III FZ 598/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu w przedmiocie sprostowania nazwiska skarżącej, uznając, że odmiana nazwiska zgodnie z zasadami języka polskiego nie stanowi błędu pisarskiego.
NSA rozpatrzył zażalenie A. Ł. na postanowienie WSA we Wrocławiu, które odmówiło sprostowania jej nazwiska w jednym z postanowień. WSA uznał, że odmiana nazwiska skarżącej zgodnie z zasadami języka polskiego nie jest oczywistą omyłką pisarską. NSA podzielił to stanowisko, powołując się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasady języka polskiego, i oddalił zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie A. Ł. na punkt postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który odmówił sprostowania jej nazwiska. Sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy postanowienie referendarza, który odmówił sprostowania zarządzenia poprzez pominięcie odmiany nazwiska skarżącej, wskazując na zasady języka polskiego. WSA uznał sprzeciw skarżącej za bezzasadny, a następnie odmówił sprostowania nazwiska w swoim postanowieniu, powołując się na art. 156 § 1 p.p.s.a. Zażalenie skarżącej na to postanowienie zostało odrzucone. Naczelny Sąd Administracyjny, analizując sprawę, stwierdził, że odmiana nazwiska skarżącej zgodnie z zasadami języka polskiego nie stanowi błędu pisarskiego ani oczywistej omyłki, która podlegałaby sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że reguły języka polskiego wskazują na konieczność odmiany nazwisk kobiecych zakończonych na '-a'. W związku z tym NSA oddalił zażalenie jako niezasadne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, odmiana nazwiska skarżącej zgodnie z zasadami języka polskiego nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej podlegającej sprostowaniu.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że reguły języka polskiego, w tym zasady ortografii, nakazują odmianę nazwisk kobiecych zakończonych na '-a'. Odmiana nazwiska skarżącej nie narusza tych reguł, dlatego nie jest to błąd pisarski ani oczywista omyłka.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (5)
Główne
p.p.s.a. art. 156 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
p.p.s.a. art. 167a § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu.
p.p.s.a. art. 260 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dotyczy sprzeciwu od postanowienia referendarza.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. - podstawa orzekania przez NSA.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Odmiana nazwiska skarżącej zgodnie z zasadami języka polskiego nie stanowi błędu pisarskiego ani oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu.
Odrzucone argumenty
Nazwisko skarżącej nie podlega odmianie i powinno brzmieć w każdym przypadku 'Ł.'.
Godne uwagi sformułowania
reguły pisowni i ortografii języka polskiego wprost wskazują, że nazwiska kobiece zakończone na samogłoskę –a, podlegają co do zasady odmianie.
Skład orzekający
Bogusław Dauter
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w orzeczeniach sądów administracyjnych w kontekście odmiany nazwisk zgodnie z zasadami języka polskiego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji odmiany nazwiska i zastosowania art. 156 p.p.s.a.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa dotyczy rutynowej kwestii proceduralnej związanej ze sprostowaniem oczywistej omyłki pisarskiej i odmianą nazwiska. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych interpretacji prawnych.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII FZ 598/23 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2023-12-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2023-11-20 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Bogusław Dauter /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6119 Inne o symbolu podstawowym 611 Hasła tematyczne Inne Skarżony organ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej Treść wyniku Oddalono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2023 poz 1634 art. 156 § 1 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Sentencja Dnia 15 grudnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. Ł. na punkt drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Wr 37/22 w przedmiocie sprostowania postanowienia w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2020 r., nr 0201-ICK.500.12.2020.4 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uznania za stronę postępowania postanawia oddalić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 13 marca 2023 r., I SPP/Wr 37/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 16 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uznania za stronę postępowania, w punkcie pierwszym utrzymał w mocy postanowienie referendarza z 7 listopada 2022 r., w punkcie drugim odmówił sprostowania postanowienia z 16 stycznia 2023 r., w punkcie trzecim odrzucił zażalenie z 12 lutego 2023 r. na postanowienie z 16 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 7 listopada 2022 r. referendarz odmówił sprostowania swojego zarządzenia poprzez pominięcie odmiany nazwiska skarżącej, wskazując, że zgodnie z regułami języka polskiego nazwisko skarżącej należy odmieniać. Następnie pismem z 15 grudnia 2022 r. skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia referendarza z 7 listopada 2022 r. Nadto pismem z 13 lutego 2023 r. skarżąca wniosła o sprostowanie w ww. sposób postanowienia sądu z 16 stycznia 2023 r. Pismem z 12 lutego 2023 r. skarżąca wniosła także zażalenie na ww. postanowienie sądu z 16 stycznia 2023 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego. Sąd pierwszej instancji uznał, że sprzeciw skarżącej z 15 grudnia 2022 r. od postanowienia referendarza z 7 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy sprostowania jest oczywiście bezzasadny. Referendarz wyjaśnił, że reguły pisowni i ortografii języka polskiego wprost wskazują, że nazwiska kobiece zakończone na samogłoskę –a, podlegają co do zasady odmianie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt I sentencji. Z tych samych powodów sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. odmówił sprostowania nazwiska skarżącej w postanowieniu z 16 stycznia 2023 r., orzekając o tym w pkt II sentencji. Natomiast zażalenie skarżącej z 12 lutego 2023 r. na postanowienie z 16 stycznia 2023 r. sąd uznał za niedopuszczalne i odrzucił w pkt III sentencji. W zażaleniu na punkt drugi postanowienia strona wniosła o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 167a § 1 p.p.s.a. do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. W niniejszej sprawie skarżąca wnioskowała o sprostowanie oznaczenia jej nazwiska, wskazując, że nie podlega ono odmianie i winno brzmieć w każdym przypadku "Ł.". W postanowieniu sąd wyjaśnił skarżącej, powołując się na słownik języka polskiego, że reguły pisowni i ortografii języka polskiego wprost wskazują, że nazwiska kobiece zakończone na samogłoskę –a, zarówno pochodzenia polskiego, jak i obcego, podlegają co do zasady odmianie (Wielki słownik ortograficzny PWN, red. E. Polański, Wydanie IV, Warszawa 2018, s. 96-97; M. Wiśnicki, Polszczyzna (nie) Urzędowa, Wrocław 2019, s. 109-110, 120). Stanowisko strony nie mogło zostać zaaprobowane, ponieważ mając na uwadze normy prawne i językowe należało przyjąć, że odmiana nazwiska skarżącej zawarta w postanowieniu z 16 stycznia 2023 r nie stanowi błędu pisarskiego bądź innej oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu. Nie narusza ona bowiem reguł języka polskiego. W związku z powyższym zaskarżony punkt drugi postanowienia należało uznać za odpowiadający prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI