2 k.k. Dowód: - wstępna opinia sądowo – lekarska z dnia 29.03.2015 r. – k. 47, W dniu 1 kwietnia 2015 roku D. S. po zatrzymaniu G. S. zgłosiła na Biurze Podawczym Prokuratur Rejonowych dla Wrocławia – Starego Miasta, dla W. , dla W. , dla W. , zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem pieniędzy w kwocie 20 000 zł przez M. M. (2) i A. M. (1) . Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie było prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla Wrocławia – Śródmieścia pod sygnaturą akt 1 Ds. 964/15. W dniu 30 czerwca 2015 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Śródmieścia umorzył dochodzenie o sygnaturze akt 1 Ds. 964/15 w sprawie dokonanego w okresie od 6 stycznia 2015 r. do 15 lutego 2015 roku we W. włamania do mieszkania należącego do D. i L. S. , za pomocą dorobionego klucza, a następnie kradzieży pieniędzy w kwocie 20 000 zł na szkodę D. i L. S. , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. oraz w sprawie dokonanej od nieustalonego okresu czasu do dnia 18 lutego 2015 roku we W. z mieszkania należącego do D. i L. S. kradzieży mienia w postaci aparatu fotograficznego O. wartości 500 zł, wiertarki marki B. § D. wartości 200 zł i wyrzynarki wartości 150 zł, tj. mienia o łącznej wartości 850 zł na szkodę D. i L. S. , tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. – wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. W sprawie tej (sygnatura akt PR 1 Ds. 13/201) został złożony subsydiarny akt oskarżenia. Postępowanie w tej sprawie toczy się przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia pod sygnaturą akt II K 638/16. Dowód: - zeznania świadka D. S. – k. 225-228, 61,62,63,65 zbiór C, - protokół oględzin akt dochodzenia Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia – Śródmieścia o sygnaturze 1 Ds. 964/15 – k. 784-802, - odpis postanowienia z dnia 30.06.2015 r., sygn. akt 1 Ds. 964/15 – k. 1198-1199, - akta Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia o sygnaturze II K 638/16, Oskarżony G. S. , ur. (...) , posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest lakiernikiem samochodowym, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Utrzymuje się z prac dorywczych. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego ukończył dwumiesięczne szkolenie ratowników wodnych oraz kurs kwalifikowany pierwszej pomocy. Obecnie pracuje jako ratownik na basenie w ramach umowy zlecenia, uzyskując wynagrodzenie 10 zł/ h. Dowód: - oświadczenie oskarżonego, k. 24, 80-81, - wywiad środowiskowy – k. 318-320, - opinia o ratowniku wodnym z dnia 22.07.2016 r. – k. 381, - zaświadczenie o ukończeniu szkolenia ratowników wodnych z dnia 7.06.2016 r. – k. 382- 383, Biegli lekarze psychiatrzy w opinii z dnia 28 sierpnia 2015 r. stwierdzili, iż oskarżony G. S. nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, nie jest też upośledzony umysłowo. Wykluczyli również inne zakłócenia czynności psychicznych mogące mieć wpływ na ocenę poczytalności oskarżonego. Nieharmonijny rozwój funkcji umysłowych w dzieciństwie, które skutkowały objęciem opieką przez psychologów, pedagoga i psychiatrę i orzeczeniem indywidulanego toku nauczania, jak również konsultacje psychiatryczne w wieku dorosłym z powodu dolegliwości o charakterze niepsychotycznym (nie chorobowym – rozpoznawano zaburzenia adaptacyjne i osobowości), a także przebyty uraz głowy z wstrząśnieniem mózgu (który nie pozostawił trwałych następstw psychopatologicznych) nie mają żadnego znaczenia orzeczniczego w niniejszej sprawie. Działania opisane w zarzutach (mające charakter zborny, złożony, zorganizowany, planowany, ukierunkowany na osiągnięcie z góry założonego celu) nie były wynikiem jakichkolwiek zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji. Biegli wskazali nadto, że podawany przez oskarżonego sposób zażywania środków psychoaktywnych nie nosi cech uzależnienia. Ewentualne uzależnienie oskarżonego od jednej z takich substancji nie miałoby znaczenia w ocenie jego poczytalności w niniejszej sprawie. Reasumując biegli stwierdzili, iż w krytycznym czasie oskarżony G. S. nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – nie zachodziły warunki z art. 31 § 1 lub 2 k.k. Dowód: - opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 28.08.2015 r. – k. 1170- 1182, Oskarżony był karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 27 października 2010 roku, sygn. akt II K 481/10 za popełnienie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii oskarżony został skazany na karę 100 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki w kwocie 10 zł. Dnia 2 grudnia 2011 roku wykonano karę grzywny. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K 801/12 za popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. oskarżony został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby. Dowód: - karta karna – k. 1487-1489, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Strzelinie z dnia 27.10.2010 r., sygn. akt II K 481/10 – k. 413, - odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 22.08.2012r., sygn. akt II K 801/12 – k. 396-397, Oskarżony S. K. , ur. (...) , posiada wykształcenie średnie, z zawodu jest cukiernikiem. Jest rozwiedziony, ma syna w wieku sześciu lat. Jest zatrudniony w cukierni przy ul. (...) we W. na stanowisku starszego cukiernika i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości ok. 2000 zł miesięcznie. Dowód: - oświadczenie oskarżonego – k. 124, 93-94, - wywiad środowiskowy – k. 314- 317, Biegli lekarze psychiatrzy w opinii z dnia 28 sierpnia 2015 r. stwierdzili, iż oskarżony S. K. nie jest chory psychicznie obecnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, nie jest też upośledzony umysłowo. Wykluczyli również inne zakłócenia czynności psychicznych mogące mieć wpływ na ocenę poczytalności oskarżonego. Biegli wskazali nadto, że podawany przez oskarżonego sposób zażywania środków psychoaktywnych nie nosi cech uzależnienia. Ewentualne uzależnienie oskarżonego od jednej z takich substancji nie miałoby znaczenia w ocenie jego poczytalności w niniejszej sprawie. Opisywane w zarzucie zachowanie nie było wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji. Reasumując biegli stwierdzili, iż w krytycznym czasie oskarżony S. K. nie miał zniesionej ani ograniczonej w stopniu znacznym zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – nie zachodziły warunki z art. 31 § 1 lub 2 k.k. Dowód: - opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 28.08.2015 r. – k. 1160-1169, - opinia sądowo – psychiatryczna uzupełniająca z dnia 15.01.2016 r. – k. 1471, Oskarżony S. K. był karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 19 stycznia 2009 r., sygn. akt XII K 952/08 oskarżony za popełnienie czynu z art. 278 § 1 k.k. został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz karę 40 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki w kwocie 20 zł. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II K 217/08 oskarżony za popełnienie czynu z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. został skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby. Wykonanie tej kary zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 22 lutego 2013 r. Karę tą oskarżony odbywał w okresie od 21 kwietnia 2014 r. do 21 lutego 2015 roku. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 10 grudnia 2009 roku, sygn. akt XII K 859/09 oskarżony za popełnienie czynów z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. został skazany na karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 8 października 2014 roku, sygn. akt XII K 502/13 oskarżony za popełnienie czynu z art. 279 § 1 k.k. został skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W trakcie pobytu w Areszcie Śledczym we (...) od dnia 31 marca 2015 roku oskarżony zachowywał się poprawnie. Dowód: - odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 19.01.2009 r., sygn. akt XII K 952/08 – k. 408-409, - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Tczewie z dnia 23.06.2009 r., sygn. akt II k 217/08 – k. 398-402, - odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 10.12.2009 r., sygn. akt XII K 859/09 – k. 406 – 407, - odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 8.10.2014 r., XII K 502/13 – k. 405, - opinia o skazanym z dnia 20.01.2016 r. – k. 1563, Oskarżony P. O. ur. (...) , posiada wykształcenie w zawodzie technika mechanika. Jest bezdzietnym kawalerem. Pracuje na umowę zlecenia w firmie (...) jako serwisant rowerów miejskich, uzyskując wynagrodzenie w wysokości 1900 zł miesięcznie. Oskarżony nie był karany sądownie. Dowód: - oświadczenie oskarżonego – k. 174, 213-214, - wywiad środowiskowy – k. 311-313, - karta karna – k. 1472, Oskarżony G. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W dniu 30 marca 2015 r. (k. 80-86, tom I zbiór A) oskarżony wyjaśnił, że z A. M. (1) był w związku przez około dwa lata. Mieszkali razem we W. przy ul. (...) i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe. Związek układał się w zasadzie poprawnie, nie było żadnych awantur ani kłótni. Około stycznia 2015 roku A. M. (1) powiedziała mu, że jej siostra M. M. (2) zabrała z mieszkania przy ul. (...) pieniądze w kwocie około 20 000 zł. Pieniądze należały do matki G. D. S. , i pochodziły ze sprzedaży działki położonej w województwie (...) . Działka została sprzedana za kwotę 24 000 zł, z czego 4 000 zostały przeznaczone na remont mieszkania. Oskarżony nie wiedział, gdzie matka chowała te pieniądze. Oskarżony podał, że po tym zdarzeniu A. M. (1) została zabrana przez swoich rodziców z powrotem do R. . Oskarżony wyjaśnił, że od stycznia 2015 r. nie mieszkał już z A. M. (1) , ale utrzymywał z nią kontakt telefoniczny. W trakcie rozmów telefonicznych A. M. (1) cały czas twierdziła, że kradzieży pieniędzy dokonała jej siostra M. M. (2) . Nie rozmawiał o tym z M. M. (2) , nie do końca też wierzył A. M. (1) . Chciał wyjaśnić tę sytuację. Chciał, aby A. M. (1) przyjechała do W. i porozmawiała o tym z jego matką. Przez okres stycznia i lutego 2015 roku spotykał się z A. M. (1) głównie w S. , gdyż zarówno jej rodzice, jak i jego matka byli przeciwni temu związkowi. Dalej oskarżony wyjaśnił, że w piątek dnia 27 marca 2015 roku zadzwonił do A. M. (1) i umówił się z nią w R. pod barem. Do R. przyjechał samochodem marki P. (...) , które należało do kolegi S. K. . (...) prowadził ten kolega, więc w R. byli w trójkę. Wskazał, że pod barem sam rozmawiał z A. M. (1) , a po chwili doszedł S. K. i ten kolega. Gdy rozmawiał z A. M. (1) , to razem pili piwo. Potem podeszli do nich koledzy i zapytali, co dalej będą robić. Oskarżony wyjaśnił, że wcześniej z A. M. (1) uzgodnił, że razem pojadą do W. , więc powiedział kolegom, że tam się wszyscy udadzą. Byli na przystanku (...) , który znajdował się w odległości około 500 metrów od baru, z którego wyszła A. M. (1) , trzymając piwo. Wyjaśnił, że kiedy uzgodnili, że razem jadą do W. , wszyscy poszli do samochodu. Było około godziny 19.00, i zaczęło się już ściemniać. A. M. (1) weszła do samochodu dobrowolnie, nikt jej nie zmuszał do jazdy do W. . Po drodze nigdzie się nie zatrzymywali. We W. udali się na ulicę (...) , do mieszkania, o którym S. K. mówił, że należy do jego wujka. Kolega S. K. odjechał, a oskarżony razem ze S. K. i z A. M. (1) poszli do tego mieszkania i byli tam około godziny czasu. Potem wszyscy w trójkę poszli do sklepu (...) przy ul. (...) , gdzie kupili P. , papierosy, napoje energetyzujące. Następnie wrócili do mieszkania. Po około dwóch godzinach S. K. poszedł do pracy, tj. do piekarni w (...) . Oskarżony wyjaśnił, że został razem z A. M. (1) w mieszkaniu na noc, razem położyli się spać. Rano przyszedł z pracy S. K. i przyniósł śniadanie. Oskarżony podał, że namawiał A. M. (1) , aby poszła z nim na ul. (...) , ale ona nie chciała tam iść. W tej sytuacji zostali w mieszkaniu przy ul. (...) i nigdzie nie wychodzili. Razem z nimi był S. K. . Przespali się z soboty na niedzielę. Rano w niedzielę chcieli wyjść z mieszkania. Oskarżony chciał udać się na ulicę (...) , a A. M. (1) nie zgadzała się na to. Kiedy zbierali się do wyjścia, zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji. Oskarżony wyjaśnił, że domyślił się, że to rodzice A. M. (1) zawiadomili Policję, bo nie wróciła ona na noc do domu. Dodał, że z tego, co pamięta, to A. M. (1) dzwoniła do swojej siostry, natomiast nie dzwoniła do rodziców. A. M. (1) chciała od swojej siostry połowy skradzionej kwoty pieniędzy. Mówiła oskarżonemu, że chciała w ten sposób zwrócić połowę zabranych pieniędzy jego matce. A. M. (1) mówiła siostrze przez telefon, że ma przelać połowę skradzionych pieniędzy na jej konto. A. M. (1) zapewniała, że zrobi wszystko, aby M. M. (2) się bała i oddała pieniądze. Po rozmowie telefonicznej A. M. (1) miała powiedzieć oskarżonemu, że M. M. (2) wyraziła zgodę na przelanie tych pieniędzy. Ta rozmowa miała miejsce w sobotę po południu. Oskarżony podkreślił, że nikt A. M. (1) nie bił, do niczego nie zmuszał, nie doszło do jej porwania, nie była przetrzymywana, nie miała zakładanego worka na głowę. On sam nigdy jej nie uderzył, bo mu na niej zależało. S. K. też nigdy nie uderzył A. M. (1) . W dniu 31 marca 2015 roku (k. 121v-121a, tom I zbiór A) podczas posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, oskarżony G. S. zaznaczył, że nie porwał pokrzywdzonej A. M. (1) . Nie umiał powiedzieć, dlaczego pokrzywdzona twierdzi inaczej. Podkreślił, że cały czas pozostawali w związku i pokrzywdzona mogła dalej z nim mieszkać. Wyjaśnił, że A. M. (1) poznał u znajomych w S. półtora roku wcześniej i razem z nią zamieszkał. Najpierw przebywali w S. przez około 4-5 miesięcy, a później pojechali do W. , na ul. (...) i tam pozostali przez okres około pół roku. Potem mieszkali u jego wujka za Z. . Gdy byli we W. przy ul. (...) , widział jak A. M. (1) otwierała szafę, gdzie znajdował się pęk kluczy od mieszkania. Później A. M. (1) miała mu się przyznać, że udostępniła te klucze swojej siostrze M. , czego bardzo żałowała. Wyjaśnił, że A. M. (1) mówiła mu, że jej siostra ukradła jego matce pieniądze w kwocie 20 000 zł. Były to pieniądze uzyskane ze sprzedaży działki budowlanej. Oskarżony nie wiedział, gdzie matka przechowywała te pieniądze. A. M. (1) miała dorobić klucze do mieszkania. Oskarżony wyjaśnił, że A. M. (1) powiedziała mu, że specjalnie zadzwoniła po niego, aby przyjechał do W. , aby w mieszkaniu nikogo nie było. Miało to miejsce mniej więcej w styczniu 2015 roku. Oskarżony wyjaśnił, że kiedy mieszkał razem z A. M. (1) w S. i we W. , to przychodziły do pokrzywdzonej pisma z różnych instytucji finansowych, gdyż starała się o uzyskanie kredytu i nie chciała, aby rodzice się o tym dowiedzieli. Przychodziły też pisma z banków z informacjami o zadłużeniach, ale nie pamiętał, jakie to były kwoty. Słyszał, że A. M. (1) miała kiedyś wcześniej okradać I. T. , która prowadziła sklep. Oskarżony podał, iż z A. M. (1) przebywał też w S. , gdzie zajmowali się dojeniem krów. Gdy mieszkali we W. , to pokrzywdzona nic nie robiła, cały czas była w domu i matka przysyłała jej pieniądze. Odnośnie zatrzymania, oskarżony G. S. wskazał, że miało to miejsce w niedzielę w mieszkaniu, w którym wcześniej mieszkał wujek jego kolegi S. K. . Wyjaśnił, że razem z A. M. (1) nocował w tym mieszkaniu, a potem chcieli iść na ul. (...) . Kiedy chcieli wyjść, to drzwi otworzył S. K. , bo pukała Policja. Kiedy policjanci weszli do środka, A. M. (1) siedziała obok niego. Oskarżony podkreślił, że nieprawdą jest, że stosował przemoc wobec A. M. (1) , w szczególności nie zakładał jej plastikowego worka na głowę, nie szarpał jej i nie popychał, nie wiązał jej rąk plastikowym kablem, nie spowodował też u niej żadnych obrażeń ciała i nie przetrzymywał jej przymusowo w mieszkaniu. Wyjaśnił, że chciał się spotkać z M. M. (2) i porozmawiać w sprawie wyjaśnienia kradzieży pieniędzy. Nie kontaktował się jednak z M. M. (2) , lecz z A. M. (1) . Podał, że A. M. (1) powiedziała mu, że jej siostra M. ma 20 tysięcy złotych, z czego pokrzywdzona dostała tylko 200 zł. Wyjaśnił, że A. M. (1) chciała wyciągnąć te pieniądze od M. . Powiedziała mu, że chce, aby M. się bała, to znaczy by myślała że dokonano jej porwania i wobec tego zwróciła pieniądze. Oskarżony wyjaśnił, że nie wie, gdzie w czasie rozmowy telefonicznej była M. M. (2) . Wyjaśnił też, że na początku marca 2015 roku A. M. (1) zadzwoniła do niego i powiedziała, że w R. , gdy wychodziła z baru miała miejsce jakaś bitwa. Podobno pobił ją (...) i prosiła, aby oskarżony przyjechał. Ona była wtedy z bratem M. , który się wystraszył i uciekł do domu. Oskarżony podał, że nie przyjechał wówczas do pokrzywdzonej, gdyż nie chciał się mieszać w tamtą sprawę. Oskarżony G. S. przyznał też, że A. M. (1) pisała oświadczenie, w którym chciała się przyznać do kradzieży, przy czym nie robiła tego pod dyktando jego matki. On siedział wtedy w kuchni. A. M. (1) była pobita przez mężczyznę o pseudonimie (...) już po napisaniu oświadczenia. Oskarżony zaprzeczył, aby miał przebywać z A. M. (1) we W. przy ul. (...) . Podał, że nie zna R. M. . Nigdy nie bił pokrzywdzonej. W dniu27 maja 2015 roku (k. 418-427, tom III, zbiór A) oskarżony G. S. wyjaśnił, że pozostawał w związku z A. M. (1) . Utrzymywał pokrzywdzoną, która nie pracowała. Oskarżony podał, że przeglądając historię logowań w komputerze dowiedział się, że pokrzywdzona zarabiała pieniądze jako prostytutka. Ujawnił ten proceder dopiero wtedy, kiedy zamieszkali we W. i A. M. (1) podłączyła (...) . A. M. (1) miała też utrzymywać kontakty seksualne z R. C. i jego bratem. Z A. M. (1) mieszkał w swoim pokoju we W. , potem w S. , a pod koniec 2014 roku u jego wujka w K. H. , po czym wrócili razem do W. . Oskarżony wyjaśnił, że nie akceptował tego, że A. M. (1) utrzymywała kontakty seksualne z innymi mężczyznami, wobec czego dochodziło pomiędzy nimi do kłótni, wyzwisk i szarpaniny. Wskazał, że pokrzywdzona była od niego silniejsza. Rąbała drewno lepiej niż mężczyzna. Podał, że ważyła około 50 kg i sięgała mu do wysokości brody, a on ma 180 cm wzrostu i ważył 75 kg. Wyjaśnił, że gdy się szarpali, pokrzywdzona potrafiła go pobić. Nie były to poważne ciosy, ale trochę się bał. Pokrzywdzona miała mu opowiadać o swoich walkach z mężczyznami. Gdy zamieszkali na ul. (...) we W. , jego matka nie była z tego faktu zadowolona, mówiła, że nie będzie utrzymywać A. M. (1) . Oskarżony wyjaśnił, że mówił matce, że będą z A. M. (1) pracować i dokładać się do utrzymania. Jednak pokrzywdzona w ogóle nie pracowała, a on był zatrudniony na myjni samochodowej, roznosił ulotki, obsługiwał klientów na basenie przy ul. (...) . Był zadowolony, że A. M. (1) była w domu, przygotowywał jej posiłki do łóżka. Pierwszy raz mieszkał z dziewczyną. Podał, że z tego, co wiedział, A. M. (1) w przeszłości wiele razy uciekała z domu. Zdarzało się, że dzwoniła do swojej matki i mówiła, że jeśli nie dostanie pieniędzy, to zrobi sobie krzywdę albo nie wróci do domu. Postępowała tak również w trakcie związku z oskarżonym, czego ten był świadkiem. Oskarżony G. S. dalej wyjaśnił, że po powrocie od jego wujka przyłapał A. M. (1) , jak przeglądała szafę ubraniową w pokoju jego brata, który w tamtym czasie zajmowała jego matka. W szafie tej były zapasowe klucze do mieszkania. Żądał, aby je oddała, ale ona twierdziła, że ich nie ma. Nie widział tych kluczy u pokrzywdzonej, ale po jej reakcji uznał, że musiała je zabrać. Dodał, że pokrzywdzonej zostawiał wspólne klucze do mieszkania, kiedy zostawała w nim sama. Była też taka sytuacja na przełomie stycznia/lutego 2015 roku, że ktoś zadzwonił do mieszkania i A. M. (1) poszła otworzyć. Coś tej osobie przekazywała i słyszał jakby dzwonienie kluczy. Pokrzywdzona mówiła, że był to bezdomny, który szukał pracy, ale on jej nie dowierzał. Następnie około stycznia 2015 roku jego matka D. S. powiedziała mu i A. M. (1) , że zginęły jej pieniądze w kwocie 20 000 zł. Oni powiedzieli matce, że nic nie wiedzą na ten temat. Oskarżony wyjaśnił, że zarzucił wtedy pokrzywdzonej, że to ona ukradła pieniądze, ale ona zaprzeczyła. Oskarżył ją z uwagi na wcześniejsze wydarzenia. W tym czasie pokrzywdzona kupiła sobie adidasy za 200 zł i twierdziła, że dostała je od matki, ale oskarżony jej nie wierzył. Na przełomie stycznia i lutego 2015 roku A. M. (1) w trakcie rozmowy powiedziała mu, że to jej siostra M. ukradła jego matce pieniądze. Płakała, przepraszała go. Powiedziała, że dorobiła klucze do mieszkania i przekazała je M. , która zabrała pieniądze. Z opowiadania A. M. (1) wynikało, że w kradzieży brał udział R. C. , ps. (...) , który kierował samochodem marki O. (...) , należącym do K. K. (2) . Oskarżony wyjaśnił, że nie zna K. K. (2) , tylko R. C. , który mógł mieć do niego pretensje o to, że zabrał A. M. (1) do W. . Oskarżony podał, że o wszystkim powiedział swojej matce, która nie mogła w to uwierzyć i chciała usłyszeć o kradzieży od A. M. (1) . Pokrzywdzona powtórzyła wszystko jego matce, która chciała żeby zapisać to na kartce. Oskarżony wskazał, że miało to miejsce na przełomie stycznia/lutego 2015 roku, ale nie pamiętał dokładnie dat. Nie pamiętał, kiedy matka powiedziała mu o zaginięciu pieniędzy, ani w jakim okresie od momentu kiedy dowiedział się o ich zniknięciu, A. M. (1) przyznała się do kradzieży. Nie pamiętał też, kiedy pokrzywdzona pisała oświadczenie, które pisała bez żadnego przymusu. Świadkiem pisania tego oświadczenia był oskarżony, jego brat i matka. Było to późnym wieczorem, bo wcześniej był z A. M. (1) na mieście. W tym oświadczeniu pokrzywdzona napisała, że to ona dorobiła klucze i że przekazała je swojej siostrze M. , a ta wraz z K. K. (2) okradły mieszkanie. Matka chciała iść z tym oświadczeniem na Policję, ale dała pokrzywdzonej czas na to, aby doprowadziła do zwrotu tych pieniędzy przez M. . Pokrzywdzona przepraszała i obiecała zrobić wszystko, aby M. zwróciła te pieniądze. Przez kilka godzin A. M. (1) pozostała jeszcze w mieszkaniu, a potem pojechała do swoich rodziców. Później matka oskarżonego dzwoniła do matki A. M. (1) i pytała czy pokrzywdzona dojechała i czy wszystko jest w porządku. Matka pokrzywdzonej mówiła, że wie, że to M. ukradła pieniądze, ale nie chce ich oddać. Pokrzywdzona miała mówić oskarżonemu przez telefon, że M. zamierza za te pieniądze kupić mieszkanie. Oskarżony wyjaśnił, że w okresie pomiędzy sporządzeniem oświadczenia a 27 marca 2015 roku był u A. M. (1) w S. razem z R. , który ogłasza się na gumtree.pl jako taksówkarz. Za kurs zapłacił mu 80 zł. A. M. (1) , z którą umówił się przy dworcu PKP do S. zawiózł jej kuzyn. Pokrzywdzona twierdziła, że żółtym samochodem marki P. , ale oskarżony nie widział ani auta ani kuzyna. Na tym spotkaniu rozmawiali o pieniądzach. Pokrzywdzona obiecywała zrobić wszystko, żeby nakłonić