III K 198/25

Sygn. akt III K 198/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu w III Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Magdalena Bielecka Ławnicy: Z. D. , W. E. Protokolant Katarzyna Hołowaty przy udziale Prokuratora po rozpoznaniu w dniach 13 lipca 2025 r., 23 września 2025 r., 24 października 2025 r., 2 grudnia 2025 r., 17 grudnia 2025 r. sprawy K. E. ( (...) ) s. W. i V. z d. I. ur. (...) PESEL (...) oskarżonego o to, że: I. 
        w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) działając w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu, oddał strzał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm w kierunku syna H. E. (1) , lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż nie skierował strzału w kierunku istotnych dla życia i zdrowia człowieka narządów ciała i spowodował obrażenia w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni i które naraziły go na bezpośrednią utratę życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 k.k. II. 
        w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) , wbrew przepisom ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. z późniejszymi zmianami, posiadał bez wymaganego zezwolenia pistolet małokalibrowy kal. 5,6 x 15,5 mm bez numeru i oznaczeń wytwórcy oraz amunicję do broni palnej w postaci pięćdziesięciu dwóch naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 5,6 mm x 15,5 mm 22 V. współczesnej produkcji polskiej z ołowianymi pociskami oraz jeden nabój myśliwski do broni gładkolufowej (...) współczesnej produkcji polskiej ze śrutowym ładunkiem rażącym nr 4 tj. o czyn z art. 263 § 2 kk orzeka I. 
        uznaje oskarżonego K. E. za winnego tego, że w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) naraził syna H. E. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm jeden strzał w kierunku H. E. (1) i spowodował obrażenia w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni i czyn ten kwalifikuje jako przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. 
        oskarżonego K. E. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 263 § 2 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; III. 
        na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk łączy oskarżonemu K. E. orzeczone w pkt I i II kary pozbawienia wolności i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, IV. 
        na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu K. E. na poczet orzeczonej w pkt III kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 9 kwietnia 2025 r. godz. 21.45 do dnia 23 lipca 2025 r. godz. 14.25 przyjmując, że 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 1 (jednemu) dniowi orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności; V. 
        na podstawie art. 43 a § 2 k.k. , w związku z popełnieniem czynu z art. 263 § 2 k.k. , orzeka wobec oskarżonego K. E. świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł (pięć tysięcy) na rzecz (...) (...) oraz (...) (...) ; VI. 
        na podstawie art. 44 § 1 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych ujętych pod. poz. 13-16 wykazu dowodów rzeczowych na k. 156 akt sprawy; VII. 
        na podstawie art. 44 § 6 kk orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych ujętych pod poz. 1-7 wykazu dowodów rzeczowych na k. 347 akt sprawy; VIII. 
        na podstawie art. 230 § 2 kpk zwraca pokrzywdzonemu H. E. (1) dowód rzeczowy ujęty pod poz. 8 wykazu dowodów rzeczowych na k. 347 akt sprawy; IX. 
        na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego K. E. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i na podstawie art. 17 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych odstępuje od wymierzenia mu opłaty. Sędzia Magdalena Bielecka Ławnik Roman Olakowski Ławnik Mateusz Wojciechowski UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 198/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 K. E. W dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) naraził syna H. E. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm jeden strzał w kierunku H. E. (1) i spowodował obrażenia w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni. 2 K. E. w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) , wbrew przepisom ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. z późniejszymi zmianami, posiadał bez wymaganego zezwolenia pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm bez numeru i oznaczeń wytwórcy oraz amunicję do broni palnej w postaci pięćdziesięciu dwóch naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 5,6 mm x 15,5 mm 22 V. współczesnej produkcji polskiej z ołowianymi pociskami oraz jeden nabój myśliwski do broni gładkolufowej (...) współczesnej produkcji polskiej ze śrutowym ładunkiem rażącym nr 4. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W 1988 r. oskarżony K. E. zamieszkiwał w E. i był zatrudniony w firmie (...) . Oskarżony należał wówczas do (...) . W tym czasie na bazarze (...) zakupił broń - pistolet małokalibrowy kal. 5,6 x 15,5 mm bez numeru i oznaczeń wytwórcy oraz amunicję w celu strzelania na strzelnicy (...) , na co jednak nie uzyskał zgody z uwagi na fakt, że dozwolone było tylko strzelanie z tej broni, która była na wyposażeniu strzelnicy. Oskarżony przez wiele lat przechowywał broń i zabrał ją ze sobą wprowadzając się do domu w F. , gdzie ukrył ją w garażu. W 2025 r. podczas sprzątania garażu oskarżony znalazł broń, wyczyścił ją i zabrał do domu, kładąc ją na szafie w sypialni. Broń była wówczas załadowana. Syn oskarżonego - pokrzywdzony H. E. (1) w wieku 20 lat zaczął używać środków odurzających w postaci marihuany. W późniejszym czasie zaczął zażywać amfetaminę i kokainę. Był leczony odwykowo w Ośrodku (...) w G. , był także leczony psychiatrycznie w (...) Centrum (...) we E. w związku z podjęciem próby samobójczej. W miejscu zamieszkania rodziny E. miały miejsce interwencje funkcjonariuszy Policji wzywanych w związku z awanturami domowymi wywoływanymi pod wpływem alkoholu. W dniu 27 lutego 2023 r. funkcjonariusze interweniowali w związku z podjęciem nieudanej próby samobójczej przez pokrzywdzonego H. E. (1) . W dniu 11 marca 2025 r. oskarżony K. E. i jego żona C. E. wezwali policję w związku z agresją syna H. , który będąc pod wpływem alkoholu demolował dom i niszczył sprzęty. Zarówno oskarżony K. E. , jak i pokrzywdzony H. E. (1) byli zatrzymywani w (...) w D. do wytrzeźwienia w związku ze stanem upojenia alkoholowego. W dniu 9 kwietnia 2025 r. żona oskarżonego C. E. pracowała na nocnej zmianie w (...) Szpitalu (...) przy ul. (...) we E. . Wychodząc z domu w F. zamknęła drzwi wejściowe na klucz. Na miejscu został oskarżony K. E. , który spożywał w tym dniu alkohol w postaci wódki. Około godziny 21.00 do domu wrócił pokrzywdzony H. E. (1) , który znajdował się wówczas pod wpływem alkoholu i środków odurzających w postaci kokainy. Pokrzywdzony chciał wejść do domu, ale nie mógł otworzyć drzwi, bo wcześniej zgubił klucze, więc zaczął dobijać się do wejścia. Oskarżony H. E. (1) znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu, przysypiał i nie otwierał drzwi synowi. Pokrzywdzony wziął leżący na podwórku drewniany kij i wybił w nim szybę w oknie, po czym wszedł do wnętrza domu, do sypialni, w której znajdował się jego ojciec. Oskarżony K. E. próbował dodzwonić się do żony C. E. , która nie mogła odebrać, bo była w pracy, gdzie nie miała dobrego zasięgu. C. E. wyszła na zewnątrz budynku, oddzwoniła do męża, który był bardzo zdenerwowany i powiedział jej, że syn rozbił szybę i wszedł do domu przez okno. Po tej rozmowie oskarżony chciał wezwać Policję, ale syn wyrwał mu telefon i zaczął go okładać drewnianym kijem po rękach i nogach. W tym czasie C. E. zadzwoniła na telefon 112 i zawiadomiła o zdarzeniu służby ratunkowe o zdarzeniu. W pewnej chwili pokrzywdzony wyszedł z sypialni ojca i awantura pomiędzy nimi zakończyła się. W tym czasie oskarżony K. E. zdjął z szafy broń palną i naładował ją, po czym położył ją na łóżku, na którym siedział. Po pewnym czasie pokrzywdzony H. E. (1) chciał wejść do pokoju ojca - wówczas oskarżony oddał w kierunku drzwi strzał z posiadanej broni, chcąc nastraszyć pokrzywdzonego. Strzał trafił pokrzywdzonego H. E. (1) w brzuch. Bezpośrednio po zdarzeniu na miejscu pojawili się wezwani przez C. E. funkcjonariusze Policji oraz ratownicy Pogotowia Ratunkowego, którzy udzielili pomocy medycznej pokrzywdzonemu. W chwili zdarzenia oskarżony K. E. znajdował się pod wpływem alkoholu – badanie stanu trzeźwości analizatorem wydechu wykazało obecność 1,36 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W chwili zdarzenia pokrzywdzony H. E. (1) znajdował się w stanie po użyciu alkoholu – badanie