III FZ 588/23

III FZ 588/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Kr 1167/22 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2023-05-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 58 § 1 pkt 3, art. 47 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1167/22, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2022 r., nr SKO.Pod/4140/723/2022, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w rubrum postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1167/22, w ten sposób, że w miejsce numeru decyzji "SKO.Pod/4141/723/2022" wpisać prawidłowo "SKO.Pod/4140/723/2022".
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1167/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 1 sierpnia 2022 r., nr SKO.Pod/4140/723/2022, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r., jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego tego Sądu z 7 listopada 2022 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu, w terminie 7 dni liczonych od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Korespondencja sądowa w zakresie powinności uzupełnienia wskazanego braku formalnego została doręczona Stronie 15 listopada 2022 r. Do dnia wydania kwestionowanego orzeczenia Skarżący nie dokonał czynności procesowej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pomimo skutecznego wezwania Skarżącego nie uzupełniono braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, który upłynął 22 listopada 2023 r. W ocenie Sądu, skoro Strona była zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych i czynności tej nie dokonała, należało zastosować sankcję odrzucenia wniesionego środka zaskarżenia.
Nie zgadzając się z zapadłym orzeczeniem, pismem z 5 lipca 2023 r. Skarżący złożył zażalenie, w treści którego wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że w wezwaniu do uzupełnienia braków nie poinformowano Strony, jakoby zaniechanie przedłożenia odpisu skargi stanowiło istotny brak formalny uniemożliwiający nadanie sprawie biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z przywołanym przepisem jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Jeżeli we wniesionym przez stronę piśmie nie dochowano warunków formalnych, w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Czynności, o których mowa w art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a., może wykonywać referendarz sądowy (§ 4). Sankcję niezachowania ww. wymogów w odniesieniu do skargi statuuje art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przewidujący rygor odrzucenia środka zaskarżenia.
Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że Skarżący wystąpił ze skargą bez przedłożenia wymaganej ilości jej odpisów zasadnie został wezwany do uzupełnienia braku formalnego. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu starszego referendarza sądowego tego Sądu z 7 listopada 2022 r. wezwano Stronę do uzupełnienia braków formalnych wniesionego środka zaskarżenia. Wezwanie doręczono Skarżącemu 15 listopada 2022 r., co spowodowało rozpoczęcie biegu ustawowego 7-dniowego terminu, którego koniec przypadał na 22 listopada 2022 r. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego pozostało bez odpowiedzi, co ostatecznie przesądzało o konieczności sięgnięcia przez Sąd pierwszej instancji po sankcję odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a.
Bez wpływu dla rzeczonej oceny pozostawały argumenty zażalenia co do rzekomego braku prawidłowego pouczenia Skarżącego. Strona została prawidłowo pouczona o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, z wyraźnym zaznaczeniem m.in. sankcji wiążącej się z niewykonaniem brakującej czynności. Przepisy nie nakazują przy tym instruować stron postępowania, jakie braki formalne mają walor istotności wpływający na konieczność uruchomienia trybu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Powyższe pozostawione jest ocenie Sądu, który uznając, że dany brak jest istotny, wzywa do jego uzupełnienia i formułuje stosowne pouczenie co do konsekwencji prawnych.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wskazaną niedokładność Naczelny Sąd Administracyjny potraktował jako omyłkę o oczywistym charakterze wymagającą sprostowania, toteż postanowił, jak w pkt 2 sentencji.