M. do ich zwrotu, płakała i przepraszała. Potem kontaktował się z pokrzywdzoną telefonicznie. Dalej oskarżony wyjaśnił, że spotkał S. K. , którego zna od urodzenia i który zamieszkuje niedaleko od niego. Powiedział S. K. , że A. M. (1) to jego dziewczyna, która razem ze swoją siostrą ukradły pieniądze. Oskarżony podał, że dnia 27 marca 2015 roku w piątek kontaktował się z A. M. (1) , której powiedział, że przyjedzie po nią i zabierze na weekend do W. , a potem do mieszkania jego matki. Razem z nim pojechał S. K. , aby porozmawiać z A. M. (1) i jej siostrą i przekonać je, aby oddały pieniądze. Oskarżony wspominał S. K. , że A. M. (1) wcześniej latem 2014 roku, dzwoniła do swojego chłopaka P. i próbowała wyłudzić od niego kwotę 200 zł, symulując że jest porwana i nie może wyjść z domu, gdyż jest przetrzymywana przez grupę chłopaków. Wracając do wątku wyjazdu po A. M. (1) , oskarżony wyjaśnił, że razem ze S. K. przyszli pod przychodnię na ul. (...) we W. . S. K. twierdził, że może znaleźć kogoś, kto zawiezie ich do S. . Podeszli do grupy chłopaków i zapytali się, do kogo należał stojący obok samochód marki P. koloru niebieskiego. Okazało się, że auto było w posiadaniu chłopaka o imieniu P. , który zgodził się pojechać do S. za kwotę 25 zł. Stojąc na ulicy (...) kupił od jednego z chłopaków, którego oskarżony nie znał marihuanę, którą na miejscu wypalili. Był to ten sam chłopak, który miał załatwić mieszkanie. S. K. miał zorganizować mieszkanie dla oskarżonego i A. M. (1) , gdyż pokrzywdzona nie chciała iść do mieszkania matki oskarżonego ze względu na skradzione pieniądze. S. K. załatwił to mieszkanie, ale klucze do niego mieli dostać po powrocie z R. . W czasie drogi z W. do R. , zatrzymali się na trasie przy sklepie, oskarżony nie pamiętał miejscowości. Oskarżony razem ze S. K. kupili colę dla kierowcy – chłopaka o imieniu P. , a dla siebie piwo i napój energetyzujący. Oskarżony nie był pewny, czy w czasie drogi do R. rozmawiali o celu swojej podróży. Kiedy w trójkę przyjechali do R. , oskarżony pokazał kierowcy dom A. M. (1) i powiedział, że to dom jego dziewczyny. Zatrzymali się na końcu R. . Oskarżony wyjaśnił, że zadzwonił do A. M. (1) , która znajdowała się w tym czasie w barze w R. . Umówił się z nią na przystanku autobusowym. Kiedy oskarżony razem ze S. K. i P. przyjechali na przystanek, A. M. (1) szła trzymając w ręce butelkę piwa. Oskarżony wysiadł z samochodu i przywitał się z nią pocałunkiem, po czym przedstawił jej kolegów. Kierowcę przedstawił jako R. , gdyż nie pamiętał jak w rzeczywistości miał on na imię. Mężczyźni również wyszli z samochodu, po czym A. M. (1) poczęstowała ich papierosem. Oskarżony wyjaśnił, że wtedy zapytał się A. M. (1) o R. C. . Pokrzywdzona powiedziała, że to właśnie on zawiózł jej siostrę M. do W. , kiedy doszło do kradzieży. Miał on podzielić się z M. zdobytymi pieniędzmi, z czego pokrzywdzona miała dostać tylko 200 zł na zakup butów. Oskarżony chciał się dowiedzieć od pokrzywdzonej, gdzie mieszka R. C. , ale ona nie chciała mu tego powiedzieć. Oskarżony podał, że zaproponował A. M. (1) , aby pojechała z nim do W. . Pokrzywdzona jednak nie chciała jechać, powiedziała, że zostanie w R. . Oskarżony zachęcał ją do wyjazdu mówiąc, że ma we W. załatwione mieszkanie na weekend. Powiedział, że poimprezują, popalą marihuanę i w niedzielę wróci do domu. Oskarżony zaznaczył, że wcześniej już kilka razy zabierał A. M. (1) do W. , bez wiedzy jej rodziców. Pokrzywdzona wyłączała wtedy swój telefon, żeby rodzice nie mogli się z nią skontaktować. Tak było np. wtedy, gdy podjechali do jego wujka pod S. . Według relacji oskarżonego, pokrzywdzona zgodziła się pojechać z nim i S. K. oraz P. do W. , po tym, jak ją przekonali. Wyjaśnił, że przekonali ją, jak jej powiedzieli, że popalą, poimprezują i że mają mieszkanie. Podkreślił, że pokrzywdzona lubiła marihuanę i dopalacze. Do auta wsiadła dobrowolnie. Usiadła za kierowcą. (...) było dwudrzwiowe. Oskarżonemu wydawało się, że z samochodu wysiadł S. K. i wpuścił pokrzywdzoną do środka. Odsunął fotel i do samochodu weszła pokrzywdzona razem z oskarżonym. Oskarżony usiadł za S. K. , a A. M. (1) za kierowcą. W drodze do W. rozmawiali w samochodzie. W jednej miejscowości zatrzymali się przy sklepie. Oskarżony dał S. K. pieniądze w kwocie 100 zł, który poszedł kupić papierosy, dwa piwa i doładować swój telefon. Kiedy oskarżony został z A. M. (1) w samochodzie, pokrzywdzona chciała wyjść za potrzebą, ale oskarżony powiedział jej, żeby poczekała, aż dojadą na miejsce. Dodał, że zażartował, że