III K 1/23

Odpowiedź sądu

Nie, samo zaciąganie zobowiązań finansowych przez członków zarządu, jeśli mieści się w granicach ich uprawnień i statutowych kompetencji, nie stanowi nadużycia uprawnień w rozumieniu art. 296 § 1 kk, nawet jeśli działania te są nieopłacalne gospodarczo. Odpowiedzialność karna na podstawie tego przepisu dotyczy działań bezprawnych, a nie tylko niegospodarności.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że zaciąganie zobowiązań finansowych przez członków zarządu mieściło się w granicach ich uprawnień menadżerskich. Ocena tych działań jako nieopłacalnych gospodarczo nie jest wystarczająca do przypisania odpowiedzialności karnej na podstawie art. 296 § 1 kk, który chroni przed działaniami bezprawnymi, a nie tylko niegospodarnością. Ponadto, w przypadku, gdy spółka była już niewypłacalna przed objęciem stanowiska przez oskarżonych, ich późniejsze działania nie mogły doprowadzić do niewypłacalności.

Odpowiedź sądu

Tak, jeśli członek zarządu, mając świadomość istnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości, zaniecha złożenia wniosku, wypełnia znamiona przestępstwa z art. 586 ksh.

Uzasadnienie

Sąd uznał oskarżonego P. P. (1) winnym popełnienia czynu z art. 586 ksh, stwierdzając, że miał on świadomość złej kondycji finansowej spółki i istnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości, czemu dawał wyraz w korespondencji, a mimo to zaniechał złożenia wniosku.

Odpowiedź sądu

Tak, jeśli oświadczenia te są istotne dla przyznania środków i zawierają nieprawdziwe dane, a sprawca działa w celu uzyskania korzyści majątkowej, wypełnia znamiona przestępstwa z art. 297 § 1 kk.

Uzasadnienie

Sąd uznał P. P. (1) winnym popełnienia czynu z art. 297 § 1 kk, stwierdzając, że złożył on nierzetelne oświadczenia dotyczące przychodów i aktywów spółki we wniosku o dofinansowanie z UE oraz we wniosku o kredyt bankowy, co miało istotne znaczenie dla przyznania tych środków. Oskarżony P. O. został uniewinniony od analogicznego zarzutu z uwagi na brak dowodów jego udziału w sporządzaniu wniosku i brak jego podpisu.

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli nie można jednoznacznie wykazać, że sprawcy działali z bezpośrednim zamiarem oszukania pożyczkodawcy i doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a jedynie podejmowali działania w ramach dopuszczalnego ryzyka gospodarczego, zabezpieczając interesy wierzyciela.

Uzasadnienie

Sąd uniewinnił oskarżonych od zarzutów oszustwa przy zaciąganiu pożyczki, uznając, że materiał dowodowy nie pozwalał na kategoryczne stwierdzenie, iż działali oni z bezpośrednim zamiarem oszukania pożyczkodawcy. Wskazano na zabezpieczenie pożyczki hipoteką na nieruchomości o dużej wartości, doświadczenie pożyczkodawcy oraz fakt, że spółka podejmowała działania naprawcze, co sugerowało chęć kontynuowania działalności, a nie oszukańczy zamiar.

Odpowiedź sądu

Nie, jeśli nie można udowodnić, że sprawcy mieli pełną świadomość, iż używają numerów kart skradzionych lub utraconych, a ich działania można interpretować jako próbę wyjaśnienia problemów z systemem płatności, a nie jako celowe oszustwo.

Uzasadnienie

Sąd uniewinnił oskarżonych od zarzutu usiłowania oszustwa przy użyciu terminala płatniczego. Wskazano na brak dowodów potwierdzających świadomość oskarżonych co do nielegalności użytych kart płatniczych. Podkreślono, że oskarżony P. O. kontaktował się z operatorem terminala w celu wyjaśnienia problemów z płatnościami, co mogło sugerować próbę wyjaśnienia sytuacji, a nie celowe oszustwo. Brak było dowodów pozwalających na ustalenie, kto był posiadaczem kart i czy osoby trzecie brały udział w transakcjach.