stanu trzeźwości analizatorem wydechu wykazało obecność 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Ponadto badanie krwi H. E. (1) wykazało obecność 18,1 ng/mL kokainy oraz 638 ng/mL benzoiloekgoniny. W wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania pokrzywdzony H. E. (1) odniósł obrażenia ciała w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej. Obrażenia te mogły powstać wskutek postrzału z małokalibrowej broni palnej, są inne niż określone w art. 156 kk i spowodowały one średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni art. 157 § 1 kk . Opiniujący w sprawie biegły z zakresu medycyny sądowej podał, że z dokumentacji medycznej wynika, że u pokrzywdzonego stwierdzono trzy otwory w powłokach jamy brzusznej, z czego dwa były połączone kanałem prowadzącym przez tkanki miękkie, zatem stanowiły one otwór wlotowy i wylotowy jednej rany, a trzeci z opisanych otworów był kanałem drugiej z ran. Według biegłego doszło do narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w myśl art. 160 § 1 kk . Biegły podtrzymał w całości wnioski postawione w opinii podczas rozprawy przed Sądem. W wydanych na potrzeby postępowania przygotowawczego opiniach biegły sądowy z zakresu badania broni i balistyki stwierdził, że: - przekazane do badań 49 jednorodnych, sportowych nabojów bocznego zapłonu kal. 5,6 x 15 mm R ( (...) Z. ) współczesnej produkcji polskiej z ołowianymi pociskami w rozumieniu Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z późniejszymi zmianami stanowiły amunicję do broni palnej sportowej bocznego zapłonu i broni gładkolufowej. Na posiadanie ww. nabojów wymagane jest stosowne pozwolenie. Sprawność wybranych losowo siedmiu nabojów określono poprzez odstrzelenie z broni palnej właściwego modelu i kalibru, wszystkie naboje odstrzeliły prawidłowo. - przekazany do badań jeden pojedynczy, wykonany samodziałowo w warunkach warsztatowych pistolet łamany bocznego zapłonu kal. 5,6 x 15 mm R bez numeru i oznaczeń wytwórcy w rozumieniu Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z późniejszymi zmianami stanowi broń palną, na której posiadanie nie wydaje się pozwolenia. W przewodzie lufy ww. pistoletu badaniem chemicznym przy użyciu soli W. w kwaśnym środowisku ujawniono jony azotynowe będące składnikiem osmalin powystrzałowych. Mechanizmy pistoletu są sprawne i działają w stopniu umożliwiającym oddawanie strzałów amunicją sportową bocznego zapłonu kal. 5,6 x 15 mm R (.22LR). Przekazana do badań łuska od odstrzelonego naboju sportowego nie stanowi amunicji oraz nie stanowi istotnej części amunicji do broni palnej. Badania łuski wykazały, że pochodzi ona od naboju odstrzelonego z przekazanego do badań wykonanego samodziałowo w warunkach warsztatowych pistoletu łamanego bocznego zapłonu kal. 5,6 x 15 mm R bez numeru i oznaczeń wytwórcy. Jak wynika z informacji Komendy Wojewódzkiej Policji we E. oskarżony K. E. nie figuruje w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji ( (...) ) jako osoba posiadająca zezwolenie na broń palną lub posiadającą dopuszczenie do posiadania broni, brak jest także informacji, aby oskarżony posiadał pozwolenie na broń w latach wcześniejszych oraz czy kiedykolwiek starał się o takie pozwolenie lub starał się o dopuszczenie do posiadania broni. Oskarżony K. E. ma 58 lat, posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest kierowacą. Jest żonaty, ma dwoje dorosłych dzieci, nie ma nikogo na utrzymaniu. Utrzymuje się z renty w wysokości około 3 200 zł miesięcznie. Oskarżony nie był wcześniej karany sądownie. Jak wynika z kwestionariusza wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania oskarżonego, K. E. od lat nadużywa alkoholu, co nasiliło się w ostatnim czasie, a pomiędzy nim a pokrzywdzonym, który zażywa środki odurzające, od dawna dochodzi do konfliktów. W toku postępowania przygotowawczego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego. W wydanej na potrzeby postępowania przygotowawczego opinii sądowo - psychiatrycznej, biegli z zakresu psychiatrii stwierdzili na podstawie przeprowadzonego badania stanu psychicznego oraz danych z akt sprawy, że oskarżony K. E. nie jest chory psychicznie, nie jest również upośledzony umysłowo, nie stwierdzono osłabienia funkcji poznawczych w rozumieniu otępienia. Osobowość opiniowanego jest zwarta, bez cech dezintegracji, rozszczepienia. Funkcjonowanie społeczne i zawodowe oskarżonego nie było do tej pory zaburzone, podejmował i utrzymywał zatrudnienie, był zdolny do planowania, realizacji celów. Ewentualne uzależnienie oskarżonego od alkoholu nie wpływa na ocenę poczytalności w odniesieniu do postawionych zarzutów. Działania objęte zarzutem nie miały motywacji chorobowej, psychotycznej. W krytycznym czasie oskarżony był w stanie upicia alkoholowego, stwierdzony poziom alkoholu istotnie wpływał ograniczająco na procesy poznawcze, zdolność krytycznej oceny sytuacji, intencji innych, osłabiał mechanizmy kontroli zachowania i mógł nasilać przeżywane emocje – lęk, niepokój, poczucie zagrożenia. Biegli stwierdzili, że oskarżony K. E. zna swój sposób reagowania na spożyty alkohol, zna ogólne działanie alkoholu na organizm człowieka. Biegli zaopiniowali, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony K. E. miał zachowaną pełną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pełną zdolność pokierowania swoim postępowaniem. W stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 31 § 1 i § 2 kk . Aktualny stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest dobry, pozwala na stawanie przed sądem i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny, może brać udział w postępowaniu. Wyjaśnienia oskarżonego K. E. 79-80, 107-109, 308-309, 417-420 Zeznania świadka C. E. 24-25, 96-97, 420-422 Zeznania świadka U. R. 69-71, 458-459 Zeznania świadka H. E. (1) 86-87, 328-329, 464-466 Protokół oględzin ciała K. E. z dokumentacją fotograficzną 4-7, 235-247 Protokół badania stanu trzeźwości K. E. 10 Protokół badania stanu trzeźwości H. E. (1) 11 Protokół oględzin miejsca zdarzenia położonego w miejscowości F. z dokumentacją fotograficzną 12-17, 223-229, 230-234 Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych 21-23 Dokumentacja medyczna H. E. (1) 31 Dane z interwencji Policji przeprowadzonych w miejscu zamieszkania rodziny E. 36-62 Wstępna opinia biegłego z zakresu balistyki Opinie biegłego z zakresu balistyki 66-67 248-256, 257-265, 266-273 Wstępna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej 68 76-78 Karta Karna 92-93 Protokół oględzin płyty z nagraniem rozmowy wraz z płytą 94-95, 98 Protokół zatrzymania K. E. 110 Dane telekomunikacyjne dot. telefonu K. E. 132-134 Protokół zatrzymania rzeczy od C. E. 153-155 Wykazy dowodów rzeczowych 156-157, 165, 166, 167 168 181, 182 Protokół pobrania krwi od H. E. (1) 280 Opinia toksykologiczna dot. H. E. (1) 282 Oględziny płyty z nagraniem rozmowy z Centrum Powiadomienia Ratunkowego we E. wraz z płytą 287-290 Wydruk danych z wykazu interwencji policji 291-294 Opinia sądowo - psychiatryczna 317-322 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego 330 Opinia sądowo - lekarska 333-335 Opinia sądowo-psychologiczna dot. H. E. (1) 473-477 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) K. E. Działanie oskarżonego K. E. w zamiarze bezpośrednim mające na celu spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Sąd uznał za nieudowodniony fakt, że oskarżony K. E. w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) oddając strzał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm w kierunku syna H. E. (1) działał w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu. Wyjaśnienia oskarżonego K. E. 79-80, 107-109, 308-309, 417-420 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1 Wyjaśnienia oskarżonego K. E. Konstruując stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego K. E. odnośnie okoliczności dotyczących zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Oskarżony w trakcie postępowania przygotowawczego konsekwentnie przyznawał, że zatrzymana broń i amunicja były jego własnością i że w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania oddał strzał w celu odstraszenia syna, ale nieświadomie celował w jego kierunku. Oskarżony stale zaprzeczał, jakoby chciał spowodować obrażenia ciała u pokrzywdzonego Przesłuchany podczas rozprawy przed Sądem oskarżony K. E. nie przyznał się do zarzutu w takiej formie, w jakiej został sformułowany. Wyjaśnił, że starał się dla syna, był dla niego dobry, to jego ukochany syn, był szczęśliwy, kiedy przeszedł na świat, to bardzo mądry chłopak, dobrze się uczył, był z niego dumny i jest dalej. Podał, że jego celem było, żeby wyszedł z nałogu, on jest uzależniony od narkotyków, rozmawiał