pokrzywdzona może mu uciec, z czego ona miała się śmiać. Kiedy S. K. wrócił ze sklepu, ruszyli w dalszą drogę. Wówczas S. K. poprosił A. M. (1) , żeby opowiedziała mu o kradzieży. Pokrzywdzona powiedziała, że dorobiła klucze, po czym dała je M. , a ta razem z R. C. pojechała do W. i z mieszkania oskarżonego ukradła pieniądze w kwocie 20 000 zł. S. K. pytał o szczegóły. Wszyscy razem rozmawiali, jak odzyskać te pieniądze. Atmosfera w samochodzie była przyjazna i normalna. S. K. zapytał A. M. (1) , czy jej siostra ją kocha i gdy pokrzywdzona potwierdziła, powiedział, że ma pomysł. A. M. (1) miała zadzwonić do M. M. (2) , twierdząc że jest porwana i żeby wpłacić 20 000 zł, bo inaczej stanie się jej krzywda. S. K. powiedział, że jeśli ten plan się nie uda, to pojadą do M. M. (2) . A. M. (1) zgodziła się na tę propozycję. Oskarżony zaznaczył, że on sam był obojętny i nie drążył tego tematu. Dodał, że S. K. był wtedy trochę nietrzeźwy, był po 4-5 piwach. Kierowca w ogóle się nie odzywał. Pomysł wszystkim się spodobał. Następnie S. K. telefonicznie umówił się z chłopakiem, który miał klucze do mieszkania, na ich odbiór. We W. zatrzymali się na ul. (...) , gdzie stała grupa mężczyzn. S. K. poszedł po klucze, oskarżony też wyszedł z auta. Kierowca również opuścił samochód. A. M. (1) została sama w otwartym aucie, paliła papierosa. Gdy wrócił S. K. wszyscy wsiedli do samochodu i udali się w stronę mieszkania. Drogę wskazywał S. K. . Dojechali na ulicę (...) . S. K. poszedł zobaczyć to mieszkanie. Przez telefon podał adres – (...) . Oskarżony poszedł zobaczyć mieszkanie, a A. M. (1) została w samochodzie tylko z kierowcą. Okazało się, że w mieszkaniu nie było wody, prądu, toaleta była na klatce schodowej, ale oskarżony stwierdził, że wystarczy na dwudniowy pobyt. Następnie ze S. K. poszli po A. M. (1) i pożegnali się z kierowcą. Razem w trójkę udali się do mieszkania. Tam siedzieli, rozmawiali, oskarżony z pokrzywdzoną posprzątali. S. K. stwierdził, że trzeba będzie spróbować zrealizować ustalony plan. W mieszkaniu rozmawiali o tym planie jeszcze raz. A. M. (1) miała zadzwonić do M. i powiedzieć, że ma wpłacić 20 000 zł na konto, bo inaczej ona nie wróci do domu. W mieszkaniu wszyscy palili marihuanę, którą S. K. kupił drugi raz, gdy odbierał klucze do mieszkania. A. M. (1) zaczęła dzwonić do M. M. (2) z telefonu komórkowego S. K. . Dwa razy wybrała numer i się rozłączyła, gdyż nie była w stanie powiedzieć siostrze ustalonych wcześniej słów. Potem S. K. dzwonił do M. , ale ona nie odebrała. Wobec tego postanowili zadzwonić na następny dzień. Wydarzenia te miały miejsce w piątek, około godziny 22.00. S. K. wyszedł z mieszkania, ale oskarżony nie pamiętał dokładnie kiedy. Oskarżony wyjaśnił, że został z A. M. (1) sam w mieszkaniu. Poszli spać w jednym łóżku. Zaznaczył, że nie wiązał pokrzywdzonej, gdyż i tak nie była w stanie wrócić do domu, bo nie miała pieniędzy na bilet. Na drugi dzień obudzili się około godziny 8.00. Przyszedł S. K. . Przyniósł bułki, picie, papierosy. A. M. (1) wzięła telefon komórkowy S. K. i zaczęła dzwonić do siostry. Gdy M. się zgłosiła, pokrzywdzona powiedziała, że ma do wieczora wpłacić pieniądze na jej konto, bo inaczej stanie się jej krzywda i rozłączyła się. Po tej rozmowie wszyscy zorientowali się, że pokrzywdzona nie podała kwoty ani numeru konta. A. M. (1) stwierdziła, że nie pamięta numeru swojego konta, ale zna go jej matka. Powiedziała też, że M. jest w szpitalu. Oskarżony nie pamiętał, z jakiego powodu M. była w szpitalu. Około godziny 9.30 A. M. (1) zadzwoniła znowu do M. i udając płacz powiedziała: „ G. , wpłać 20 000 zł do wieczora, bo inaczej nie wrócę do domu żywa.” W tym momencie S. K. wyszarpnął pokrzywdzonej telefon z ręki i powiedział do M. : „Wpłać 20 000 zł na konto A. , jeśli chcesz żeby A. i twoje dziecko było całe i zdrowe”. S. K. miał wiedzieć, że M. ma dziecko od A. . S. K. powiedział też M. , że numer konta, na który ma wpłacić pieniądze, zna jej matka. Oskarżony nie pamiętał, jaka była reakcja M. , bo ona chyba się rozłączyła. Oskarżony dalej wyjaśnił, że próbował przekonać A. M. (1) , aby razem poszli do jego matki na ul. (...) . Była sobota rano. S. K. poszedł do pracy, a oskarżony razem z pokrzywdzoną został w mieszkaniu. Oskarżony zajął się rozkręcaniem junkersa, po to by sprzedać go na złom. Po południu przyszedł S. K. . W trójkę palili marihuanę. Oskarżony nie umiał wytłumaczyć, dlaczego nie wychodzili z mieszkania. Po tamtych telefonach A. M. (1) stała przy oknie. Zastanawiali się, dlaczego w okolicy było tak dużo