III K 208/20

Sygn. akt III K 208/20 PR 3 Ds 57.2020 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2021 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Andrzej Lewandowski Ławnicy: Helena Brańka, Danuta Szel Protokolant: Kacper Gąsiorowski przy udziale Prokuratora: Anny Szymanik po rozpoznaniu w dniach: 9 października, 12 listopada, 4 grudnia 2020 roku i 8 stycznia, 5 lutego, 5 marca, 13 kwietnia, 7 maja, 21 maja, 1 lipca, 20 sierpnia i 14 września 2021 roku we Wrocławiu, na rozprawie sprawy: 1. M. S. (1) , syna P. i A. z domu B. , urodzonego (...) we W. , PESEL (...) oskarżonego o to, że: I. w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , K. J. (1) i P. D. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża, zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, orzeczonej za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 oraz za czyn z art. 158 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09, objętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 oraz za czyn z art. 286 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Krzyków we W. z dnia kwietnia 2009 r. VII K 492/09, tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k . k. II. w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. (1) : torebkę skórzaną, pieniądze w kwocie 10 zł, klucze, kartę magnetyczną oraz karty bankomatowe (...) i M. o łącznej wartości 536,80 zł, a także dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 286 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. VIIK 492/09, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. III. w dniu 7 kwietnia 2020 r. we W. , przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. D. (1) i M. W. (1) , używając wobec B. B. (1) przemocy w postaci uderzenia w twarz zabrał w celu przywłaszczenia należące do niego telefony komórkowe (...) i (...) oraz pieniądze w kwocie 60 zł i 20 biletów (...) , tj. mienie o łącznej wartości 550 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 oraz za czyn z art. 158 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09, objętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 oraz za czyn z art. 286 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. VIIK 492/09, tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. IV. w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i P. D. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł, czym działał na szkodę R. Ś. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 286 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. VII K 492/09 tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 2. K. J. (1) , syna A. i H. z domu M. urodzonego (...) we W. PESEL (...) oskarżonego o to, że : V. w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , M. S. (1) i P. D. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. VI. w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. (1) : torebkę skórzaną, pieniądze w kwocie 10 zł, klucze, kartę magnetyczną oraz karty bankomatowe (...) i M. o łącznej wartości 536,80 zł, a także dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. VII. w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i P. D. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł na szkodę R. Ś. (1) , tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. VIII. w dniu 5 marca we W. przy ul. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia należące do M. C. (1) mienie: zestaw kluczy, wiertarkę, stojak serwisowy do roweru o łącznej wartości 660 zł, tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. 3. P. D. (1) ( D. ), syna J. i M. z domu S. , urodzonego (...) we W. PESEL (...) oskarżonego o to, że: IX. w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , K. J. (1) i M. S. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. II K 845/17 tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. X. w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i M. S. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. (1) : torebkę skórzaną, pieniądze w kwocie 10 zł, klucze, kartę magnetyczną oraz karty bankomatowe (...) i M. o łącznej wartości 536,80 zł, a także dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. IIK 845/17 tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XI. w dniu 7 kwietnia 2020 r. we W. , przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i M. W. (1) , używając wobec B. B. (1) przemocy w postaci uderzenia w twarz zabrał w celu przywłaszczenia należące do niego telefony komórkowe (...) i (...) oraz pieniądze w kwocie 60 zł i 20 biletów (...) , tj. mienie o łącznej wartości 550 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. IIK 845/17 tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XII. w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i M. S. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł, czym działał na szkodę R. Ś. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. II K 845/17 tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. XIII. w dniu 5 marca we W. przy ul. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) zabrał w celu przywłaszczenia należące do M. C. (1) mienie: zestaw kluczy, wiertarkę, stojak serwisowy do roweru o łącznej wartości 660 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r., IIK 845/17 tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 4. M. W. (1) córki M. i L. z domu L. , urodzonej (...) PESEL (...) oskarżonej o to, że: XIV. w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) , K. J. (1) i P. D. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża zabrała w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. XV. w dniu 7 kwietnia 2020 r. we W. , przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i P. D. (1) , używając wobec B. B. (1) przemocy w postaci uderzenia w twarz zabrała w celu przywłaszczenia należące do niego telefony komórkowe (...) i (...) oraz pieniądze w kwocie 60 zł i 20 biletów (...) , tj. mienie o łącznej wartości 550 zł tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. 5. F. C. córki A. i S. z domu S. urodzonej (...) we W. , PESEL (...) oskarżonej o to, że : XVI. w dniu 7 kwietnia 2020 r. we W. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zbyła w lombardzie telefony komórkowe marki (...) i (...) o łącznej wartości 400 zł za łączną kwotę 100 zł, wiedząc, iż pochodzą one z rozboju dokonanego przez M. S. (1) , P. D. (1) i M. W. (1) na osobie B. B. , tj. o przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. * * * * * I. uznaje oskarżonego M. S. (1) , w miejscy czynu opisanego w punkcie pierwszym części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt III K 368/10 zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II Aka 177/11 za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, a którą odbył w całości do dnia 25 października 2016r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09 za czyn z art. 158 § 1 k.k. na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 w okresie od dnia 24 października 2016r. do dnia 14 marca 2019r., tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego M. S. (1) , w ramach czynu opisanego w punkcie drugim części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia należące do E. J. (1) karty bankomatowe (...) i M. oraz dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII K 492/09 za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 w okresie od dnia 24 października 2016r. do dnia 14 marca 2019r., tj. czynu stanowiącego przestępstwa z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. uznaje oskarżonego M. S. (1) , w ramach czynu opisanego w punkcie drugim części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. (1) w postaci torebki skórzanej, pieniędzy w kwocie 10 zł, kluczy oraz karty magnetycznej o łącznej wartości około 110 (stu dziesięciu) złotych, tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierza mu grzywnę w kwocie 600 (sześćset) złotych; IV. uznaje oskarżonego M. S. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie trzecim części wstępnej wyroku, eliminując z opisu czynu działanie oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) oraz przyjmując, że oskarżony dopuścił się tego czynu warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt III K 368/10 zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II Aka 177/11 za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności, a którą odbył w całości do dnia 25 października 2016r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09 za czyn z art. 158 § 1 k.k. na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 w okresie od dnia 24 października 2016r. do dnia 14 marca 2019r., tj. przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. uniewinnia oskarżonego M. S. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie czwartym części wstępnej wyroku; VI. uznaje oskarżonego K. J. (1) , w miejsce czynu opisanego w punkcie piątym części wstępnej wyroku za winnego tego, że w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; VII. uniewinnia oskarżonego K. J. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie szóstym części wstępnej wyroku VIII. uznaje oskarżonego K. J. (1) , w miejsce czynu opisanego w punkcie siódmym części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł na szkodę R. Ś. (1) , tj. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; IX. uznaje oskarżonego K. J. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie ósmym części wstępnej wyroku, przyjmując w opisie czynu, że dopuścił się go w dniu 5 marca 2020 roku i jednocześnie eliminując z opisu tego czynu działanie wspólnie i w porozumieniu z P. D. (1) , tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; X. uniewinnia oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie dziewiątym części wstępnej wyroku; XI. uznaje oskarżonego P. D. (1) , w ramach czynu opisanego w punkcie dziesiątym części wstępnej wyroku, za winnego tego, że w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) zabrał w celu przywłaszczenia należące do E. J. (1) karty bankomatowe (...) i M. oraz dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 845/17 za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 kwietnia 2019r. do dnia 09 stycznia 2020r., tj. czynu stanowiącego przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; XII. uznaje oskarżonego P. D. (1) , w ramach czynu opisanego w punkcie dziesiątym części wstępnej wyroku, za winnego tego że w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. w postaci torebki skórzanej, pieniędzy w kwocie 10 zł, kluczy oraz karty magnetycznej o łącznej wartości około 110 (stu dziesięciu) złotych, tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierza mu grzywnę w kwocie 600 (sześćset) złotych; XIII. uznaje oskarżonego P. D. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie jedenastym części wstępnej wyroku, eliminując z opisu czynu działanie oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) oraz przyjmując w opisie czynu, że dopuścił się go w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 845/17 za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 14 kwietnia 2019r. do dnia 09 stycznia 2020r., tj. przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIV. uniewinnia oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie dwunastym części wstępnej wyroku; XV. uniewinnia oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie trzynastym części wstępnej wyroku; XVI. uniewinnia oskarżoną M. W. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie czternastym części wstępnej wyroku; XVII. uniewinnia oskarżoną M. W. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie piętnastym części wstępnej wyroku; XVIII. uznaje oskarżoną F. C. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie szesnastym części wstępnej wyroku, eliminując z opisu czynu dokonanie rozboju przez M. W. (1) , tj. przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. wymierza jej karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; XIX. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonane orzeczonej wobec oskarżonej F. C. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby, wynoszący 2 (dwa) lata; XX. na podstawie art. 72 § 1 pkt. 1 k.k. zobowiązuje oskarżoną F. C. do informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby, co 6 miesięcy, poczynając od 6 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku; XXI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. , art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego M. S. (1) kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; XXII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. , art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego K. J. (1) kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; XXIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. , art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego P. D. (1) kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; XXIV. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu M. S. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 13 kwietnia 2020 r. od godz. 15:30 do dnia 31 grudnia 2020r. do godz. 15:30 i od dnia 5 stycznia 2021r. od godz. 15:30 do dnia 13 kwietnia 2021r. do godz.15:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXV. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu K. J. (1) okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 14 kwietnia 2020r. od godz. 10:00 do dnia 31 grudnia 2020r. do godz. 10:00 i od dnia 3 stycznia 2021r. od godz. 10:00 do dnia 5 marca 2021r. do godz. 15:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXVI. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej pozbawienia wolności zalicza oskarżonej F. C. okres jej zatrzymania od dnia 14 kwietnia 2020r. od godz. 10:00 do dnia 15 kwietnia 2020r. do godz. 12:40, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXVII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. K. , adw. P. W. , adw. K. W. kwoty po 2730,60 zł (dwa tysiące siedemset trzydzieści złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonym M. S. (1) , oskarżonej M. W. (1) i oskarżonemu P. D. (1) ; XXVIII. na podst. na podst. art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych M. S. (1) , K. J. (1) , P. D. (1) i F. C. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Andrzej Lewandowski Hel ena Brańka Danuta Szel UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 208/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. S. (1) , K. J. (1) M. S. (1) - czyn przypisany w punkcie pierwszym części dyspozytywnej tj. przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. K. J. (1) - czyn przypisany w punkcie szóstym części dyspozytywnej tj. przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty POKRZYWDZONY M. W. (2) 7 kwietnia 2020r. M. W. (2) wracał do domu, Około godz. 16:30 na ul. (...) w okolicach przystanku autobusowego spotkał M. W. (1) . Pokrzywdzony był w stanie nietrzeźwym, miał problemy z zachowaniem równowagi, poruszał się w sposób nieskoordynowany. W bramie obok nich stał P. D. (2) . Obok niego był K. J. (1) , który rozmawiał z M. S. (1) . W pewnej chwili K. J. (1) podszedł do M. W. (1) i M. W. (2) i zaczął rozmawiać z pokrzywdzony, a następnie złapał go za odzież. M. W. (1) odepchnęła K. J. (1) od pokrzywdzonego i odeszła. Za nią ruszył M. W. (2) , z którym podążył także K. J. (2) . Pokrzywdzony zatrzymał się na wysokości M. S. (1) i P. D. (1) . Zaczął rozmawiać z K. J. (1) i M. S. (1) . Po chwili odszedł od nich, a zanim ruszył K. J. (1) . Pokrzywdzony z butelką w ręce ruszył w stronę K. J. (1) i wykonał w jego kierunku ruch przypominający zamiar uderzenia go. K. J. (1) wykonał unik i cofnął się. Po chwili do pokrzywdzonego podchodzi M. S. (1) razem z K. J. (1) . M. S. (1) złapał pokrzywdzonego za kurtkę i pociągnął w dół a K. J. (1) uderzył go w tył głowy. Pokrzywdzony upadł, M. S. (1) kopał go a następnie schylił się nad nim, K. J. (1) także dwukrotnie kopnął pokrzywdzonego, po czym schylił się nad nim. Z kieszeni pokrzywdzonego zabrali telefon komórkowy marki S. (...) i portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) . Zaraz potem odeszli. Po chwili do siedzącego na chodniku pokrzywdzonego podeszła M. W. (1) i chwilę z nim rozmawiała, sprawdzając, co mu się stało, po czym także odeszła. W tym czasie oskarżeni M. S. (1) i P. D. (2) poszli w stronę ul. (...) . M. S. (1) oglądał zabrany pokrzywdzonemu portfel, który po chwili odebrał od niego K. J. (1) i pobiegł w stronę pokrzywdzonego. Następnie z impetem rzucił w pokrzywdzonego portfelem, który odbił się od i upadł tuż za nim na chodnik. Tego samego dnia M. S. (1) udał się do lombardu znajdującego się przy ulicy (...) we W. , gdzie zawarł przedwstępną umowę sprzedaży ww. telefonu, za kwotę 21 złotych. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) 157-158, 656-657 873 częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 910 częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 227, 874 częściowe zeznania M. W. (2) 1,2, 120, 973v-975 płyta z zapisu monitoringu 7 protokół zatrzymania rzeczy 12-14 przedwstępna umowa sprzedaży 15 pokwitowanie 122 M. S. (1) dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1.1.1. będąc uprzednio skazany: 1) na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności mocą wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III K 368/10, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II Aka 177/11 za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Orzeczoną karę odbył w całości do dnia 25 października 2016 r. 2) na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, mocą wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09 za czyn z art. 158 § 1 k.k. Karę odbywał w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III K 249/11 w okresie od dnia 24 października 2016 r. do dnia 14 marca 2019 r. Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 361- 364 365-368 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., V K 398/09 427-428 1.1.2. M. S. (1) , P. D. (2) Czyn przypisany oskarżonemu M. S. (1) w punkcie II. i III . części dyspozytywnej wyroku tj. przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz w punkcie III. części dyspozytywnej wyroku tj. wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Czyn przypisany oskarżonemu P. D. (1) w punkcie XI. części dyspozytywnej wyroku tj. przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz w punkcie XII. części dyspozytywnej wyroku tj. wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty POKRZYWDZONA E. J. (2) E. J. (1) , będąca ekspedientką w sklepie (...) , znajdującym się przy ul. (...) , w dniu 5 marca 2020 r. była jedynym pracownikiem na zmianie. W trakcie wykonywanej pracy, w godzinach wieczornych do sklepu weszli trzej klienci, w tym M. S. (1) i P. D. (2) . Wymienieni widzieli, jak E. J. (1) wychodzi z zaplecza. Wykorzystując jej nieuwagę, bowiem obsługiwała innego klienta, P. D. (2) wszedł na zaplecze, z którego zabrał torebkę wymienionej, chowając ją pod kurtkę. M. S. (1) w tym czasie stał na tzn. czatach, i zabrał z lodówki produkty spożywcze, które schował pod kurtkę. Następnie obaj wyszli ze sklepu. W torebce E. J. (1) (o wartości około stu złotych) znajdował się portfel skórzany (nie przedstawiający większej wartości) a w nim 10 złotych, dowód osobisty, dwie karty bankomatowe, pęk kluczy do mieszkania, pęk kluczy do sklepu oraz karta magnetyczna do sklepu. Wymienieni, zabrali część zawartości a torebkę z kluczami i jedną kartą bankomatową wyrzucili na podwórku przy ul. (...) i ul. (...) . częściowe wyjaśnienia M. S. (2) 656, 873v częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 874 874v-875 zeznania E. J. (1) 40-41, 911 oświadczenie 46 protokół oględzin rzeczy 53-55 M. S. (1) dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1.1.2. będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII K 492/09 za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbył w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11 w okresie od dnia 24 października 2016 roku do dnia 14 marca 2019 roku. wyrok SR dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r., VII K 492/09 419 Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r., III K 249/11 369-370, 509 P. D. (2) dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1.1.2. będąc uprzednio skazany mocą wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II K 845/17 został skazany za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Karę odbył w okresie od dnia 14 kwietnia 2019 roku do dnia 9 stycznia 2020 roku. wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r., II K 845/17 385, 386 1.1.3. M. S. (1) , P. D. (2) , F. C. M. S. (1) - punkt IV części dyspozytywnej tj. przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. P. D. (2) - punkt XIII części dyspozytywnej tj. przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. F. C. - punkt XVIII części dyspozytywnej tj. przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty POKRZYWDZONY B. B. (3) W dniu 7 kwietnia 2020 roku, około godziny 18.30, B. B. (3) po uczestnictwie w nabożeństwie w kościele pod wezwaniem św. M. A. we W. ( ul. (...) ), usiadł na ławce w parku E. S. , znajdującej się naprzeciw głównego wejścia do kościoła. Siedząc tam, zaczął przeglądać wiadomości w telefonie komórkowym. Do B. B. (3) podeszła wówczas M. W. (1) , która wcześniej szła z M. S. (1) i