z dzielnicowym na ten temat. Wskazał, że może popełnił błąd, bo może powinien coś wcześniej zauważyć, jak syn był w drugiej klasie technikum, to zaczął się inaczej zachowwać, mówił żonie, że coś się dzieje, ale ona tego nie widziała, powiedziała, że on to wyolbrzymia, chociaż jest pielęgniarką. Wyjaśnił, że syn zażywał marihuanę i amfetaminę, a jeśli chodzi o zdarzenie, to wtedy on był pod wpływem kokainy. Oskarżony podał, że chciał podjąć terapię odwykową od alkoholu, ale powiedziano mu, że się nie kwalifikuje, ma wiele przypadłości i był kwalifikowany do transplantacji, gdzie powiedziano mu, że musi odstawić alkohol. Podał, że zdarzenie miało miejsce w miejscu zamieszkania, to było wieczorem około godziny 21, syn wówczas zamieszkiwał z nimi i były scysje ze względu na narkotyki syna, miarka się przebrała, jak syn raz pchnął żonę. Stwierdził, że nigdy nie bił syna, zgłaszał te sytuacje do dzielnicowego, on przyjechał i pogadał z synem, była wdrożona procedura niebieskiej karty. Stwierdził, że dzielnicowy polecił, żeby złożył zawiadomienie o znęcaniu się przez syna nad nimi, ale tego nie zrobili, choć próbował żonę do tego przekonać, ale nie chciał tego zrobić, bo wiedział, że w więzieniu go nie zresocjalizują. Stwierdził, że były momenty, że było dobrze, syn nie brał narkotyków, był na leczeniu odwykowym, to było w G. , wozili go tam, to prywatny ośrodek, a potem, po 3 miesiącach zadzwonił do niego dyrektor, że syn nie chce tam być i to było jedyne leczenie syna. Wyjaśnił, że nic nie wie, żeby syn popełnił jakieś przestępstwo w związku z uzależnieniem od narkotyków. Oskarżony podał, że w dniu zdarzenia jego żona miała dyżur i była w pracy w szpitalu na ul. (...) , on był w tym dniu u sąsiada, był jego brat, spożywali wspólnie alkohol - wypił z nimi 0,7 l. wódki i po 2 piwa i był tam do godziny 18. Podał, że gdy wrócił do domu, to jeszcze wtedy żona była, a jak wyszła do pracy, to zamknęła drzwi od zewnątrz, on już drzemał przed telewizorem. Wyjaśnił, że po jakimś czasie do domu wrócił pokrzywdzony H. E. (1) , a ponieważ zgubił klucz do drzwi wejściowych, zaczął się dobijać do środka. Stwierdził, że powiedział mu, że zaraz otworzy i zaczął szukać swojego klucza. Wyjaśnił, że syn był strasznie nastawiony, zachowywał się nienaturalnie, miał spuszczona głowę i mówił sam do siebie. on wrócił do sypialni i w tym momencie pokrzywdzony zbił szybę w ganku. Wskazał, że próbował dzwonić do żony, ale ona nie odbierała, włączyła się poczta głosowa i nie pamięta, czy coś wtedy powiedział. Podał, że nie chciał oddać synowi telefonu, wtedy on pchnął go na łóżko, przydusił go, wyrwał mu telefon, ale nie rozłączył rozmowy, nie wie, czy on wiedział, że ta sytuacja nagrywa się na pocztę głosową. Wyjaśnił, że żona będąc we E. w pracy zadzwoniła na 112 i z tego co mu żona mówiła, to powiedziała zgłaszając, że coś się dzieje w domu i syn jest pod wpływem narkotyków. Podał, że jak syn go rzucił na łóżko, to bił go kijem, którym wcześniej zbił szybę,, on bronił się rękami, uderzył go w okolice ucha. Stwierdził, że padł na łóżko i pokrzywdzony wtedy dał mu spokój i wyszedł z pokoju, zaczął chodzić po korytarzu w jedną i w drugą stronę. Podał, że w tym momencie się przeraził, był pobity, wiedział, że jak wejdzie drugi raz, to będzie po nim, nie miał już sil się bronić, nie dałby rady. Wyjaśnił, że dwa miesiące wcześniej przyniósł z garażu do sypialni pistolet i amunicję, które kupił w 1988 r. na R. w E. . Przyznał, że nie miał pozwolenia na broń i nie wie, dlaczego się nie pozbył tej broni, broń była załadowana, ale nie wie, kiedy ją załadował. Podał, że przypomniał sobie o tym pistolecie i sięgnął po broń, wyciągnął ją z pudełka. Stwierdził, że kiedy syn złapał za klamkę, oddał strzał w kierunku drzwi, błędem było, że nie oddał strzału ostrzegawczego. Podał, że oddał strzał z lewej ręki, gdzie jest praworęczny, celował w dół w ścianę i nacisnął spust, a w tym momencie syn wtargnął do sypialni. Wyjaśnił, że był przekonany ze pocisk utknął w ścianie, bo nie mierzył w syna, pomiędzy nimi była odległość 3 metrów. Stwierdził, że chciał tylko, żeby on dał mu spokój, chciał go przestraszyć, ale na nieszczęście kula ślizgnęła syna w lewy bok. Wyjaśnił, że był w silnych emocjach, nie mierzył do syna, nie chciał go postrzelić, zabić. Oskarżony nie przyznał się do tego, że celował do pokrzywdzonego i chciał spowodować ciężki uszczerbek jego ciała lub chorobę zagrażającą życiu. Podał, że usiadł, odłożył broń na łóżko i wtedy usłyszał sygnały, przyjechała karetka, policja i został zatrzymany. Oskarżony w pełni podtrzymał wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania przygotowawczego. Wyjaśnienia oskarżonego K. E. znajdują swoje odzwierciedlenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Oskarżony opisał okoliczności zdarzenia i wskazał motywy swojego działania konsekwentnie podając, iż nie miał zamiaru spowodować jakichkolwiek obrażeń ciał u pokrzywdzonego, a oddając strzał chciał go jedynie przestraszyć. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonego. Zeznania świadka C. E. Zeznania żony oskarżonego okazały się istotne dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie C. E. nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia będącego przedmiotem postępowania, ale wiarygodnie opisała relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, potwierdziła fakt nadużywania alkoholu przez męża oraz uzależnienia syna od narkotyków. Świadek podała ponadto, że pokrzywdzony H. E. (1) jest osobą agresywną w stosunku do niej i oskarżonego, przeciwko niemu toczy się postępowanie o znęcanie się nad nimi i zastosowano w stosunku do niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu zbliżania się do rodziców. C. E. potwierdziła, że w trakcie zdarzenia rozmawiała telefonicznie z oskarżonym, który był bardzo zdenerwowany i powiedział jej, że syn rozwalił szybę i wszedł przez okno. Zeznania żony oskarżonego były spójne i w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, w szczególności wyjaśnieniami oskarżonego K. E. , dokumentacją zaświadczającą o przeprowadzeniu czynności procesowych i stąd Sąd dał im w pełni wiarę, konstruując min. na ich podstawie ustalenia faktyczne dotyczące przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Zeznania świadka U. R. Mąż siostry oskarżonego U. R. nie był naocznym świadkiem zdarzenia będącego przedmiotem postępowania i opisał jedynie okoliczności dotyczące relacji rodzinnych oskarżonego i pokrzywdzonego. Świadek wskazał, że wie, że to oskarżony K. E. postrzelił syna H. po tym, jak doszło pomiędzy nimi do kłótni, ale nie wie co nim kierowało. Świadek krytycznie ocenił oskarżonego jako ojca, potwierdził także fakt uzależnienia pokrzywdzonego H. E. (1) od narkotyków. Świadek w pełni podtrzymał opisane zeznania podczas rozprawy przed Sądem i należało dać im wiarę, konstruując min. na ich podstawie stan faktyczny w przedmiotowej sprawie. Zeznania świadka H. E. (1) Sąd częściowo uwzględnił i dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego H. E. (1) złożonym w trakcie postępowania przygotowawczego i podczas rozprawy przed Sądem. Świadek potwierdził fakt używania od wielu lat środków odurzających w postaci marihuany i amfetaminy. Pokrzywdzony potwierdził, że w dniu zdarzenia spożywał alkohol w niewielkiej ilości. Podał, że w dniu zdarzenia wrócił do domu około godziny 22, wtedy mieszkał z rodzicami, nie miał ze sobą klucza, a drzwi były zamknięte na skobel. Stwierdził, że pukał do okna, ale ojciec nie chciał go wpuścić do domu, powiedział, że go nie wpuści do domu, trwało to około godziny. Zeznał, że był zdenerwowany, wziął haczkę i wybił okno w ganku, po czym wszedł do domu, a ojciec zaczął go wyzywać, powiedział, że ma wyjść i że zadzwoni na policję. Potwierdził, że „poszarpał” oskarżonego, chciał posprzątać szkło, ale oskarżony mu przeszkadzał. Pokrzywdzony zeznał, że szarpał się z oskarżonym, kilka razy go uderzył, ale sam też został uderzony. Stwierdził, że uderzał oskarżonego kijem, którym wcześniej wybił szybę, nie uderzał mocno, nie chciał zrobić ojcu krzywdy. Podał, że wszedł w pewnym momencie do pokoju, żeby uspokoić oskarżonego, otworzył drzwi prawą ręką, zobaczył, że ojciec podnosi w jego kierunku broń, ta broń wystrzeliła raz w jego stronę i został trafiony w brzuch w lewą stronę, a po chwili na miejsce zdarzenia przyjechali funkcjonariusze policji. Do zeznań pokrzywdzonego H. E. (1) należało podejść z ostrożnością z uwagi na długotrwały konflikt pomiędzy nim a oskarżonym oraz bezdyskusyjny fakt, iż w trakcie zdarzenia spowodował obrażenia ciała oskarżonego K. E. widoczne na znajdującej się w materiale dowodowym dokumentacji fotograficznej, a w trakcie składania zeznań starał się