policjantów. Widzieli ich jak siedzieli w nieoznakowanych radiowozach i patrzyli w okna. A. M. (1) chciała, aby oskarżony poszedł do domu, chcąc zostać sama ze S. K. . Oskarżony jednak został. Stwierdził, że chyba już później nie było telefonów do M. M. (2) . Wszyscy palili marihuanę. Pokrzywdzona zachowywała się normalnie, nie miała napadów epilepsji. Oskarżony wyjaśnił, że kiedy naprawiał junkers, to A. M. (1) i S. K. leżeli razem w łóżku. Nie chciał wnikać, co oni tam robili. Byli przykryci kocem. W jego ocenie zachowywali się tak, jakby chcieli ze sobą współżyć, ale oskarżony nie wyszedł, więc do niczego nie doszło. Oskarżony położył się obok S. K. i zasnął. Obudzili się w trójkę w niedzielę rano. Usłyszeli, że w mieszkaniu obok wtargnęła policja. A. M. (1) powiedziała, żeby być cicho. Tamta interwencja zakończyła się, przez okno było widać jak funkcjonariusze wyprowadzili jakiegoś mężczyznę. Oskarżony, pokrzywdzona i S. K. postanowili wyjść. Spakowali junkers. Kiedy otworzyli drzwi, zostali zatrzymani przez czterech policjantów. Drzwi otworzył S. K. . Po około pięciu minutach pojawili się także antyterroryści. A. M. (1) oddała policjantom dwa telefony komórkowe – swój i oskarżonego, które miała ukryte w biustonoszu. Oskarżony dodał, że gdy był w mieszkaniu przy ul. (...) to dwa lub trzy razy zadzwoniła do niego jego matka. Wyjaśnił, że pierwszy raz spotkał się z matką A. M. (1) w R. i przedstawił się jako G. . Oskarżony zaprzeczył temu, aby kiedykolwiek miał stosować przemoc wobec pokrzywdzonej. Nigdy jej nie groził, nie mówił, że wsadzi ja do czarnego wora. Stwierdził, że w żartach pokrzywdzona powiedziała, że jeśli M. nie odda pieniędzy, to ona odrobi to w agencji towarzyskiej, ale nie mówiła gdzie. Oskarżony zaznaczył, że pokrzywdzona kłamie, że została porwana. Jego zdaniem to ona powinna być aresztowana za kradzież pieniędzy a nie on za porwanie. Na koniec uściślił, że jego brata P. S. nie było podczas pisania oświadczenia przez A. M. (1) , ale mógł on słyszeć jak pokrzywdzona opowiadała o kradzieży przed sporządzeniem oświadczenia. W dniu8 czerwca 2015 roku (k. 705-706, tom IV zbiór A) oskarżony G. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia i oświadczył, że nie jest prawdą, że pokrzywdzonej był założony worek na głowę. Zaznaczył, że nikt pokrzywdzonej nie przetrzymywał, nie była krępowana kablem. Oskarżony zaprzeczył też temu, aby miał mieć przy sobie gaz pieprzowy, wówczas gdy udał się do A. M. (1) w dniu 27 marca 2015 roku razem ze S. K. . Podczas konfrontacji z oskarżonym S. K. w dniu 17 sierpnia 2015 roku (k. 1111-1114, tom VI zbiór A) oskarżony G. S. podtrzymał wszystkie wcześniej złożone wyjaśnienia. Dodał, że wyjaśnienia S. K. są nieprawdziwe. Oskarżony jeszcze raz wyjaśnił, że opowiedział wcześniej S. K. historię z A. M. (1) , która dzwoniła ze S. do P. K. (1) i nabrała go, że niby jest porwana, żeby ten wpłacił kwotę 200 zł. Zaznaczył, że S. K. mówił nieprawdę, że to on miał wiązać A. M. (1) . Oskarżony wyjaśnił, że nie zażywa narkotyków od 10 lat i to S. K. jest agresywny i uchodzi za takiego na dzielnicy. Ponadto kłamstwem jest, że oskarżony nie chciał oddać pieniędzy rodzicom. Wcześniej nie było mowy o tym, że to były pieniądze brata, tylko że rodziców. Oskarżony zaznaczył, że w rozmowie z jego matką nie było tematu porwania. Miał przy sobie kwotę 100 zł, a nie 600 zł jak mówił S. K. . Odnośnie taśmy klejącej oskarżony wyjaśnił, że kiedy powiedział S. K. , że chce iść zapytać swoją matkę, czy A. M. (1) może znowu zamieszkać przy ul. (...) we W. , ten powiedział, że zwiąże pokrzywdzoną taśmą. Na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. (k. 174-175) oskarżony G. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Nie chciał się wypowiadać w zakresie wyjaśnień złożonych w toku postepowania przygotowawczego. Oskarżony S. K. częściowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W dniu30 marca 2015 roku (k. 93-96, tom I zbiór A) oskarżony przyznał, że był po A. M. (1) w R. , ale ona sama grzecznie, bez przymusu wsiadła do samochodu, a potem sama dobrowolnie przebywała w mieszkaniu przy ul. (...) we W. . Oskarżony nie przyznał się do gróźb, zastraszania, bicia, przemocy oraz wymuszania. Zaprzeczył też temu, aby miał dzwonić do rodziny pokrzywdzonej. Oskarżony wyjaśnił, że G. S. zna praktycznie od dziecka, gdyż wychowali się na jednym podwórku. Kilka dni przed wyjazdem do R. , wiedział, że G. S. chce spotkać się ze swoją dziewczyną A. M. (1) , którą on widział wcześniej tylko raz na prze

[... tekst skrócony ...]