P. D. (1) i poprosiła go o zapalniczkę. Po skorzystaniu z zapalniczki oddała ją pokrzywdzonemu i odeszła od niego, podchodząc ponownie do oskarżonych. Po chwili M. S. (1) podszedł szybko do B. B. (3) i wyrwał mu z ręki telefon marki M. o wartości około 320 złotych, po czym odsunął się. B. B. (3) wstał i zaczął krzyczeć, żeby zwrócili mu telefon, bo zadzwoni z drugiego telefonu na Policję. Doskoczyli wtedy do niego obaj oskarżeni. P. D. (2) chwycił go za ręce i wyrwał mu z ręki telefon marki (...) (o wartości około stu złotych), następnie zaczęli go bić pięściami po twarzy. W międzyczasie P. D. (2) zwrócił się do M. S. (1) , by ten zabrał mu portfel. Podczas gdy P. D. (2) trzymał B. B. (3) za ręce, M. S. (1) zabrał z jego tylnej kieszeni portfel, z którego wyjął pieniądze w łącznej kwocie 60 zł oraz 20 biletów na komunikację miejską o wartości 3,80 zł każdy. Następnie puścili go i odbiegli w stronę znajdującego się nieopodal parku T. przy ul. (...) we W. . B. B. (3) pobiegł z nimi, krzycząc, by oddali mu jego własność. Wtedy sprawcy zatrzymali się i ponowie zaczęli go bić pięściami po twarzy, wywrócili go a potem kopali po plecach. W wyniku pobicia uszkodzili mu okulary o wartości 450 złotych. Przypadkowi przechodnie wezwali pogotowie (...) . B. B. (3) został zabrany do szpitala. Stwierdzono u niego rozcięcie łuku brwiowego i nosa oraz podbiegnięcia krwawe na całym ciele. Pokrzywdzony wskutek kopania odczuwał ból na plecach. Tego samego dnia, F. C. mając wiedze o przestępczym pochodzeniu telefonów tj. o rozboju dokonanym na B. B. (4) przez M. S. (1) i P. D. (1) , na prośbę sprawców, zbyła należące do B. B. (3) mienie, w lombardzie znajdującym się przy ul. (...) we W. . F. C. za telefon marki (...) oraz marki M. otrzymała zaliczkę w łącznej kwocie 100 złotych. F. C. z uzyskanych środków pieniężnych wraz z M. S. (1) i P. D. (1) zrobiła zakupy spożywcze. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) 157-158, 873v wyjaśnienia F. C. 190, 910v wyjaśnienia M. W. (1) 165-166 zeznania B. B. (3) 74-75, 975v protokół okazania 94-97, 975v protokół zatrzymania rzeczy 82-84 przedwstępna umowa sprzedaży 85 M. S. (1) dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1.1.3. będąc uprzednio skazany: - za czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. i art. 197 § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , mocą wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt III K 368/10, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II Aka 177/11 na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności Karę odbył w całości do dnia 25 października 2016 r. - za czyn z art. 158 § 1 k.k. mocą wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09 na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r. III K 249/11. Karę odbywał w okresie od dnia 24 października 2016 roku do dnia 14 marca 2019 roku. Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 361- 364 365-368 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., V K 398/09 427-428 Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r., III K 249/11 369-370, 509 P. D. (2) dopuścił się czynu opisanego w punkcie 1.1.3. będąc uprzednio skazany: - za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. mocą wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 845/17 na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Karę odbył w okresie od dnia 14 kwietnia 2019 roku do dnia 9 stycznia 2020 roku. wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 roku, II K 845/17 526 1.1.4. K. J. (1) Czyn przypisany w punkcie VIII części dyspozytywnej wyroku tj. przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty POKRZYWDZONY R. Ś. (2) W dniu 6 marca 2020 r., po godzinie trzeciej nad ranem, K. J. (1) wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety zewnętrznej antywłamaniowej i wybicie szyby. Z kiosku zabrał trzy opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 złotych. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 909v-910 zeznania D. G. 1089v zeznania R. Ś. (1) 107, 973 1.1.5. K. J. (1) Czyn przypisany oskarżonemu w punkcie IX części dyspozytywnej wyroku (odpowiednio w punkcie ósmym części wstępnej wyroku) tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty (...) Mieszkańcy bloku przy ul. (...) we W. , w tym pokrzywdzony M. C. (2) posiadają wspólny strych, do którego wszyscy lokatorzy posiadali klucze. W konsekwencji, klucze posiadał także mieszkający tam od dzieciństwa K. J. (1) , pomimo iż nie przechowywał tam żadnych rzeczy. Jednocześnie, jego sąsiad M. C. (2) przechowywał tam między innymi zestaw kluczy (o wartości około 400 zł), m. wiertarkę D. (o wartości około 100 zł) oraz stojak serwisowy do roweru (o wartości około 160 zł). W dniu 5 marca 2020 roku K. J. (1) udał się na strych, pomimo iż nie przechowywał tam swoich rzeczy i przywłaszczył ww. mienie należące do jego sąsiada, które następnie zbył w lombardzie. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 909v-910 dodatkowe wyjaśnienia K. J. (1) 912 zeznania M. C. (1) 62-63, 912 zeznania A. A. (2) 66, (...) , (...) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty M. S. (1) legitymuje się wykształceniem zawodowym, z wyuczonym zawodem ślusarza. Kawaler, ojciec dwojga dzieci. Uprzednio wielokrotnie karany. Nieleczony neurologicznie, psychiatrycznie ani odwykowo. M. S. (1) nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie. Nie jest upośledzony umysłowo. Nie stwierdzono innych zakłóceń czynności psychicznych. W krytycznym czasie M. S. (1) był w stanie upojenia alkoholowego typowego dla siebie i nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodzą warunki określone w art. 31 § 1 i § 2 k.k. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) 157-158, 221, 656-657, 873 dane z K. 125- 126, 506-507 Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 361- 364 365-368 ustna opinia biegłych J. B. i A. J. (...)- (...) opinia sądowo- psychiatryczna 464-468 opinia sądowo- psychiatryczna uzupełniająca z dnia 1 września 2021 roku (...)- (...) , 1288v Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2011 r., III K 249/11 369-370, 509 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 28 października 2005 r. II K 1551/05 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r. IV Ka 171/06 372, 376 374, 378 wyrok SR dla Wrocławia- Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007 r., XII K 387/06 397, 400 wyrok SR dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r., VII K 492/09 419 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., V K 398/09 427-428 dokumentacja medyczna 1219 Czterdziestoletni K. J. (1) legitymujący się wykształceniem zawodowym, z wyuczonym zawodem elektromechanika maszyn szwalniczych. Kawaler. Uprzednio karany. K. J. (1) nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy aktualnie i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie. Nie jest upośledzony umysłowo. Podany przez wymienionego sposób picia alkoholu pozwala rozpoznać zespół uzależnienia- zna swój sposób reagowania na alkohol. Działania K. J. (1) nie mają motywacji psychotycznej, chorobowej. K. J. (1) nie miał z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodzą warunki określone w art. 31 § 1 i § 2 k.k. Oskarżony od 8 maja 2021r. przebywa w (...) Readaptacji (...) w B. , gdzie uczestniczy w zajęciach z elementami terapii. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 175, 215, 910 ustna opinia biegłych J. B. i A. J. 1187v-1188 opinia sądowo- psychiatryczna 455-459 dane z K. 131-132, 530 kwestionariusz wywiadu środowiskowego 545-546 Zaświadczenie z dnia 4 czerwca 2021r. Dyplom ukończenia I etapu programu pomocowo-terapeutycznego 1232 1283 P. D. (2) legitymuje się wykształceniem zawodowym, z wyuczonym zawodem kucharza. Kawaler, ojciec dwojga małoletnich dzieci, które zamieszkują w (...) ze swoją matką. Nieleczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Uprzednio wielokrotnie karany. częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 181-183, 227, 874 dane z K. 135-136, 523-524 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 28 października 2005 r. II K 1551/05 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r. IV Ka 171/06 372, 376 374, 378 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2009 r., II K 1118/08 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2009 r., IV Ka 447/09 380-382, 383 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r., II K 845/17 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2019 r., IV Ka 1083/18 385, 386 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 7 października 2019 r., sygn. akt II K 182/19 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2020 r., IV Ka 1515/19 388-389, 390 wyrok SR dla Wrocławia- Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007 r., XII K 387/06 397, 400 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 12 października 2015 roku, V K 622/15 429 kwestionariusz wywiadu środowiskowego 438 wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 roku, II K 845/17 526 F. C. legitymująca się wykształceniem zawodowym, z wyuczonym zawodem cukiernika. Panna, matka trojga dzieci. Dotychczas niekarana. wyjaśnienia F. C. 189-191 dane z K. 359 M. W. (1) legitymująca się wykształceniem średnim zawodowym. Panna, bezdzietna. Nie była dotąd karana. M. W. (1) nie miała z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Nie zachodzą warunki określone w art. 31 § 1 i § 2 k.k. W krytycznym czasie była w stanie upojenia alkoholowego typowego dla siebie. Nie ma danych, by upicie miało charakter atypowy bądź patologiczny. Zna swój sposób reagowania na alkohol. Uzależnienie od alkoholu i nadużywanie narkotyków nie mają wpływu na ocenę poczytalności wobec zarzuconego czynu. wyjaśnienia M. W. (1) 164-166, 234, 652-653, 874 dane z K. 129 kwestionariusz wywiadu środowiskowego 542-543 opinia sądowo- psychiatryczna 460-463 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. P. D. (2) , M. W. (1) Sąd uniewinnił oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie dziewiątym części wstępnej wyroku, a mianowicie tego, że: - w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. W. (1) , K. J. (1) i M. S. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża zabrał w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. II K 845/17 tj. przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd uniewinnił oskarżoną M. W. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie czternastym części wstępnej wyroku, a mianowicie tego, że: - w dniu 7 kwietnia 2020 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) , K. J. (1) i P. D. (1) , używając wobec M. W. (2) przemocy w postaci popychania, przewrócenia na ziemię i kopania po całym ciele, a także posługując się wobec niego niebezpiecznym narzędziem w postaci noża zabrała w celu przywłaszczenia należące do pokrzywdzonego: telefon komórkowy S. (...) oraz portfel z zawartością kart bankomatowych N. Bank i (...) , tj. mienie o łącznej wartości 50 zł, tj. o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. 1.2.1. M. S. (1) , K. J. (1) Użycie noża w stosunku do M. W. (2) podczas zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2020 roku M. S. (1) - czyn przypisany w punkcie pierwszym części dyspozytywnej K. J. (1) - czyn przypisany w punkcie szóstym części dyspozytywnej Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak udziału P. D. (1) i M. W. (1) w dokonanym rozboju. Brak użycia niebezpiecznego narzędzia w postaci noża w stosunku do M. W. (2) podczas zdarzenia z dnia 7 kwietnia 2020 roku wyjaśnienia M. W. (1) 164-166, 234, 652-653, 874 częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 227, 874 częściowe wyjaśnienia M. S. (1) 157-158, 656-657 873 częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 175, 215, 909v-910 częściowe zeznania M. W. (2) 1,2, 120, 973v-975 zapis monitoringu 7 1.2.2. K. J. (1) Sąd uniewinnił oskarżonego K. J. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie szóstym części wstępnej wyroku a mianowicie tego, że: - w dniu 5 marca 2020 r. przy ul. (...) , w sklepie (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i P. D. (1) zabrał w celu przywłaszczenia mienie należące do E. J. (1) : torebkę skórzaną, pieniądze w kwocie 10 zł, klucze, kartę magnetyczną oraz karty bankomatowe (...) i M. o łącznej wartości 536,80 zł, a także dowód osobisty, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak udziału K. J. (1) w zdarzeniu. częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 874v-875 częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 175, 215, 909v-910 zapis monitoringu 52 1.2.3. M. W. (1) Sąd uniewinnił oskarżoną M. W. (1) od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w punkcie piętnastym części wstępnej wyroku, a mianowicie tego że: w dniu 7 kwietnia 2020 r. we W. , przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) i P. D. (1) , używając wobec B. B. (1) przemocy w postaci uderzenia w twarz zabrała w celu przywłaszczenia należące do niego telefony komórkowe (...) i (...) oraz pieniądze w kwocie 60 zł i 20 biletów (...) , tj. mienie o łącznej wartości 550 zł tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak udziału M. W. (1) w przestępstwie. wyjaśnienia M. W. (1) 164-166, 234, 652-653, 874 zeznania B. B. (3) 74-75, 975v wyjaśnienia F. C. 190 1.2.4. M. S. (1) , P. D. (2) Sąd uniewinnił oskarżonego M. S. (1) , od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie czwartym części wstępnej wyroku, tego że: - w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i P. D. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł, czym działał na szkodę R. Ś. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 286 § 1 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r. VII K 492/09 tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd uniewinnił oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie dwunastym części wstępnej wyroku, tego że: - w dniu 6 marca 2020 r. we W. przy ul. (...) , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) i M. S. (1) dokonał kradzieży z włamaniem do kiosku poprzez podważenie rolety i wybicie szyby, a następnie zabrał w celu przywłaszczenia 3 opakowania słodyczy o łącznej wartości 10 zł, czym działał na szkodę R. Ś. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r. II K 845/17 tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak udziału M. S. (1) i P. D. (1) w kradzieży z włamaniem do kiosku wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) . częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 227, 874 brak dowodów częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 175, 215, 909v-910 1.2.5. P. D. (2) Sąd uniewinnił oskarżonego P. D. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie trzynastym części wstępnej wyroku, tego że: - w dniu 5 marca we W. przy ul. (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) zabrał w celu przywłaszczenia należące do M. C. (1) mienie: zestaw kluczy, wiertarkę, stojak serwisowy do roweru o łącznej wartości 660 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej za czyn z art. 284 § 2 k.k. wyrokiem SR dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 30 maja 2018 r., IIK 845/17 tj. czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Brak udziału P. D. (1) w kradzieży mienia ze strychu wspólnie i w porozumieniu z K. J. (1) . częściowe wyjaśnienia P. D. (1) 227, 874 częściowe wyjaśnienia K. J. (1) 175, 215, 909v-910 pośrednio zeznania A. A. (2) 66, (...) , (...) 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przestępstwa dokonanego na osobie M. W. (2) , zasługują na wiarę jedynie częściowo, a to w zakresie potwierdzenia tego, że pokrzywdzony rozmawiał z M. W. (1) , miał ze sobą butelką alkoholu i chciał nią zaatakować K. J. (1) , co znajduje odzwierciedlenie w wyjaśnieniach oskarżonej oraz w zeznaniach M. W. (2) a także w zapisie monitoringu (monitoring ukazuje, że zaraz za sprawcami odchodzi z miejsca zdarzenia M. W. (1) , M. W. (2) siedzi na chodniku, chwiejąc się i po pewnym czasie, podchodzi do niego M. W. (1) , zatrzymuje się i odchodzi, po czym zawraca i z przeciwnej strony podchodzi ponownie. M. W. (1) rozmawia przez chwilę z M. W. (2) , a następnie odchodzi na pewną odległość.). Ponadto Sąd daje wiarę wyjaśnieniom w zakresie tego, że podczas zdarzenia nikt nie używał noża. Wyjaśnienia te są także częściowo wiarygodne w zakresie sprawstwa K. J. (1) , jednakże już nie co do przebiegu samego zdarzenia, który był zgoła odmienny od tego, który próbuje przedstawiać oskarżony. Wskazać należy, że na dwóch nagraniach z monitoringu miejskiego zarejestrowany jest częściowy przebieg zdarzenia, który jest sprzeczny z wyjaśnieniami M. S. (1) . Ocena tej części jego wyjaśnień została zamieszczoną w dalszej części uzasadnienia (dowody, które sąd uznał z niewiarygodne). Sąd miał jednocześnie bezpośredni kontakt z oskarżonym i w oparciu o bezpośrednio spostrzeżenia w czasie składania przez niego wyjaśnień mógł nabrać osobistego przekonania, co do wiarygodności prezentowanych relacji (spostrzeżenia i wrażenia odniesione w trakcie bezpośredniego przesłuchania). częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Wyjaśnienia oskarżonego co do czynu dokonanego na M. W. (2) , zasługują na wiarę jedynie w znikomym zakresie. Sąd uznaje za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego w zakresie zdarzenia niezwiązanego bezpośrednio z dokonanym rozbojem, a mianowicie tego, że spożywał alkohol w dniu krytycznego zdarzenia z uwagi na świętowanie urodzin i M. W. (1) poprosiła M. W. (2) o papierosa. Oskarżony przyznał także, umniejszając wprawdzie swoje zachowanie, że uderzył M. W. (2) . W pozostałym zakresie jego relacja jest sprzeczna z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności z zapisem monitoringu. Na koniec tych rozważań trzeba ponownie podkreślić, że Sąd miał bezpośredni kontakt z oskarżonym i w oparciu o bezpośrednio spostrzeżenia w czasie składania przez niego wyjaśnień mógł nabrać osobistego przekonania, co do wiarygodności prezentowanych relacji (spostrzeżenia i wrażenia odniesione w trakcie bezpośredniego przesłuchania). częściowe wyjaśnienia P. D. (1) P. D. (2) potwierdził jedynie przebywanie w dniu krytycznego zdarzenia wraz z M. W. (1) , M. S. (1) i K. J. (1) . Wyjaśnił także, że M. W. (2) posiadał wódkę, co jest zbieżne z jego zeznaniami oraz zapisem monitoringu. Relacja oskarżonego koresponduje także z zeznaniami samego pokrzywdzonego, który zaprzeczył, aby P. D. (2) w ogóle do niego podchodził. Wyjaśnienia oskarżonego korespondują ponadto z wyjaśnieniami M. W. (1) oraz zapisem monitoringu. częściowe zeznania M. W. (2) Zeznania świadka jedynie częściowo zasługują na wiarę. Sąd przyznaje wiarę, co do rozboju dokonanego na pokrzywdzonym, niemniej jednak co do przebiegu zdarzenia, relacje przekazana przez świadka różni się od tej zarejestrowanej przez monitoring. Sąd uznaje za wiarygodne zeznania złożone przed Sądem, w których świadek przyznaje, że nie widział noża ani tego, by M. W. (1) obszukiwała mu kieszenie. Ta część jego zeznań koreluje bowiem z zapisem monitoringu. W zeznaniach z etapu postępowania jurysdykcyjnego zeznania znajdują w dużej mierze odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, któremu sąd przyznał walor wiarygodności. Świadek zeznał, że atakowali go dwaj mężczyźni, pobili go i okradli, po czym jeden z nich po chwili wrócił, i rzucił w nim portfelem. Wskazał także, że kieszenie przeszukiwały mu dwie osoby a M. W. (1) zwracała się do sprawców, by go zostawili. Sąd miał jednocześnie bezpośredni kontakt ze świadkiem i w oparciu o bezpośrednio spostrzeżenia w czasie składania przez niego zeznań mógł nabrać osobistego przekonania, co do wiarygodności prezentowanych relacji (spostrzeżenia i wrażenia odniesione w trakcie bezpośredniego przesłuchania). płyta z zapisu monitoringu Dowód nie budzi wątpliwości. Nie był kwestionowany przez strony, którym został zaprezentowany w trakcie rozprawy. protokół zatrzymania rzeczy Zatrzymanie telefonu komórkowego S. (...) wraz z kopią umowy sprzedaży z dnia 7 kwietnia 2020 roku o numerze (...) wydanych z lombardu przy ulicy (...) we W. . Dowód nie był kwestionowany przez strony. przedwstępna umowa sprzedaży Umowa sprzedaży telefonu za kwotę 21 złotych opatrzona podpisem M. S. (2) . Dowód nie był kwestionowany przez strony. pokwitowanie Odbiór telefonu S. (...) przez M. W. (2) , co potwierdza, że stanowi jego własność i zostało zbyte przez M. S. (2) . Pośrednio poświadcza także o dokonanym rozboju. Dowód nie był kwestionowany przez strony. 1.1.1. Wyrok SO we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 r. III K 368/10 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 r. II Aka 177/11 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., V K 398/09 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony 1.1.2. częściowe wyjaśnienia M. S. (2) Wyjaśnienia zasługują na wiarę w zakresie, w której wskazał, że widział, że P. D. (2) poszedł na zaplecze, a także w zakresie zanegowania obecności K. J. (1) w sklepie. Zgodne w tym zakresie z wyjaśnieniami samego P. D. (1) oraz zapisem z monitoringu sklepu. Sąd nie przyznaje waloru wiarygodności wyjaśnieniom, w których oskarżony nie przyznaje się do winy. Sąd nie daje wiary, że oskarżony nie miał wiedzy w jakim celu P. D. (2) udał się na zaplecze sklepu a zatem w miejsce nieuprawnione dla klientów ani że był przekonany, że tak jak on chciał ukraść jedzenie. Są one sprzeczne z zapisem monitoringu i nie znajdują oparcia w zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Biorąc pod uwagę, że kradzieży produktów spożywczych "mógł" dokonać ze sklepowych półek, nie było logicznego sensu by udawać się po nie na zaplecze. Tym samym musiał wiedzieć, w jakim celu wchodzi na zaplecze. Potwierdza to widoczne na nagraniu monitoringu zachowanie M. S. (1) , które wskazuje na istniejące miedzy sprawcami porozumienie i podział ich ról ( M. S. (1) w charakterystyczny sposób obserwuje wnętrze sklepu w czasie, gdy P. D. (2) wchodzi na zaplecze, a zaraz potem rusza za nim bez słowa i razem wychodzą ze sklepu). W ocenie Sądu sprawcy działali wspólnie i w porozumieniu, a w czasie gdy P. D. (2) był na zapleczu w celu kradzieży torebki, M. S. (1) obserwował sytuację, gotów odwrócić uwagę ekspedientki w sytuacji, gdybym chciała skierować się w stronę zaplecza. częściowe wyjaśnienia P. D. (1) Oskarżony przyznał się do kradzieży torebki z zaplecza sklepu, potwierdzając, że wewnątrz znajdowało się 10 złotych. Zasadniczym dowodem weryfikującym wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie był zapis monitoringu sklepu, którego strony nie kwestionowały nawet o zapoznaniu się z nim w czasie rozprawy. Sąd nie daje wiary wyjaśnieniom oskarżonego, że w torebce znajdowały się jedynie pieniądze. Sąd nie daje wiary także w to, że oskarżony wchodził do sklepu sam a nie z M. S. (1) . Przeczą temu zeznania E. jańskiej oraz zapis monitoringu. zeznania E. J. (1) Zeznania szczere i spontaniczne. Świadek opisała przebieg zdarzenia oraz wskazała rzeczy, które zostały jej skradzione oraz ich wartość. Ponadto oświadczyła, że zwrócono jej jedynie jedną z dwóch kart bankomatowych. Zeznania znajdują odzwierciedlenie w zapisie monitoringu, w wyjaśnieniach P. D. (1) , który przyznał się do tego czynu oraz M. S. (1) , który przyznał, że ukradł z półki produkty spożywcze, podczas gdy P. D. (2) poszedł na zaplecze. protokół oględzin rzeczy Oględziny monitoringu wnętrza sklepu (...) przy ulicy (...) we W. z dnia 5 marca 2020 roku. Na zapisie widoczni dwaj mężczyźni, w tym jeden mężczyzna wchodzi na zaplecze sklepu, po czym wychodzi ukrywając torebkę pod kurtkę podczas gdy drugi z nich zabiera z regałów przedmioty, chowając je również pod swoją kurtkę. Następnie obaj wychodzą ze sklepu. Dokument odpowiada dokładnie przebiegowi zdarzenia utrwalonemu na nagraniu z monitoringu. Dowód nie był kwestionowany przez strony. 1.1.2. wyrok SR dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r., VII K 492/09 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony 1.1.2. 1.1.3. wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r., II K 845/17 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony 1.1.3. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie przestępstwa rozboju na pokrzywdzonym B. B. (4) zasługują na wiarę jedynie w zakresie sprawstwa F. C. i to w zakresie zbycia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, do czego przyznała się sama oskarżona, co znajduje potwierdzenie także w przedwstępnej umowie sprzedaży. W pozostałym zakresie Sąd odmówił im wiarygodności, o czym wypowie się w dalszej części uzasadnienia. wyjaśnienia F. C. Oskarżona przyznała, że posiadała wiedzę, iż telefony, które zbyła w lombardzie pochodziły z rozboju dokonanego przez P. D. (1) i M. S. (1) . Wskazała także, że dokonała ich sprzedaży na prośbę wyżej wymienionych a środki przeznaczyli na zakupy spożywcze. Fakt, że oskarżona dokonała zbycia telefonów w lombardzie z uwagi na to, że była przekonana, że M. S. (1) nie miał dowodu osobistego nie wpływa na ocenę jej wyjaśnień. Nie umniejsza wyjaśnień oskarżonej wskazanie, że najpierw do pokrzywdzonego podszedł P. D. (2) . Sąd uznał, że z uwagi na gwałtowny przebieg zdarzenia, oskarżona mogła źle zapamiętać lub nie przywiązać do tego większej uwagi. Wyjaśniając bowiem dodała „ja przynajmniej tak widziałam”. Nie była zatem pewna swoich spostrzeżeń i ich przełożenia na rzeczywisty przebieg krytycznego zdarzenia. Sam pokrzywdzony operował w tym zakresie pojęciami określającymi wzrost oskarżonych, co podlegało bezpośredniej weryfikacji w trakcie rozprawy. wyjaśnienia M. W. (1) Wyjaśnienia oskarżonej M. W. (1) zasługują na wiarę, jako znajdujące swoje odzwierciedlenie w wyjaśnieniach F. C. . Oskarżona potwierdziła, że pokrzywdzony został pobity przez P. D. (1) i M. S. (1) , którzy zabrali mu telefony komórkowe. Wyjaśnienia oskarżonej korespondują także z zeznaniami samego pokrzywdzonego, który wskazał wprost, że oskarżona po skorzystaniu z zapalniczki odeszła od niego i dopiero po chwili podszedł do niego jeden z oskarżonych, a sama oskarżona bezpośrednio nie brała już udziału w zdarzeniu. Potwierdzają to zresztą sami oskarżeni. zeznania B. B. (3) Zeznania zasługują na wiarę. Świadek szczegółowo opisał przebieg zdarzenia, a także rozpoznał M. W. (1) , która poprosiła go o zapalniczkę jak i M. S. (1) , który go zaatakował. Świadek nie miał powodów do składania fałszywych zeznań o pomawiania nieznanych mu osób a Sąd nie znalazł powodów do ich zakwestionowania. Ponadto zeznania znajdując odzwierciedlenie w wyjaśnieniach M. W. (1) i F. C. . Potwierdzeniem jego relacji są także dowody dotyczące zbycia zabranych mu telefonów w lombardzie. protokół okazania Podczas okazania B. B. (3) rozpoznał na tablicy poglądowej wizerunek M. S. (1) , który jako pierwszy go zaatakował oraz M. W. (1) , która zapytała go o zapalniczkę. protokół zatrzymania rzeczy Protokół zatrzymania rzeczy z lombardu w postaci telefonu marki (...) i marki M. oraz przedwstępnej umowy sprzedaży. Dowód niekwestionowany przez strony. przedwstępna umowa sprzedaży Przedwstępna umowa sprzedaży telefonu marki (...) i marki M. za 105 złotych, zaliczka w kwocie 100 złotych. Umowa zawarta F. C. . Dowód niekwestionowany przez strony. 1.1.4. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Oskarżony składając wyjaśnienia przed Sądem, przyznał się do popełnienia dwóch czynów, w tym do kradzieży z włamaniem do kiosku należącego do R. Ś. (1) . W dość charakterystyczny sposób nawiązał przy tym do kradzieży z włamaniem mówiąc o „kradzieży cukierków”. zeznania D. G. Świadek był naocznym świadkiem zdarzenia, obserwując je z balkonu. Wskazał, że musiało się to wydarzyć o godz. 3 lub 3:15 rano. D. G. wezwał Policję. Widział trzech mężczyzn. Jak zszedł do Policjantów zaobserwował ułamaną roletę na około 30 cm. Zeznania te nie pozwoliły na identyfikację sprawców, a jedynie pozwoliły na umiejscowienia zdarzenia w miejscu i czasie. zeznania R. Ś. (1) R. Ś. (1) , będący właścicielem kiosku wolnostojącego i zarazem pokrzywdzonym dokonanym przestępstwem nie był naocznym świadkiem zdarzenia. Świadek został powiadomiony przez Policję, że ktoś się włamał do kiosku. W konsekwencji jego zeznania jedynie w znikomym zakresie przyczyniły się do czynienia ustaleń w sprawie. Sąd wykorzystał zeznania w zakresie, w którym świadek opisał dokonane zniszczenia i ukradziony towar. R. Ś. (1) wskazał bowiem, do włamania doszło poprzez podważenie rolety zewnętrznej antywłamaniowej a następnie przez wybicie szyby. Ponadto zeznania przyczyniły się do ustalenia, że z kiosku sprawca zabrał trzy opakowania cukierków za łączną kwotę dziesięciu złotych. Samodzielna naprawa zniszczeń kosztowała go 50 złotych. 1.1.5. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Oskarżony przyznał się do zastawianie rzeczy ukradzionych ze strychu w lombardzie. Ponadto wyjaśnił, że brał udział sam w kradzieży oraz, że posiadał klucz do drzwi na strych. Jego wyjaśnienia znajdują swoje potwierdzenie w zeznaniach M. C. (3) oraz A. A. (2) . dodatkowe wyjaśnienia K. J. (1) Oskarżony dodatkowo wyjaśnił, że zabrane narzędzia ze strychu zbył za kwotę 250 złotych. zeznania M. C. (1) Zeznania świadka zasługują na wiarę. Świadek wskazał, że jednego dnia wszystkie jego rzeczy były na strychu, co zmieniło się dzień później. Świadek podał wykaz rzeczy, które zostały mu skradzione ze strychu wraz z ich wartością. Świadek opisał, że widział K. J. (1) wychodzącego z dwoma plecakami i wskazał, że był widziany przez A. A. (2) . zeznania A. A. (2) Świadek potwierdziła, że widziała K. J. (1) około północy na strychu i następnego dnia o godzinie 10:00. A. A. (2) mieszka na poddaszu, więc słyszy odgłosy dobiegające z tego pomieszczenia. Świadek zeznała, że gdy zapytała K. J. (1) , ten wskazał, że wiesza pranie, jednakże nie posiadał ze sobą prania, które mógłby rozwieszać. Wskazała, że tego samego dnia dowiedziała się od M. C. (1) , że został okradziony. M. S. (1) wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 28 października 2005 r. II K 1551/05 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r. IV Ka 171/06 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007 r., XII K 387/06 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Krzyków we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2009 r., VII K 492/09 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., V K 398/09 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony k.k. dokumentacja medyczna Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego autentyczności i wiarygodności. P. D. (2) wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 28 października 2005 r. II K 1551/05 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2007 r. IV Ka 171/06 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2009 r., II K 1118/08 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2009 r., IV Ka 447/09 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r., II K 845/17 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2019 r., IV Ka 1083/18 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 7 października 2019 r., sygn. akt II K 182/19 wyrok SO we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2020 r., IV Ka 1515/19 - dokumenty urzędowe - sporządzone w sposób przewidziany prawem - niekwestionowane przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007 r., XII K 387/06 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 12 października 2015 roku, V K 622/15 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony wyrok SR dla Wrocławia- Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 roku, II K 845/17 - dokument urzędowy - sporządzony w sposób przewidziany prawem - niekwestionowany przez strony 1.2.1. wyjaśnienia M. W. (1) Sąd uznaje za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonej, w których nie przyznaje się do udziału w rozbojach a jedynie potwierdziła w nich swoją obecność na miejscu tych zdarzeń. W wyjaśnieniach tych opisała przebieg zdarzeń zgodny z ustaleniami dokonanymi przez Sąd w oparciu o inne dowody, w tym zeznania pokrzywdzonych, wyjaśnienia oskarżonych, zapis monitoringu. Wyjaśnienia oskarżonej są spójne i konsekwentne, a także mają odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Oskarżona w swoich wyjaśnieniach niczego nie ubarwia, powołując się na niepamięć w kwestiach których nie była do końca pewna. M. W. (1) już podczas pierwszego przesłuchania wskazała, że rozmawiała z M. W. (2) , który był jej znajomym, i którego następnie zaatakował M. S. (1) i K. J. (1) , zabierając mu jego mienie. M. W. (1) wskazała, że prosiła ich by przestali, co znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonego M. W. (2) . Jej relacja znajduje także swoje oparcie w zasadach racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego. Trudno bowiem mówić, aby w obu przypadkach zachowanie oskarżonej polegało na takim samym schemacie i stanowił jeden tzw. modus operandi . W przypadku pierwszego rozboju, pokrzywdzony był bowiem jej znajomym, z którym rozmawiała a wręcz odwodziła oskarżonych od atakowania go, na co wskazał sam M. W. (2) . W trakcie ataku oskarżonych na pokrzywdzonego znajdowała się w znacznej od nich odległości i nie sposób uznać jej zachowania za powiązane w jakikolwiek sposób z dokonanym po pewnym czasie rozbojem. Zapis monitoringu przeczy dostrzeganiu związku między rozmową oskarżonej ze znanym jej pokrzywdzonym a następującym dopiero po pewnym czasie i to bez udziału M. W. (1) zachowaniem oskarżonych, sprowokowanym w pewnym sensie przez zachowanie samego pokrzywdzonego (zamach butelką w stronę jednego z oskarżonych). W przypadku drugiego zdarzenia oskarżona także odeszła od pokrzywdzonego i także nie sposób uznać, aby w jakikolwiek sposób odwracała uwagę pokrzywdzonego, skoro dopiero po chwili podszedł do niego jeden z oskarżonych. Oskarżeni widzieli, że pokrzywdzony trzyma w ręce telefon i w żadnym razie do ustalenia tego faktu nie była im potrzebna M. W. (1) . częściowe wyjaśnienia P. D. (1) P. D. (2) nie przyznał się do czynu. Wskazał, że był w miejscu zdarzenia, ale nie brał udziału w rozboju. Jego wyjaśnienia zostały potwierdzone innymi dowodami, a w szczególności zapisem monitoringu, zeznaniami pokrzywdzonego, częściowo wyjaśnieniami M. W. (1) i pozostałych oskarżonych. częściowe zeznania M. W. (2) Świadek zeznał, że trzeci mężczyzna ( P. D. (2) ), który stał w bramie nie brał udziału w ataku na niego. Jego zeznania w pełni korelują z zapisem monitoringu i wyjaśnieniami samego P. D. (1) . częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się do zarzucanego mu czynu zasługują na wiarę jedynie w zakresie tego, że nie posiadał on noża, bowiem okoliczność ta wynika z zapisu monitoringu i zeznań M. W. (2) złożonych przed Sądem. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) M. S. (1) wyjaśnił, że M. W. (1) nie brała udziału w zdarzeniu. Sąd ma na względzie łączącą ich relację, jednak mając na względzie całokształt okoliczności sprawy, w zapis monitoringu, zeznania pokrzywdzonych uznaje wyjaśnienia w tym zakresie za wiarygodne. Sąd daje wiarę oskarżonemu, że podczas zdarzenia nikt nie używał noża. 1.2.2. częściowe wyjaśnienia P. D. (1) Oskarżony przyznając się do winy, wskazał, że nie było z nim K. J. (1) . Jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w nagraniu z monitoringu sklepowego. Brak jest przy tym jakichkolwiek innych dowodów, wskazujących na udział w tym zdarzeniu K. J. (1) . częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Sąd przyznaje wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w którym nie przyznaje się do czynu popełnionego na szkodę E. J. (1) . Jego wyjaśnienia w tym zakresie zostały potwierdzone dowodami w postaci zapisu monitoringu, zeznaniami E. J. (1) i wyjaśnieniami pozostałych oskarżonych. pendrive z zapisem monitoringu Zapis monitoringu nie ujawnia podczas zdarzenia osoby K. J. (1) . Dowód nie budzi wątpliwości. Nie był kwestionowany przez strony, którym został zaprezentowany w trakcie rozprawy. 1.2.3. wyjaśnienia M. W. (1) Wyjaśnienia M. W. (1) , w których nie przyznaje się do winy zasługują na wiarę, i znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach B. B. (3) . Świadek potwierdził, że M. W. (1) poprosiła go o zapalniczkę oraz że zaatakowało go dwóch mężczyzn. Jej relacja znajduje także swoje oparcie w zasadach racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego. Trudno mówić, aby w oby przypadkach zachowanie oskarżonej polegało na takim samym schemacie i stanowił jeden tzw. modus operandi. Oskarżona odeszła od pokrzywdzonego i nie sposób uznać, aby w jakikolwiek sposób odwracała uwagę pokrzywdzonego, skoro dopiero po chwili podszedł do niego jeden z oskarżonych. Oskarżeni widzieli, że pokrzywdzony trzyma w ręce telefon i w żadnym razie do ustalenia tego faktu nie była im potrzebna M. W. (1) . Sam pokrzywdzona stwierdza, że oskarżeni po zdarzeniu uciekli w nieznanym kierunku i nie wskazuje, aby towarzyszyła im oskarżona. Jej wyjaśnienia potwierdzają także wyjaśnienia F. C. . wyjaśnienia F. C. F. C. wyjaśniła, że M. W. (1) nic nie robiła oprócz tego, że znajdowała się nieopodal krytycznego zdarzenia. Jej wyjaśnienia spójne z zeznaniami pokrzywdzonego i wyjaśnieniami M. W. (1) . 1.2.4. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) Wyjaśnienia M. S. (1) złożone podczas postępowania aresztowego (k. 221) i podtrzymane przed Sądem, w których nie przyznaje się do winy, zasługują na wiarę jedynie w zakresie czynu, od którego Sąd go uniewinnił, a mianowicie zarzuconej mu kradzieży z włamaniem dokonanej w dniu 6 marca 2020 roku na szkodę R. Ś. (1) . Jedynym dowodem, na podstawie którego sformułowane zarzut wobec oskarżonego jest notatka urzędowa, której wartość dowodową Sąd zakwestionował (omówienie w dalszej części uzasadnienia) częściowe wyjaśnienia P. D. (1) Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia, w których oskarżony nie przyznaje się do tego czynu. Brak jest przy tym jakichkolwiek innych dowodów, wskazujących na udział w tym zdarzeniu P. D. (1) . Jedynym dowodem, na podstawie którego sformułowane zarzut wobec oskarżonego jest notatka urzędowa, której wartość dowodową Sąd zakwestionował (omówienie w dalszej części uzasadnienia). Na marginesie należy wskazać, że na ową notatkę jako dowód sprawstwa oskarżonego powołano si także w uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów. 1.2.5. częściowe wyjaśnienia P. D. (1) P. D. (2) nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Brak jest przy tym jakichkolwiek innych dowodów, wskazujących na udział w tym zdarzeniu P. D. (1) . Jedynym dowodem, na podstawie którego sformułowane zarzut wobec oskarżonego jest notatka urzędowa, której wartość dowodową Sąd zakwestionował (omówienie w dalszej części uzasadnienia). pośrednio zeznania A. A. (2) A. A. (2) zeznała, że na strychu widziała jedynie K. J. (1) . Wprawdzie przed Sądem przypomniała sobie, że słyszała kroki jeszcze jednego mężczyzny, jednakże świadek nie widziała tej osoby. Tym samym nie można na podstawie tych zeznań przypisać sprawstwa P. D. (1) . 1.1.1.-1.1.5 protokoły zatrzymania rzeczy protokoły zatrzymania osoby (k. 18) protokoły przeszukania protokoły przeszukania osoby protokół oględzin rzeczy Wszelkie czynności procesowe podjęte w przedmiotowej sprawie odbyły się zgodnie z prawem, a z każdej z nich sporządzono stosowne protokoły, a ich wyniki zaś nie budziły żadnych wątpliwości. Podjęte w sprawie czynności zostały przeprowadzone przez uprawnione podmioty zaś sposób przeprowadzenia tych czynności nie był kwestionowany przez żadną za stron postępowania. dane z K. Ustalając wcześniejszą karalność oskarżonych, Sąd oparł się na odpowiedzi z Krajowego Rejestru Karnego, której przypisuje walor wiarygodności. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność przedstawionych danych, które nie budzą najmniejszych zastrzeżeń, co do ich autentyczności i wiarygodności. wyroki karne Wyroki sądowe nie budzą wątpliwości, co do ich autentyczności i wiarygodności, znajdując odzwierciedlenie w danych z rejestru karnego. Stanowią one dokumenty urzędowe, sporządzone w sposób przewidziany prawem. kwestionariusze wywiadów środowiskowych Nie budziły wątpliwości opracowane wywiady środowiskowe, gdyż zostały sporządzone przez uprawnione podmioty i zawierają wszystkie niezbędne elementy. Ustne opinie biegłych oraz pisemne opinie sądowo- psychiatryczne wraz z opiniami uzupełniającymi Wszystkie opinie biegłych sporządzone do niniejszej sprawy zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności. Sąd uznał wydane opinie za odpowiadające wymogom prawa tj. jasne, pełne i nie zawierające sprzeczności oraz oparte na specjalistycznej wiedzy. Powyższe spowodowało, że stanowiły pełnowartościowy materiał dowodowy. Opinie sądowo-psychiatryczne została sporządzone w sposób kompleksowy, po przeprowadzeniu szczegółowych badań, w tym wywiadu z oskarżonymi. Sformułowane przez biegłych wnioski są logiczne, jasne i należycie uzasadnione. Po uzupełnieniu pisemnej opinii przed Sądem i udzieleniu odpowiedzi na pytania stron i Sądu opinia biegłych jak wyczerpująca, jasna, spójna i kompletna stanowi wiarygodny dowód, pomocny przy ustalaniu okoliczności zdarzenia, w tym stanu psychicznego oskarżonych oraz ich poczytalności. Tak sporządzona opinia, uzupełniona i wyjaśniona przed Sądem, stanowiła pełnowartościowy dowód odpowiadający wymaganiom prawa i wskazaniom wiedzy w tym zakresie. Wnioski sformułowane przez biegłych są logiczne i znajdują oparcie w materiale dowodowym. Opinia jest jasna, spójna, logiczna i niesprzeczna, a u jej podstaw legł wystarczający zakres czynności badawczych. Zawiera też wystarczające uzasadnienie, a wywiedzione w niej wniosku są logiczne i przekonywające. Biegli udzielili przekonywających odpowiedzi na pytania formułowane przez organ procesowy i strony. Zawarte w opinii sformułowania pozwalają na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów oraz sposobu dochodzenia do nich, a nadto biegli posłużyli się w niej logicznymi argumentami, które w przejrzysty sposób opisały stan psychiczny oskarżonych. płyty z zapisem monitoringu pendrive z zapisem monitoringu Zapisy monitoringu nie budziły wątpliwości. Nie były także kwestionowane podczas postępowania, także po ich bezpośrednim odtworzeniu w czasie jednej z rozpraw. oświadczenie z k. 20 Potwierdzenie adresu zamieszkania przez M. S. (1) . Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego autentyczności i wiarygodności. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) Wyjaśnienia M. S. (1) w zakresie rozboju na M. W. (2) są niespójne i niekonsekwentne. W ocenie Sądu stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Pierwsze wyjaśnienia złożone przed prokuratorem w dniu 15 kwietnia 2020 r., w których oskarżony przedstawia wersję zdarzenia wskazując, że oddzielił K. J. (1) od M. W. (2) i jakoby nikt nikogo nie bił, nie zasługują na wiarę. W ocenie Sądu wyjaśnienia M. S. (1) , który próbuje kreować wersję wydarzeń rozboju na M. W. (2) w ten sposób, że z obawy o to, że K. J. (1) zostanie uderzony butelką, przewrócił M. W. (2) nie zasługują na przyznanie waloru wiarygodności. Wprawdzie z nagrania wynika, że M. W. (2) początkowo z uniesioną butelką idzie w kierunku K. J. (1) , jednakże dopiero po tym jak się oddalił od niego, M. S. (1) wraz z K. J. (1) idą wspólnie w kierunku M. W. (2) i go atakują. Wersji przedstawianej przez oskarżonego przeczy jednoznaczny w swojej wymowie zapis nagrania z monitoringu miejskiego. Wynika z niego, że wbrew swoim wyjaśnieniom oskarżony przewróci pokrzywdzonego, kopał leżącego M. W. (2) i wspólnie z drugim oskarżonym zabrał mu z kieszeni portfel i telefon. Mając na względzie, że M. S. (1) wraz z K. J. (1) okradli go z jego mienia, w tym M. S. (1) zbył jego telefon w lombardzie, nie sposób uznać, że schylił się nad pokrzywdzonym w trosce o jego stan zdrowia. Również wyjaśnienia jakoby nie miał wiedzy, że telefon, który zastawił w lombardzie nie należał do M. W. (2) nie zasługują na wiarę. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego zestawienie przebiegu zdarzenia utrwalonego na nagraniu z monitoringu z faktem następczego zbycia telefonu pokrzywdzonego w lombardzie jedynym racjonalnym wyjaśnieniem wejście w posiadanie tego telefonu jest jego zabór bezpośrednio po przewróceniu i skopaniu pokrzywdzonego. Zachowanie oskarżanego widoczne na nagraniu przeczy także przedstawianej przez oskarżonego wersji o niemożności zadawania ciosów z uwagi na wcześnie przebyty uraz ręki. M. S. (1) przedstawiał zresztą dokumentację medyczną, z której wynikało, że urazu tego doznał dużo wcześniej, a nadto sposób jego zachowania nie wskazywał, aby w jakikolwiek sposób był ograniczony w możliwości operowania drugą ręką, w tym zadawania nią ciosów, czy chwytania i przewracania pokrzywdzonego. Taki sposób uwidoczniony na nagraniu pośrednio przeczy także jego wyjaśnieniom, dotyczącym zdarzenia z P. E. S. (kilka godzin później). częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Wyjaśnienia K. J. (1) z etapu postępowania przygotowawczego, w których nie przyznał się do zarzucanych mu czynów nie zasługują na wiarę. Sąd nie daje wiary także wyjaśnieniom złożonym przed Sądem, w zakresie w którym bagatelizuje swoją rolę, chociażby w zakresie rozboju na M. W. (2) . Sąd mając na względzie zapis monitoringu oraz częściowe zeznania M. W. (2) nie daje zatem wiary wyjaśnieniom oskarżonego, twierdzącego, że uderzył M. W. (2) jednokrotnie z uwagi na fakt, że odmówił poczęstowania go alkoholem w postaci wódki. Sąd za niewiarygodne - zarówno w świetle wyjaśnień M. W. (1) jak i zapisu z monitoringu - uznaje to, że pokrzywdzony upadł z uwagi na zasłabnięcie. Z zapisu kamer miejskich wprost bowiem wynika, że K. J. (1) skopał i uderzał pokrzywdzonego wspólnie z M. S. (1) , który wcześniej przewrócił pokrzywdzonego. Tym samym wyjaśnienia należało potraktować jedynie jako przyjętą nieudolną linię obrony. częściowe zeznania M. W. (2) Sąd nie uznaje za wiarygodnych w większości zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, które jak się okazało przed Sądem stanowiły jedynie relację zasłyszaną przez świadka od nieustalonej kobiety. Ponadto zeznania z etapu postępowania przygotowawczego są niespójne i nie korelują z zapisem zdarzenia zarejestrowanym przez monitoring miejski. Na nagraniu widać, że pokrzywdzony jeszcze przed atakiem miał problemy z zachowaniem równowagi i poruszał się w sposób nieskoordynowany. Z zapisu monitoringu (plik oznaczony jako „vocosreen-2020-04-09_13-58-25”) wynika, że pokrzywdzony z butelką w ręce rusza za K. J. (1) i wykonuje w jego kierunku ruchu przypominające chęć uderzenia go. Ponadto zeznania świadka, że sprawca celował nożem w kierunku jego twarzy, który miał mieć 15 cm długości, i finalnie został ugodzony nim w rękę, również nie zasługują na wiarę jako sprzeczne z zebranymi dowodami, a przede wszystkim jednoznacznym zapisem nagrania z monitoringu. Jako niewiarygodne uznać należy także zeznania, że to M. W. (3) obszukiwała pokrzywdzonemu kieszenie, zabierając mu telefon i portfel. Przedstawiona wersja wydarzeń jest sprzeczna ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z zapisem z monitoringu a także z zeznaniami M. W. (2) , który przed Sądem przyznał, że zeznawał na podstawie relacji przedstawionej mu przez spotkaną kobietę, o nieustalonych personaliach. 1.1.2. Wyjaśnienia K. J. (1) Wyjaśnienia K. J. (1) z etapu postępowania przygotowawczego, w których nie przyznał się do zarzucanych mu czynów nie zasługują na wiarę. Sąd nie daje wiary także wyjaśnieniom złożonym przed Sądem, w zakresie w którym bagatelizuje swoją rolę, chociażby w zakresie rozboju na M. W. (2) . Sąd mając na względzie zapis monitoringu oraz częściowe zeznania M. W. (2) , nie przyznaje waloru wiarygodności wyjaśnieniom, w których podnosi, że wymieniony upadł po tym, jak uderzył oskarżonego w twarz i było to podyktowane chorobą a nie zachowaniem K. J. (1) . 1.1.3. wyjaśnienia P. D. (1) Podczas pierwszego przesłuchania oskarżony skorzystał ze swojego prawa do odmowy składania wyjaśnień. Podczas przesłuchania aresztowanego, P. D. (2) nie przyznał się do popełnienia żadnego z zarzucanych mu czynów. Oskarżony przed Sądem nie przyznał się także do pozostałych czynów, prócz czynu dokonanego na szkodę E. J. (1) . Sąd nie przyznaje waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznaje się do czynu popełnionego na szkodę B. B. (3) , uznając, że stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Jego wyjaśnienia stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami F. C. i M. W. (1) , które wskazały, że brał on udział w zdarzeniu. Przeczą im także zeznania pokrzywdzonego, który w szczegółowy sposób opisał zachowanie napastników a jego relacja oprócz potwierdzenia wyjaśnieniami F. C. i M. W. (1) ma swoje oparcie także w zasadach racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego. częściowe wyjaśnienia M. S. (1) Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznaje się do winy, przerzucając całą odpowiedzialność na F. C. . Wskazać należy, że pokrzywdzony B. B. (3) rozpoznał M. S. (1) na tablicy poglądowej i wskazał, że rozboju na nim dokonało dwóch mężczyzn a nie kobieta. Tym samym nie sposób uznać, że oskarżony został pomówiony przez F. C. . Również wyjaśnienia złożone przed Sądem, podczas których oskarżony wskazuje, że nie pamięta w ogóle zdarzenia, bo był pod wpływem alkoholu nie zasługują na wiarę. Skoro w trakcie postępowania przygotowawczego chciał przenieść odpowiedzialność na F. C. , wywnioskować można, że pamiętał, że poprosił ją o zbycie telefonów w lombardzie. Co, oczywiste stan upojenia alkoholowego, w który sam oskarżony się wprowadził, nie wyłącza odpowiedzialności karnej, jednakże w ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego, jakoby czyn został mu przypisany z uwagi na jego stan nie może się ostać na gruncie niniejszej sprawy. 1.1.4. częściowe wyjaśnienia K. J. (1) Sąd nie daje wiary oskarżonemu, że czynu dokonał sam, gdyż jest to sprzeczne z zeznaniami świadka D. G. , który nie miał powodów do składania fałszywych zeznań a Sąd przyznał jego zeznaniom walor wiarygodności w całości. Jednocześnie brak jest dowodów, w oparciu o które można ustalić pozostałych sprawców włamania. płyta z zapisem monitoringu z k. 110 Zapis z monitoringu nie stanowił ustaleń faktycznych w sprawie. Nagranie została zarejestrowane w innym czasie, aniżeli wskazywany przez świadków czas dokonania włamania. Kamera znajdowała się w znacznej odległości od kiosku i utrwaliła dwie osoby, których tożsamości nie można ustalić w oparciu o utrwalony zapis. Dowód ten nie był zatem przydatny do poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych dotyczących kradzieży z włamaniem do kiosku. 1.1.1. 1.1.2. 1.1.3. kwestionariusz wywiadu środowiskowego M. S. (1) Nie udało się przeprowadzić wywiadu. Notatki urzędowe Walor dowodowy notatek urzędowych od samego początku budził poważne wątpliwości. Należy wskazać, że w odniesieniu do części stawianych zarzutów stały się one faktycznie jedynym dowodem, na którym oparto tą część aktu oskarżenia, czego potwierdzeniem jest uzasadnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów P. D. (1) . Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że to właśnie owe notatki stanowią jedyny dowód postawionego P. D. (1) i M. S. (1) zarzutu udziału w kradzieży z włamaniem do kiosku (notatka z 15.04.2020r. – rozpytanie D. ) oraz kradzieży przez P. D. (1) przymiotów ze strychu przy ul. (...) (notatka z 14.04.2020r. – rozpytanie K. J. (1) ). W ocenie Sądu wskazane notatki urzędowe nie mogą stanowić podstawy ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonych. Na ich podstawie nie można bowiem dokonywać ustalań faktycznych sprzecznych z wyjaśnieniami oskarżonego, czy zeznaniami świadka, których rozpytywano, albowiem byłoby to sprzeczne z zakazem wyrażonym w art. 174 k.p.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2009 r., II AKa 405/09, Lex numer 568537, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2012 r. II AKa 389/12, ). Stosownie do treści art. 143 § 2 k.p.k. przeprowadzenie czynności rozpytania może zostać utrwalone w formie notatki urzędowej, ale jednocześnie późniejsze jej samodzielne dowodowe wykorzystanie jako podstawy poczynionych ustaleń jest niemożliwe. Informacje, które przesłuchujący oskarżonych funkcjonariusz uzyskał w czasie ich rozpytania winny stanowić ewentualnie podstawę przeprowadzenia kolejnych dowodów, które mogłyby potwierdzić podane w czasie rozpytania fakty i okoliczności. Tak się jednak nie stało i żaden dowód nie potwierdził udziału oskarżonych S. i D. w dokonaniu kradzieży z włamaniem a w przypadku P. D. (1) dodatkowo kradzieży strychowej. Z uwagi na gwarancyjną role protokołu, zwłaszcza w kontekście realizacji prawa do obrony, oparcie ustaleń na notatce urzędowej jako „nieformalnym” sposobie przeprowadzenia dowodu stanowiłoby naruszenie zasady rozstrzygania w przedmiocie odpowiedzialności karnej w oparciu o dowody zebrane w wymaganej formie i procedurze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2007 r., V KK 183/06 oraz z dnia 6 października 2009 r., II KK 83/09, LEX nr 532383). Sytuacji tej nie zmieniłoby nawet ewentualne przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariusza Policji, który przeprowadził rozpytanie i sporządził notatkę. Ułomność takiego dowodu jest podkreślana w orzecznictwie, w którym wskazuje się wręcz, że „niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń na podstawie faktów, jakoby (rzekomo) podanych policjantowi w trakcie rozpytania podejrzanego lub świadka i następnie przez tego policjanta zeznanych, nawet gdyby wcześniej utrwalił je w notatce” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2011 r., II AKa 85/11, KZS 2011/7-8/47). Tym samym, mając na uwadze poczynione wyżej uwagi, Sąd nie wykorzystał notatek urzędowych z rozpytania oskarżonych przez funkcjonariuszy Policji jako dowodów stanowiących podstawę ustalenia faktów. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem IV. XIII. M. S. (1) , P. D. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Rozbój z art. 280 § 1 k.k. Wina i sprawstwo M. S. (1) i P. D. (1) w zakresie rozboju dokonanego na pokrzywdzonym B. B. (4) nie budzi wątpliwości. Jednocześnie Sąd wskazuje, że w oparciu o zebrane dowody i poczynione w oparciu o nie ustalenia brak było podstaw do uznania, aby swoim zachowaniem oskarżeni wypełnili znamiona przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. (rozbój z użyciem noża). Jak wynika bowiem z zebranych dowodów żaden z oskarżonych nie posługiwał się w czasie zdarzenia nożem, a tym bardziej nie groził nim pokrzywdzonemu. Potwierdzenie ich sprawstwa jest całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonych służyły jedynie do utrudnienia postępowania i ograniczenia ich odpowiedzialności karnej. Sąd ma oczywiście w polu widzenia, że korzystają z przysługującego im w tym zakresie prawa. Jednak wyjaśnienia oskarżonych ocenił z dużą ostrożnością, podobnie zresztą zeznania pokrzywdzonego i skonfrontował je z zapisem monitoringu miejskiego, który zarejestrował zdarzenie. W konsekwencji Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że oskarżeni wypełnili swoim zachowaniem znamiona przestępstwa kwalifikowanego z art. 280 § 1 k.k. przy czym M. S. (1) w warunkach powrotu do przestępstwa a zatem w zw. z art. 64 § 1 k.k. Istotą rozboju jest sytuacja, gdy sprawca używa przemocy lub groźby przed lub w trakcie zaboru mienia. Zabór mienia następuje jednocześnie, bądź natychmiast po zastosowaniu przemocy. Natychmiastowe zawładnięcie przez sprawcę mieniem pokrzywdzonego po użyciu przez sprawcę przemocy przesądza o wypełnieniu przez sprawcę znamion tego przestępstwa. Przestępstwo rozboju nie mieści się w pojęciu kradzieży. Wprawdzie zawiera ono w sobie elementy kradzieży, ale nią nie jest, gdyż w odróżnieniu od niej jest przestępstwem złożonym, znamionującym się działaniem sprawcy, skierowanym zarówno przeciwko mieniu, jak i osobie, a więc jakościowo zupełnie innym zamachem. Szczególny sposób działania sprawcy rozboju i stosowane przez niego środki spowodowały, że ustawodawca wyodrębnił ten czyn jako odrębny typ przestępstwa, który ze względu na zawarty w nim duży ładunek społecznego niebezpieczeństwa zaliczony został do zbrodni w rozumieniu prawa karnego, a więc zagrożony znacznie wyższą sankcją niż kradzież. Na gruncie niniejszej sprawy obaj oskarżeni używali przemocy w stosunku do M. W. (2) . Przemoc objawiała się kopaniem, uderzeniem, i przewracaniem. Sprawcy wykorzystując swoją przewagę liczebną oraz siłę fizyczną, za pomocą przemocy uzyskali mienie od pokrzywdzonego. A zatem dopuścili się czynu zarówno przeciwko mieniu jak i osobie. Wskazać należy, że w znamionach przestępstwa rozboju - tak w przypadku określonym w art. 280 § 1 k.k. , jak również w art. 280 § 2 k.k. - nie zostały uwzględnione skutki w zakresie życia lub zdrowia pokrzywdzonego, stąd też spowodowanie jakichkolwiek następstw w tej materii jest irrelewantne dla bytu tego przestępstwa (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2020 r. II KK 139/20, LEX nr 3080072). M. S. (1) dokonując rozboju na B. B. (4) działał w ramach powrotu do przestępstwa. Wskazać należy, że w stosunku do oskarżonego M. S. (1) wystąpiła okoliczność o jakiej mowa w art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z dyspozycją tegoż przepisu, stosuje się go w sytuacji, gdy sprawca (tut. M. S. (1) ), dopuszcza się przestępstwa umyślnego podobnego do tego, za które został uprzednio skazany, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary. W przedmiotowej sprawie oskarżony został skazany za przestępstwo gwałtu ze szczególnym okrucieństwem z czterema innymi osobami, popełnione również w warunkach powrotu do przestępstwa, mocą wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2011 roku , zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2011 roku. Karę natomiast odbywał do dnia 25 października 2016 r. Ponadto mocą wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 18 maja 2009 r., sygn. V K 398/09 został skazany za czyn z art. 158 § 1 k.k. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 115 § 3 k.k. przestępstwa z zastosowaniem przemocy albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne. Tym samym przestępstwo rozboju i przestępstwo zgwałcenia uznać należy za przestępstwa podobne, podobnie zresztą przestępstwo pobicia i przestępstwo rozboju. Sąd w sytuacji działania w ramach powrotu do przestępstwa tzn. recydywy, może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. M. S. (1) czynu dopuścił w ciągu pięciu lat po odbyciu tejże kary, bowiem pierwszą z kar skończył odbywać dnia 25 października 2016 r. zaś za przestępstwo pobicia z dniem 14 marca 2019 roku, przy czym czynu dopuścił się w dniu 7 kwietnia 2020 roku. Zatarcie skazania nie nastąpiło. ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem II., XI. M. S. (1) , P. D. (2) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że oskarżeni M. S. (1) i P. D. (2) , działając wspólnie i w porozumieniu, wypełnili znamiona przestępstwa z art. 278 § 1 i 5 k.k. i art. 275 k.k. w zw. z 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 k.k. i z art. 275 § 1 k.k. (w postaci kradzieży) może zostać popełnione jedynie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, i taki zamiar oskarżonych miał miejsce w realiach niniejszej sprawy. Oskarżeni w sposób zaplanowany i konsekwentny zrealizowali swój czyn. Zabierając torebkę pokrzywdzonej mieli świadomość, że wewnątrz będą znajdowały się dokumenty, w tym dokument tożsamości oraz karty bankomatowe, gdyż w obecnych realiach są to powszechnie znajdujące się rzeczy czy to w torebce czy portfelu a obecność karty bankomatowej jest bardziej prawdopodobna niż obecność pieniędzy w tradycyjnej formie. Decydując się zatem na zabór całej torebki oskarżeni wiedzieli, że wraz nią dokonają zaboru właśnie dowodu osobistego i kart bankomatowych, uprawniających do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego. W ocenie Sądu zabierając damską torebkę swym zamiarem obejmowali kradzież wszystkich przedmiotów, które w tej torebce się znajdowały. W oparciu o doświadczenie życiowe można przyjąć, że właśnie w takim naturalnym i oczywistym miejscu pokrzywdzona przechowywała dokumenty czy karty bankomatowe. Nie sposób więc uznać, że oskarżeni nie obejmowali swoim zamiarem całej zwartości torebki, a zatem także dokumentów w niej się znajdujących (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia W realiach dzisiejszych czasów trudno przyjąć, że oskarżeni mogliby nie mieć świadomości potencjalnej zawartości torebki pokrzywdzonej. W orzecznictwie przyjmowane jest stanowisko, że sprawca mający zamiar określonej kradzieży, a więc chcąc ukraść, zabiera w celu przywłaszczenia to, co konkretnie ukradł, nawet nie wiedząc, jakie konkretnie są to przedmioty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2016 r., II KK 129/16, OSNKW 2016, nr 11, poz. 78). W konsekwencji uznać należy, że oskarżeni decydując się na zabór torebki pokrzywdzonej, działali z zamiarem bezpośrednim kradzieży rzeczy, które się w niej znajdują a zatem zarówno dowodu osobistego jak i karty bankomatowej. Nie ma na to wpływu okoliczność, że oskarżeni zostawili w torebce, którą wyrzucili w miejscu nieznanym pokrzywdzonej, jedynie jedną z kart bankomatowych, wszak celem ich działania było dokonanie zaboru i przywłaszczenia torebki wraz z całą jej zawartością (nie poszczególnych przedmiotów w niej zawartych). Po przejrzeniu zawartości torebki zorientowali się, że część ze znajdujących się niej przedmiotów (dokumenty, karty) nie przedstawiają dla nich żadnej wartości i wyrzucili je, ale tym samym postępowali z nimi jak ich właściwie. Ci potwierdza realizację znamienia przywłaszczenia mienia. Zatem porzucenie obu kart bankomatowych a przywłaszczenie jedynie pieniędzy nie miało wpływu na przyjętą kwalifikację prawną. Zabór cudzej rzeczy ruchomej polega bowiem na wyjęciu rzeczy spod władztwa uprawnionej osoby i objęcie jej swoim władaniem. Ten zatem fakt nastąpił z chwilą zabrania torebki z pieniędzmi, dowodem osobistym i kartami bankomatowymi z zaplecza sklepu. Ponadto zabór cudzej rzeczy musi zostać dokonany w celu jej przywłaszczenia. Oskarżeni bez wątpienia włączyli przywłaszczone rzeczy w swoje posiadanie i bezprawne nimi rozporządzili. Fakt odzyskania przez pokrzywdzoną części mienia był dziełem przypadku, bowiem jak zeznała otrzymała je od funkcjonariuszy Policji, którzy znaleźli jej własność uprzednio wyrzuconą przez sprawców. Skoro zatem oskarżeni po dokonaniu kradzieży torebki z jej zawartością przeszukali ją i po zabraniu z jej wnętrza pieniędzy i jednej z kart bankomatowych, następnie porzucili ją w miejscu znanym jedynie sobie, to niewątpliwie rozporządzili tymi rzeczami, jak własnym mieniem i automatycznie w ten właśnie sposób wykazał, że objęli je w swoje posiadanie. Kradzież karty bankomatowej (a więc karty uprawniającej jedynie do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego) wypełnia znamiona występku z art. 278 § 5 k.k. , bowiem karta bankomatowa nie stanowi rzeczy ruchomej w rozumieniu art. 115 § 9 k.k. Przepis artykułu 278 § 5 k.k. kryminalizuje kradzież "karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego", niezależnie od tego, jaki charakter ma ta karta, jeżeli tylko umożliwia ona dokonanie takiej wypłaty oraz niezależnie od kwoty, jaką można przy jej użyciu pobrać w takim automacie ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2016 r., II KK 129/16). Sąd podziela zatem stanowisko zgodnie, z którym kradzież karty płatniczej stanowi przestępstwo z art. 278 § 5 k.k. niezależnie od tego, jaki charakter ma ta karta, gdy umożliwia dokonanie wypłaty oraz niezależnie od kwoty, jaką można przy jej użyciu pobrać w automacie bankowym. Jednocześnie należy podkreślić, że oskarżeni przywłaszczyli sobie kartę płatniczą należącą do pokrzywdzonej nie tylko po to, aby pozbawić ją władztwa nad tą kartą, lecz przede wszystkim po to, aby za pomocą tej karty uzyskać

[... tekst skrócony ...]