umniejszyć wykazany przez niego w trakcie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania zdarzenia stopień agresji. Na ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego miał wpływ również fakt, iż znajdował się w stanie po użyciu alkoholu oraz pod wpływem środka odurzającego w postaci kokainy. W wydanej na potrzeby postępowania sądowego opinii biegła z zakresu psychologii stwierdziła, że H. E. (1) ma ograniczoną zdolność do postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń dotyczących faktów związanych z niniejszą sprawą z uwagi na stan po spożyciu alkoholu i zażyciu środka odurzającego w dniu zdarzenia, jak również z uwagi na specyfikę zdarzenia i towarzyszące temu negatywne emocje, które wpływały na spostrzeganie i zapamiętywanie szczegówłow. Według biegłej dodatkowo na sposób składania zeznań przez świadka ma wpływ przyjęta przez niego postawa obronna, skłonność do przedstawiania się w bardziej aprobowanym świetle i wobec powyższego, jak również z uwagi na toczące się wobec niego postępowanie karne, świadek może zniekształcać wspomnienia w kierunku korzystnym dla siebie. Z uwagi na powyższe zeznania H. E. (1) należy oceniać w kontekście innych danych zawartych w aktach niniejszej sprawy. Wskazać ponadto należy, iż w trakcie postępowania pokrzywdzony H. E. (1) oświadczył, że nie ma żalu do ojca za tę sytuację, nie chce, żeby poszedł do więzienia, myśli, że to jego choroba alkoholowa, problemy z silnym bólem kręgosłupa oraz stres wywołany tą sytuacją doprowadziły go do takiego zachowania i nie wierzy, że oskarżony chciał go zabić, czeka na list od niego, aby wszystko wyjaśnić (k. 329). Protokół oględzin ciała K. E. z dokumentacją fotograficzną Dowód obrazujący obrażenia ciała, jakie poniósł oskarżony K. E. w wyniku pobicia przez syna – pokrzywdzonego H. E. (1) bezpośrednio przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania. Dowód niekwestionowany przez strony. Protokół badania stanu trzeźwości K. E. Protokół badania stanu trzeźwości H. E. (1) Dowody potwierdzające stan nietrzeźwości oskarżonego K. E. i stan po użyciu alkoholu pokrzywdzonego H. E. (1) w czasie zdarzenia, dowody niekwestionowane przez strony. Protokół oględzin miejsca zdarzenia położonego w miejscowości F. z dokumentacją fotograficzną Dowód przeprowadzony zgodnie z zasadami procedury karnej, niekwestionowany przez strony. Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodar-czych Dowód przeprowadzony zgodnie z zasadami procedury karnej, niekwestionowany przez strony. B. -ja medyczna H. E. (1) Dowód dokumentujący obrażenia ciała, jakie poniósł pokrzywdzony H. E. (1) w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. Dowód niekwestionowany przez strony. Dane z interwencji Policji przeprowadzo-nych w miejscu zamieszkania rodziny E. Wydruk danych z wykazu interwencji policji Dowód pozwolił na ustalenie okoliczności związanych z interwencjami w miejscu zamieszkania oskarżonego i pokrzywdzonego przed zdarzeniem będącym przedmiotem postępowania.  Dowód niekwestionowany przez strony. Wstępna opinia biegłego z zakresu balistyki Opinie biegłego z zakresu balistyki Dowody przeprowadzone przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne, opinie są jasne, pełne, zaś dokonane ustalenia nie budzą wątpliwości. Dowody niekwestionowane przez strony. Wstępna opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej Dowody przeprowadzone przez biegłego posiadającego wiadomości specjalne pozwoliły na ustalenie obrażeń, jakich doznał pokrzywdzony H. E. (1) w wyniku zdarzenia będącego przedmiotem postępowania oraz mechanizmu ich powstania. Dowody niekwestionowane przez strony. Karta Karna Dowód świadczący o uprzedniej niekaralności oskarżonego K. E. . Protokół oględzin płyty z nagraniem rozmowy wraz z płytą Oględziny płyty z nagraniem rozmowy z Centrum Powiadomie-nia Ratunkowego we E. wraz z płytą Dowód obrazujący przebieg rozmowy z C. E. z dyspozytorem numeru ratunkowego 112 – dowód niekwestionowany przez strony. Protokół zatrzymania K. E. Zatrzymanie oskarżonego K. E. było okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez strony. Dane telekomuni-kacyjne dot. telefonu K. E. Dowód świadczący o fakcie rozmowy telefonicznej oskarżonego K. E. z C. E. – dowód niekwestionowany przez strony. Protokół zatrzymania rzeczy od C. E. Wykazy dowodów rzeczowych Dowody przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury karnej, potwierdzające fakt zabezpieczenia dowodów rzeczowych, które miały związek z przedmiotowym zdarzeniem. Protokół pobrania krwi od H. E. (1) Opinia toksykolo-giczna dot. H. E. (1) Dowody pozwoliły na ustalenie, że w chwili zdarzenia pokrzywdzony H. E. (2) był pod wpływem środków odurzających. Badanie krwi H. E. (1) wykazało obecność 18,1 ng/mL kokainy oraz 638 ng/mL benzoiloekgoniny. Dowody nie były kwestionowane przez strony. Opinia sądowo – psychiatrycz-na Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłych zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłych nie budzą żadnych wątpliwości, biegli w sposób należyty wyjaśnił swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony. Kwestionar-iusz wywiadu środowisko-wego Dowód potwierdzający nadużywanie alkoholu przez oskarżonego K. E. , używanie środków odurzających pomiędzy H. E. (1) i narastający od lat konflikt pomiędzy nimi. Opinia sądowo-psychologiczna dot. H. E. (1) Opinia jest pełna, logiczna wydana przez biegłą z zakresu psychologii zgodnie z posiadaną wiedzą fachową, ustalenia biegłej nie budzą żadnych wątpliwości, biegła w sposób należyty wyjaśniła swoje ustalenia. Dowód nie był kwestionowany przez strony 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony □ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem K. E. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W opinii Sądu sprawstwo i wina oskarżonego K. E. w zakresie postrzelenia i spowodowania u pokrzywdzonego H. E. (1) obrażeń ciała nie budzą wątpliwości. Jednocześnie Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować inaczej, niż uczynił to oskarżyciel publiczny w akcie oskarżenia. Przebieg wydarzeń wynika jednoznacznie z przeprowadzonych dowodów, w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego K. E. , zeznań pokrzywdzonego H. E. (1) , zeznań świadków C. E. , U. R. , a także dokumentacji lekarskiej, a przede wszystkim opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej. Opisane dowody wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że przyczyną obrażeń, jakie w dniu zdarzenia odniósł pokrzywdzony H. E. (1) , było zachowanie oskarżonego K. E. , który w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) naraził syna H. E. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm strzał w kierunku H. E. (1) i spowodował obrażenia w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni. Z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej w sposób jednoznaczny wynika, że pokrzywdzony H. E. (1) wskutek postrzału doznał obrażeń ciała, które są inne niż określone w art. 156 kk i spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni w myśl art. 157 § 1 kk i jednocześnie został on narażony w przebiegu przedmiotowego zdarzenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. W świetle zgromadzonych w przedmiotowej sprawie dowodów nie może budzić żadnych wątpliwości, że to oskarżony K. E. był sprawcą obrażeń pokrzywdzonego H. E. (1) . Wszystkie wymienione wyżej dowody dają niewątpliwą podstawę do prawidłowego ustalenia przebiegu całego zdarzenia z dnia 9 kwietnia 2025 r. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i wynikłe z niej ustalenia faktyczne powzięte przez Sąd, prowadzą do wniosku, że oskarżony K. E. swoim zachowaniem nie wyczerpał ustawowych znamion przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.k. , który penalizuje zachowania polegające na spowodowaniu ciężkiego uszczerbku na zdrowiu m.in. w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Jego istotą jest wystąpienie skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jako ciężki uszczerbek na zdrowiu ustawodawca zakwalifikował m.in. chorobę realnie zagrażającą życiu. Określenie „realnie zagrażająca życiu" oznacza, iż choroba ma zagrażać rzeczywiście, a nie tylko potencjalnie życiu pokrzywdzonego. Dla przyjęcia, że czyn sprawcy wypełnia te właśnie znamiona ustawy, należy ustalić, że nastąpiło poważne zaburzenie podstawowych czynności narządu któregoś z układów istotnych dla utrzymania życia - centralnego układu nerwowego, układu krążenia, oddechowego oraz że z powodu tegoż zaburzenia niezwykle wysokie jest prawdopodobieństwo nastąpienia zatrzymania czynności tych układów i śmierci pokrzywdzonego (por. Zoll (w:) F. N. , s. 362-363; W. (w:) (...) , t. 10, s. 221-228). Poza koniecznością ustalenia istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem sprawcy, a skutkiem konieczne jest również wykazanie umyślności takiego działania. Od strony podmiotowej przestępstwo określone w art. 156 k.k. może być bowiem popełnione jedynie umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym. Sprawca musi, zatem obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na wystąpienie takiego skutku się godzić. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że zachowanie oskarżonego polegające na oddaniu strzału w kierunku drzwi otwieranych przez pokrzywdzonego wypełniło znamiona usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu. Sąd oparł się w tej mierze przede wszystkim na ocenie depozycji oskarżonego i pokrzywdzonego. Oskarżony oddał strzał w kierunku drzwi otwieranych przez pokrzywdzonego, który został trafiony wystrzelonym pociskiem, co spowodowało powstanie opisanych wcześniej obrażeń ciała. Strzał oddano z bliskiej odległości i mógł on stanowić realne zagrożenie dla życia i zdrowia pokrzywdzonego H. E. (1) . Realne skutki postrzału oceniał natomiast biegły z zakresu medycyny sądowej. Biegły ten stwierdził, iż pokrzywdzony doznał dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni i które naraziły go na bezpośrednią utratę życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W opinii Sądu ocena zamiaru oskarżonego nie może być skoncentrowana wyłącznie na potencjalnie możliwych skutkach jego działania, ale musi być oparta o analizę całokształtu okoliczności składających się na zdarzenie będące przedmiotem postępowania. Niewątpliwie oskarżony K. E. w żaden sposób nie planował postrzelenia syna, a oddanie przez niego strzału było konsekwencją wcześniejszej sytuacji, kiedy został pobity przez znajdującego się pod wpływem alkoholu i środków odurzających pokrzywdzonego H. E. (1) . Oskarżony K. E. wcześniej w ogóle nie brał w ogóle pod uwagę użycia broni palnej przeciwko synowi. Zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i podczas rozprawy przed Sadem oskarżony prezentował i podtrzymywał wiarygodne wyjaśnienia, z których wynikało, że nie miał zamiaru spowodowania u syna ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wszystkie te okoliczności świadczą o tym, że nie można skutecznie przypisać oskarżonemu działania z zamiarem choćby ewentualnym usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu. Przypomnieć należy, iż co prawda zwykle o zamiarze sprawcy można, a nawet należy wnioskować na podstawie uzewnętrznionych przejawów jego zachowania się, to koniecznym jest także rozważenie przesłanek natury podmiotowej, jak i tła i powodów zajścia, pobudek działania sprawcy, stosunku do pokrzywdzonego, osobowości i charakteru sprawcy, jego dotychczasowego trybu życia, zachowania się przed i po popełnieniu czynu oraz innych okoliczności, z których niezbicie wynikałoby, że oskarżony chcąc spowodować uszkodzenie ciała, swą zgodą stanowiącą realny proces psychiczny obejmował skutek w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. W realiach sprawy niniejszej należy stwierdzić, że zachowanie oskarżonego było rodzajem impulsywnej reakcji, ale bez cech zamiaru spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego H. E. (1) . Co prawda w wypadkach przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu - jako przestępstw znamiennych skutkiem - o kwalifikacji prawnej czynu decyduje przede wszystkim powstały skutek, jednakże co do zasady nie wyklucza to zakwalifikowania go jako usiłowania do surowiej zagrożonego przestępstwa, w sytuacji gdy bez żadnych wątpliwości można wyprowadzić jednoznaczny wniosek, że skutek zamierzony przez sprawcę był dalej idący niż osiągnięty. W sprawie niniejszej na takie wnioski nie pozwala zgromadzony materiał dowodowy i jego prawidłowa ocena. Sąd dokonał w tej mierze dokładnej analizy wyjaśnień oskarżonego K. E. , odnosząc się do podanych przez niego okoliczności, mogących mieć znaczenie dla ustalenia zakresu jego odpowiedzialności karnej. Jego wyjaśnienia podlegały weryfikacji w oparciu o dowody z zeznań świadków, opinie biegłych, a także pozostałych dowodów nieosobowych. Sąd przyjął natomiast, że samo oddanie strzału z broni palnej przez oskarżonego K. E. było celowym i świadomym działaniem. Należało jednak mieć na uwadze, iż zamiaru usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu nie można się domyślać, ani domniemywać, lecz musi on wynikać z konkretnych faktów ocenianych w powiązaniu z całokształtem okoliczności danej sprawy oraz z właściwościami osobistymi sprawcy i jego stosunku do pokrzywdzonego (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2002 r. II AKa 35/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2004/3 poz. 18). Jest oczywiste, że dla przyjęcia, iż sprawca działał w zamiarze spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu nie wystarczy ustalenie, iż działał on umyślnie chcąc zadać nawet ciężkie obrażenia ciała lub godząc się z ich zadaniem, lecz konieczne jest ustalenie objęcia zamiarem także nastąpienia skutku. Należy przy tym wykazać przesłanki, na podstawie których można stwierdzić, że sprawca ujawnił, iż taki skutek był objęty chociażby jego zgodą lub z zachowania jego wynika, iż nastąpienie tego skutku było mu co najmniej obojętne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1981 r. II KR 267/81 OSNPG 1982/8-9 poz. 112 str. 10). Jeżeli takiego ustalenia nie da się dokonać bezspornie, to mimo stwierdzonej umyślności działania w zakresie spowodowania obrażeń, odpowiedzialność sprawcy kształtuje się wyłącznie na podstawie przepisów przewidujących odpowiedzialność za naruszenie prawidłowych funkcji organizmu, odpowiednio z art. 156 kk lub art. 157 kk . W realiach konkretnej sprawy należy zauważyć, że pokrzywdzony odniósł powierzchowne obrażenia spowodowane jego przypadkowym usytuowaniem względem sprawcy i takim, a nie innym torem pocisku. Oskarżony K. E. z pewnością mógł, gdyby chciał, z uwagi na niewielką odległość, oddać celny strzał w ważne dla życia części ciała pokrzywdzonego Mógł również oddać kolejne strzały, dysponował bowiem większą ilością amunicji. W żaden sposób nie manifestował chęci usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu syna. Biorąc pod uwagę dysponowanie przewagą w postaci broni palnej z łatwością mógł taki zamiar (gdyby rzeczywiście istniał) zrealizować. Reasumując Sad uznał że brak jest wystarczających dowodów świadczących o zamiarze po stronie oskarżonego K. E. usiłowania spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci chorobie realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego H. E. (1) . Wskazać przy tym należy, iż brak możliwości przypisania odpowiedzialności za usiłowanie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie wyklucza możliwości ustalenia narażenia na powstanie takiego uszczerbku (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 grudnia 2006 r., V KK 91/06, OSNKW 2007/2/18, Lex 224627). Zgodnie z art. 160 § 1 k.k. karze podlega osoba, która naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Ustawa nie określa sposobu zachowania się sprawcy realizującego znamiona typu czynu zabronionego. Narażenie człowieka na niebezpieczeństwo, o którym jest mowa w art. 160 § 1 k.k. , zachodzić będzie w wypadku naruszenia przez sprawcę opartych na naszej wiedzy i doświadczeniu reguł postępowania w stosunku do drugiego człowieka, reguł wykształconych dla określenia tolerowanego, ze względu na wagę podejmowanej czynności i stopnia zagrożenia. Sprawca musi naruszyć tę regułę postępowania, która chroni bezpieczeństwo życia lub zdrowia ludzkiego przed zagrożeniem na tej drodze, na której sprawca je w rzeczywistości sprowadził. Przestępstwo określone w art. 160 § 1 k.k. ma charakter skutkowy. Do jego dokonania konieczne jest wystąpienie skutku w postaci bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia człowieka albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Omawiany typ przestępstwa należy do kategorii konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo rozumianego jako pewna obiektywna sytuacja, czyli pewien szczególny układ rzeczy i zjawisk, z którego rozwojem zachodzi wysokie prawdopodobieństwo nastąpienia uszczerbku w dobru prawnym i tak rozumiane niebezpieczeństwo jest znamieniem typu czynu zabronionego i musi być w każdym postępowaniu ustalone dla przyjęcia odpowiedzialności za dokonanie. Sytuacja będąca niebezpieczeństwem, w znaczeniu art. 160 § 1 k.k. musi zagrażać życiu człowieka lub jego zdrowiu bezpośrednio. Pojęcia bezpośredniości niebezpieczeństwa nie można wiązać z czasową bliskością skutku, mającego nastąpić w wyniku rozwoju sytuacji niebezpiecznej. Bezpośrednie niebezpieczeństwo zachodzi wtedy, kiedy zachodzi sytuacja niewymagająca dla swojego dalszego rozwoju „włączenia się w dany układ zdarzeń elementu dodatkowego, zwłaszcza (...) podjęcia ze strony sprawcy jakiegokolwiek działania dynamizującego ten układ w wyższym stopniu" (zob. K. Buchała, Przestępstwa..., s. 85). Przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. może być popełnione umyślnie - zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i z zamiarem wynikowym. W pierwszym przypadku sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim postępowaniem zagrożenia dla życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że oskarżony K. E. oddał strzał z broni palnej w kierunku drzwi, przez które do pokoju wchodził pokrzywdzony H. E. (1) . Jak wskazał biegły z zakresu medycyny sądowej wskutek takiej sytuacji doszło do narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w myśl art. 160 § 1 k.k. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał zatem, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało odpowiedzialność oskarżonego K. E. co do popełnienia przez niego występku z art. 160 § 1 k.k. Jednocześnie Sąd przyjął, iż działanie oskarżonego K. E. polegające na spowodowaniu średniego uszczerbku na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni oraz narażenie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu stanowiło jeden czyn zabroniony. Odbywało się bowiem w ramach jednego nieprzerwanego zdarzenia historycznego, objęte było tym samym zamiarem, a zatem dla oddania jego pełnej zawartości kryminalnej należało przyjąć kumulatywną kwalifikację czynu jako wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 160 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd przyjął zatem, że oskarżony K. E. w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) naraził syna H. E. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał z broni palnej w postaci pistoletu małokalibrowego kal. 5,6 x 15,5 mm jeden strzał w kierunku H. E. (1) i spowodował obrażenia w postaci dwóch ran postrzałowych brzucha penetrujących do tkanki podskórnej, które to spowodowały średni uszczerbek na zdrowiu w postaci naruszenia czynności narządów ciała lub zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni, to jest dopuścił się popełnienia czynu z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Posiadając broń palną bez zezwolenia (do czego sam oskarżony się przyznał) wyczerpał on znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 kk . Wobec przeprowadzonych dowodów nie ulega wątpliwości Sądu, że oskarżony K. E. w dniu 9 kwietnia 2025 r. w F. , w rejonie (...) , wbrew przepisom ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. z późniejszymi zmianami, posiadał bez wymaganego zezwolenia pistolet małokalibrowy kal. 5,6 x 15,5 mm bez numeru i oznaczeń wytwórcy oraz amunicję do broni palnej w postaci pięćdziesięciu dwóch naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 5,6 mm x 15,5 mm 22 V. współczesnej produkcji polskiej z ołowianymi pociskami oraz jeden nabój myśliwski do broni gładkolufowej (...) współczesnej produkcji polskiej ze śrutowym ładunkiem rażącym nr 4. Tym samym swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Czynu określonego w tym przepisie dopuszcza się ten, kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję. Bezsporne jest w sprawie, że oskarżony posiadał sprawną broń palną oraz amunicję, na posiadanie których wymagane jest zezwolenie właściwego organu, którego to zezwolenia oskarżony nie miał, czemu sam nie zaprzeczał. Z całą pewnością można stwierdzić, że K. E. miał świadomość, że na posiadanie zarówno broni palnej, jak i amunicji do tego typu broni konieczne jest uzyskanie pozwolenia. Wiedząc, że nie posiada on takiego zezwolenia w stosunku do pistoletu, wiedział tym samym, że nie ma również uprawnień na posiadanie samej amunicji do tej broni. Wchodząc w posiadanie przedmiotowej broni i amunicji, powinien upewnić się każdorazowo, że przedmioty te rzeczywiście spełniały kryteria broni bądź amunicji, do posiadania których nie jest potrzebne pozwolenie, czego nie uczynił. Zważyć również należy, że występek z art. 263§2 k.k. polegający na nielegalnym posiadaniu broni palnej może być popełniony przez działanie (np. zabór broni innej osobie), bądź przez zaniechanie (np. sprawca nie oddaje broni, na którą nie ma pozwolenia). Dla popełnienia tego przestępstwa nie ma znaczenia też sposób, w jaki osoba, u której ujawniono broń lub amunicję znalazła się w jej posiadaniu. Pojęcie posiadania występuje w prawie karnym w znaczeniu potocznym, jako „mieć, trzymać, utrzymać czy dysponować”. Inaczej mówiąc, „posiadanie” w rozumieniu prawa karnego to faktyczne władanie mieniem bądź rzeczą, bez odwoływania się cywilistycznej konstrukcji posiadania (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 września 2009r., sygn. akt II KK 170/09, Legalis nr (...) ). W realiach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, iż znaleziona i zabezpieczona u oskarżonego broń, którą w dniu zdarzenia się posłużył, jest bronią palną w rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji , co jednoznacznie wykazał biegły powołany w niniejszej sprawie. Natomiast w myśl przepisu art. 9 cytowanej wyżej ustawy broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Natomiast oskarżony K. E. , mimo iż był w posiadaniu broni palnej, na którą według przepisów wymagane jest posiadanie odpowiedniego zezwolenia, wskazanego dokumentu nie posiadał. ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. E. I I Wymierzając oskarżonemu K. E. karę, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 k.k. , bacząc, by dolegliwość nie przekraczała stopnia winy i uwzględniając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oraz miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd miał na uwadze wskazania zawarte w art. 115 § 2 kk . Oskarżony swoim zachowaniem naraził pokrzywdzonego na niebezpieczeństwo utraty zdrowia. Posługiwał się przy tym bronią palną, na posiadanie której wymagane jest zezwolenie, a takowego nie posiadał, naruszając podstawowe dobra jakim są zdrowie, życie wolne od strachu, bezpieczeństwo publiczne oraz porządek prawny. Sąd doszedł więc do przekonania, że stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego jest znaczny. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające bardzo wysoką szkodliwość społeczną tego rodzaju przestępstw, gdyż oskarżony swoim zachowaniem spowodował realne zagrożenie dla życia i zdrowia H. E. (1) . Jako okoliczności łagodzące Sąd potraktował natomiast niekaralność oskarżonego, a przede wszystkim fakt, iż bezpośrednio przed zdarzeniem pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do szarpaniny i pobicia oskarżonego K. E. przez syna. Jak wspomniano wcześniej, zachowanie oskarżonego polegające na użyciu broni stanowiło w opinii Sądu rodzaj impulsywnej reakcji na wcześniejsze zachowanie pokrzywdzonego. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał, że kara 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełniony czyn (wymierzona zgodnie z art. 11 § 3 k.k. na podst. art. 157 § 1 k.k. ) będzie adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i spełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Jest to kara wyższa od dolnej granicy ustawowego zagrożenia, jednakże Sąd uznał taki wymiar kary za konieczny ze względu skutki czynu oskarżonego w postaci obrażeń ciała pokrzywdzonego. Z tych samych powodów ani grzywna ani kara ograniczenia wolności nie mogłyby spełnić celów kary. Za wymierzeniem kary w dolnej granicy zagrożenia przemawiały właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa. Oskarżony nie był uprzednio karany, z wywiadu środowiskowego kuratora zawodowego wynika, że oskarżony w środowisku sąsiedzkim ma generalnie dobrą opinię. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd uwzględnił wskazane powyżej okoliczności łagodzące. Orzeczona wobec oskarżonego kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest zdaniem Sądu wystarczająco dolegliwa i spełnia w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Zapobiegawczy sens wymierzonej kary pozbawienia wolności ma na celu odstraszenie od ponownego wejścia na drogę przestępstwa, natomiast jej cel wychowawczy realizuje się poprzez kształtowanie postawy sprawcy zarówno wobec własnego czynu, jak i przestępstwa w ogóle. Kara pozbawienia wolności w takiej wysokości ma skłonić oskarżonego do zmiany postępowania i przestrzegania porządku prawnego. W ramach prewencji ogólnej wymierzona kara będzie w ocenie Sądu utwierdzać w świadomości społecznej przekonanie o obowiązywaniu normy prawnej i dawać gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości. Ponadto orzeczona wobec oskarżonego kara ma działać odstraszająco na potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. Społeczne oddziaływanie kary jako jeden z celów kary jest podyktowane potrzebą przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. W opinii Sądu orzeczona kara pozbawienia wolności stanowić będzie odpowiednią gwarancję, iż oskarżony nie powróci na drogę przestępstwa. Sąd uznał, że kara 10 miesięcy pozbawienia wolności właściwie uwzględnia zarówno poważne skutki zachowania oskarżonego, jak i należycie odzwierciedli okoliczności zdarzenia i te dotyczące jego osoby. Tak ukształtowana kara w opinii Sądu w sposób właściwy oddaje stopień jego zawinienia i jest adekwatna do wagi przypisanego mu czynu. K. E. II II Wymierzając oskarżonemu K. E. na podstawie art. 263 § 2 k.k. karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za występek opisany w pkt II , a wyczerpujący dyspozycję w/w przepisu, Sąd uznał, iż jest ona adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a jednocześnie nie przekracza stopnia jego zawinienia. Zaznaczyć należy, iż Sąd przy uwzględnieniu treści art. 263 § 2 k.k. mógł wymierzyć oskarżonemu karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. W tej sytuacji orzeczona wobec oskarżonego kara nie może być uznana za niewspółmierną i nadmiernie surową, skoro jest ona zdecydowanie bliższa dolnej granicy możliwej do wymierzenia kary za przypisane oskarżonemu K. E. przestępstwo. Jako okoliczności łagodzące przy wymiarze kary Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do winy w zakresie dotyczącym przypisanego mu czynu, a także okoliczność, iż brak jest podstaw do ustalenia, aby oskarżony wcześniej używał broni i amunicji, które nielegalnie posiadał. K. E. III I, II Sąd na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączył oskarżonemu K. E. orzeczone w pkt I i II kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Okolicznościami, które Sąd bierze pod uwagę rozważając wysokość kary łącznej, są związek podmiotowy i przedmiotowy między zbiegającymi się przestępstwami, motywacja, czas popełnienia każdego z nich. W aspekcie przedmiotowym związek zbiegających się realnie przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, a to bliskość czasowa ich popełnienia (największa - gdy czyny przestępcze popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), osoby pokrzywdzonych (największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego (im bardziej zbliżone dobra, tym większa bliskości przestępstw, zatem największa przy tożsamości dóbr), sposób działania sprawcy. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki stymulujące sprawcę, rodzaj i formę winy. Im bliższy jest związek podmiotowy i przedmiotowy między czynami tym większe znaczenie zyskuje zasada absorpcji kar, im mniejszy - zasada ich kumulacji. Całkowitą absorpcję można zastosować albo wtedy, gdy wszystkie czyny wskazują bliską więź przedmiotową i podmiotową, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. N. większe jest powiązanie pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym pełniej wymiar kary łącznej powinien uwzględniać zasadę absorpcji. Przy wymiarze kary łącznej zastosowano zasadę częściowej absorbcji mając na uwadze przede wszystkim związek czasowy pomiędzy przypisanymi przestępstwami. K. E. V II Na podstawie art. 43 a § 2 k.k. , w związku z popełnieniem czynu z art. 263 § 2 k.k. , orzeczono wobec oskarżonego K. E. świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 zł na rzecz (...) (...) (...) (...) . Zgodnie z brzmieniem art. 43a § 2 k.k. orzeczenie takie, w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z art. 263 § 2 k.k. , jest obligatoryjne, zaś jego wysokość wynosi nie mniej niż 5.000 zł. Mając zaś na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w minimalnym wymiarze. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. E. IV Sąd kierując się treścią art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu K. E. na poczet orzeczonej w pkt III kary łącznej pozbawienia wolności okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 9 kwietnia 2025 r. godz. 21.45 do dnia 23 lipca 2025 r. godz. 14.25 przyjmując, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 1 dniowi orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. K. E. VI Na podstawie art. 44 § 1 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci przedmiotów pochodzących z przestępstwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania. K. E. VII Na podstawie art. 44 § 6 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci broni i amunicji ujętych pod poz. 1-7 wykazu dowodów rzeczowych na k. 347 akt sprawy. który w przypadku skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów jest obligatoryjny. 4. Inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania obrońcy oskarżonego i przyjęcia, że K. E. popełniając zarzucany mu czyn działał w ramach obrony koniecznej. Przeczy temu ocena materiału dowodowego. Kontekst sporu pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym stanowiący tło zajścia, został uwzględniony w rozważaniach Sądu, o czym mowa była we wcześniejszej części pisemnego uzasadnienia wyroku. Zachowanie oskarżonego w żadnej mierze nie może być rozpatrywane w kontekście kontratypu obrony koniecznej. Przypomnieć należy, iż co prawda obrona konieczna nie ma subsydiarnego charakteru, to jednak może mieć tylko konieczny charakter, a więc musi być podjęta w taki sposób i takimi środkami, jakie są w konkretnej sytuacji niezbędne do odparcia zamachu. Powyższe oznacza, że odpierający bezprawny zamach na dobro chronione prawem, powinien wybierać najmniej drastyczne ze skutecznych środków i sposobów obrony. Niewątpliwie sięgnięcie po broń w sytuacji, kiedy pokrzywdzony nie podjął już żadnego działania przeciwko oskarżonemu, przeczy konstrukcji przyjętej przez ustawodawcę w art. 25 k.k. Sąd w tym zakresie dokonał dokładnej analizy wyjaśnień oskarżonego, odnosząc się do podanych przez niego okoliczności, mogących mieć znaczenie dla ustalenia zakresu jego odpowiedzialności karnej. Jego wyjaśnienia podlegały weryfikacji w oparciu o dowody z zeznań świadków, opinie biegłych, a także pozostałe dowody nieosobowe. Zgodnie z treścią art. 25 § 1 i § 2 k.k. nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Przepis art. 25 § 1 i 2 k.k. wyznacza następujące przesłanki kontratypu obrony koniecznej: 1) zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem, 2) bezprawność zamachu, 3) bezpośredniość zamachu, 4) odpieranie zamachu, 5) konieczność obrony, 6) współmierność sposobu obrony do niebezpieczeństwa zamachu. Zamachem jest niebezpieczne zachowanie się człowieka, które narusza lub zmierza do naruszenia cudzych dóbr chronionych prawem. Dla stwierdzenia zamachu jest więc obojętne, czy dobro prawne jest już przez napastnika naruszane (np. pozbawił on pokrzywdzonego wolności i taki stan utrzymuje), czy też dopiero zmierza on do jego naruszenia (np. usiłuje zadać pokrzywdzonemu cios). Por. wyr. SA w Lublinie z 26.5.2008 r. (II AKa 93/08, niepubl.). Zamach, aby można go było odpierać w warunkach obrony koniecznej, musi być rzeczywisty, tzn. zachodzić obiektywnie. Z art. 25 § 1 k.k. wynika wprost, że w ramach obrony koniecznej można przeciwstawiać się zamachowi na jakiekolwiek dobra chronione prawem. Pozwala to na stosowanie omawianego kontratypu do obrony w zasadzie wszystkich dóbr, oczywiście o ile podlegają one ochronie prawnej. Nie ma przy tym znaczenia, czy tę ochronę zapewniają przepisy prawa karnego, cywilnego, czy też innej jego gałęzi. Bez znaczenia jest również charakter bronionych dóbr prawnych. Mogą być one zatem indywidualne (np. wolność, mienie), jak i społeczne (np. bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny), majątkowe, czy też przedstawiające wartość niemajątkową. Z art. 25 § 1 KK wynika expressis verbis, że obrona konieczna przysługuje wobec zamachów bezprawnych. A contrario nie przysługuje ona więc wobec czynów podjętych na podstawie i w granicach prawa. Zamachem bezprawnym jest taki zamach, który jest sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym. Nie ma przy tym znaczenia, czy będzie to sprzeczność z normami prawa karnego, czy też z normami zawartymi w aktach prawnych należących do innych gałęzi prawa (cywilnego, administracyjnego itd.). W warunkach obrony koniecznej można odpierać tylko taki zamach, który jest bezpośredni. Należy podkreślić, że sposób interpretacji elementu bezpośredniości ma fundamentalne znaczenie dla określenia dopuszczalnych granic obrony koniecznej i skuteczności podjętych działań obronnych. Bezpośredniość należy rozumieć jako wskaźnik wysokiego stopnia prawdopodobieństwa przerodzenia się zjawiska charakteryzowanego tym elementem w zjawisko drugie. Przy czym na gruncie obrony koniecznej zjawiskiem charakteryzowanym elementem bezpośredniości jest zamach, zaś zjawiskiem, w które z wysokim stopniem prawdopodobieństwa zamach ten ma się przerodzić, jest naruszenie cudzych dóbr prawnych. Stwierdzić zatem należy, że zamach bezpośredni to taki zamach, z którym wiąże się wysoki stopień prawdopodobieństwa naruszenia cudzych dóbr chronionych przez prawo. Szczególne znaczenie przypisuje się cechom natychmiastowości czy też niezwłoczności naruszenia dobra prawnego. Niekiedy wręcz identyfikuje się bezpośredniość zamachu wyłącznie z tymi cechami (zob. np. wyr. SN z 11.12.1978 r., II KR 266/78, OSNKW 1979, Nr 6, poz. 65; wyr. SA w Lublinie z 26.5.2008 r., II AKa 93/08, niepubl.). Zarzut utożsamiania bezpośredniości zamachu niemal wyłącznie z cechami natychmiastowości czy też niezwłoczności naruszenia dobra prawnego sformułować można także wobec licznych wypowiedzi doktryny (zob. np. I. Andrejew, w: Andrejew, Świda, Wolter, Kodeks karny, 1973, s. 119; M. Filar, w: Filar, Kodeks karny, 2008, s. 80; J. Giezek, w: Giezek, Kodeks karny, 2007, s. 212; A. Marek, J. Satko, Okoliczności, s. 19). Sąd uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy oskarżony K. E. nie działał w ramach obrony koniecznej. Przez konieczność sensu stricto należy rozumieć przede wszystkim kwestię stosowania sposobów i środków koniecznych do odparcia zamachu. Podobnie przyjął SN w wyroku z dnia 14 maja 1968 r., gdzie stwierdzono: „Z istoty obrony koniecznej wynika, że musi ona być «konieczna», a więc musi być podjęta w taki sposób i takimi środkami, jakie są w konkretnej sytuacji niezbędne do odparcia zamachu. Kto przekracza granice zakreślone koniecznością, kto dla odparcia zamachu stosuje środki, które nie były konieczne, dopuszcza się ekscesu intensywnego”. Dlatego trzeba stwierdzić, iż działający w obronie koniecznej ma obowiązek stosowania takich środków i w taki sposób, jaki jest konieczny, a zarazem skuteczny do odparcia zamachu. Podobnie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 marca 1982 r., gdzie stwierdzono: „Podkreślić trzeba, że działanie odpierającego zamach ma charakter prawny tylko wtedy, gdy mieści się ono w granicach konieczności, która wystąpi wtedy, gdy osoba zaatakowana wybierze najłagodniejsze środki spośród skutecznych i możliwych w konkretnej sytuacji środków i sposobów przeciwdziałania bezpośredniemu i bezprawnemu zamachowi”. Wskazać należy, że do zdarzenia będącego przedmiotem postępowania doszło już po tym, jak pokrzywdzony dostał się do domu, w którym mieszkał na stałe i po szarpaninie pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, w trakcie którego H. E. (1) spowodował obrażenia ciała oskarżonego, uderzając go drewnianą „haczką”. Oskarżony w chwili zdarzenia był w swojej sypialni, pokrzywdzony zaprzestał jakiegokolwiek ataku na jego osobę i chciał wejść do pokoju, w którym przebywał ojciec, jak twierdził, aby go uspokoić. Użycie w tym momencie przez oskarżonego K. E. broni palnej i oddanie w kierunku pokrzywdzonego H. E. (1) strzału w żaden sposób nie może być poczytane za działanie w ramach kontratypu obrony koniecznej. W przekonaniu Sądu oskarżony podczas krytycznego zdarzenia z pewnością nie znajdował się w takim położeniu, które uprawniałoby go do zastosowania obrony koniecznej wskazanej w art. 25 § 1 k.k. Wcześniejsze użycie przemocy wobec oskarżonego i odstąpienie przez pokrzywdzonego od jakiekolwiek dalszego ataku nie uprawniało oskarżonego do użycia broni palnej i postrzelenia syna. Warunkiem zastosowania przepisu art. 25 § 2 k.k. jest przecież istnienie zamachu bezprawnego, który niesie ze sobą zagrożenie dla dobra prawnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przekroczenie granic obrony koniecznej musi mieć związek z takim zamachem. Jeżeli natomiast takiego zamachu nie ma, to i nie ma możliwości zastosowania przepisu art. 25 § 2 k.k. , a sprawca podlega odpowiedzialności za zwykłe przestępstwo (zob. A. Zoll [red], Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Kraków 2004, tezy 47-49 do art. 25 k.k.; A. Marek, J. Sasko, Okoliczności wyłączające bezprawność czynu, Kraków 2000, s. 25-26; wyrok SN z 23.04.1974 r., IV KK 38/74, OSPiKA z.12, poz. 266; wyrok SN z 06.09.1989 r., II KR 39/80, OSNPG 1990, z. 2-3, poz. 16; postanowienie SN z 03.01.2002, IV KKN 635/97, OSNKW 2002, z. 5-6, poz. 39; wyrok SA we Wrocławiu z 23.08.2012 r., II AKa 230/12, LEX nr 1220373; wyrok SA w Poznaniu z 20.03.2014 r., II AKa 25/14, LEX nr 2674848). Wynika to z faktu, że przepis art. 25 § 2 k.k. stanowi o niewspółmierności środka obrony do niebezpieczeństwa zamachu, zakłada zatem (w zamyśle racjonalnego ustawodawcy) konfrontację zastosowanej obrony z zamachem, który w rzeczywistości zachodzi. W doktrynie podkreśla się, że instytucja przekroczenia granic obrony koniecznej zdeterminowana jest wystąpieniem przesłanek zastosowania tej instytucji, bo przekroczyć można tylko to, co istnieje (zob. M. Królikowski, R. Zawłocki [red.], Kodeks karny. Część ogólna. W-wa 2017, s.529). Przez naruszenie przesłanek dopuszczalnej obrony należy przy tym rozumieć niewspółczesność obrony (eksces ekstensywny) oraz nadmierną jej intensywność w stosunku do zamachu (eksces intensywny). Z kolei przy ocenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z realnością bezpośredniego zamachu zależy prześledzić zachowanie się osoby atakującej i broniącej się, skoro działania podjęte w warunkach art. 25 § 2 k.k. muszą mieć charakter obronny i być podyktowane (motywowane) wolą obrony. Ocena ich nie może sprowadzać się do ustalenia, kto zadał pierwszy cios, lecz musi wynikać z całokształtu zdarzenia, tj. kompleksowej oceny wszystkich okoliczności zajścia w powiązaniu z całokształtem zebranych w sprawie dowodów. Należy zatem dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, co winno poprzedzać niezwykle wnikliwa i skrupulatna analiza wszystkich dowodów zarówno osobowych, jak i rzeczowych, przeprowadzoną w sposób wolny od uproszczeń, z zachowaniem zasady obiektywizmu oraz reguł z art. 7 k.p.k. W świetle powyższych uwarunkowań brak było w opinii Sądu podstaw do przyjęcia, że oskarżony K. E. odpierał bezpośredni, bezprawny zamach, pokrzywdzonego H. E. (1) na swoje zdrowie działając w warunkach lub przekraczając granice obrony koniecznej, poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu i o jakiejkolwiek obronie koniecznej (a co za tym idzie i przekroczeniu jej granic przez oskarżonego) nie może być mowy. Ze strony pokrzywdzonego H. E. (1) nie istniał bezprawny zamach w momencie podejmowania działania oskarżonego polegającego na użyciu broni palnej i postrzeleniu syna i w świetle realiów przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że doszło „jedynie” do „zwykłego” przestępstwa z art. 160 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , nie zaś działania w warunkach lub przekroczenia przez oskarżonego granic obrony koniecznej ( art. 25 § 1 i § 2 k.k. ). Sąd uznał za bezskuteczny wniosek oskarżyciela publicznego o orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego H. E. (1) w kwocie 5 000 zł. Zgodnie z treścią przepisu art. 49 a § 1 kpk pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego . Tymczasem pokrzywdzony H. E. (1) w ogóle nie złożył wniosku w trybie art. 46 § 1 kk , natomiast oskarżyciel publiczny złożył wniosek już po zamknięciu przewodu sądowego, podczas wygłoszenia głosów stron na rozprawie w dniu 17 grudnia 2026 r. (k. 483). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą wniosek złożony po terminie uznać należało zatem za bezskuteczny, powołując się min. na wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2020 r. sygn. akt II AKa 111/20 (LEX nr 3104651) który stwierdził, że „w przypadku zamiaru uzyskania przez pokrzywdzonego odszkodowania w procesie karnym bądź też złożenia przez prokuratora wniosku o zasądzenie na tej podstawie od sprawcy szkody (oskarżonego) odszkodowania na rzecz pokrzywdzonego, stosowny wniosek, zgodnie z art. 49a k.p.k. , powinien zostać złożony najpóźniej do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej. Zapis ten oznacza, iż złożenie takiego wniosku po zamknięciu przewodu sądowego, o którym stanowi przepis art. 405 k.p.k. , jest bezskuteczne a tym samym nie obliguje sądu do wydania orzeczenia na podstawie art. 46 § 1 k.k. ”. 7. KOSZTY procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII Orzekając o kosztach i opłacie, Sąd wziął pod uwagę możliwości finansowe oskarżonego oraz wymiar kary. U podstaw takiego orzeczenia legły więc przepisy art. 624 k.p.k. , art.17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t. jedn. Dz.U. Nr 49 z 1983 r., poz. 223 ze zm.). 5. Podpis Sędzia Magdalena Bielecka