III FZ 51/26

Przedmiotem sprawy było zażalenie W. N. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gdańsku z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 669/23, dotyczące opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. WSA wezwał stronę do uiszczenia 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej, powołując się na art. 234 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych. Strona wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za niezasadne. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., do kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi pismo podlegające opłacie. Artykuł 141 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie sporządza się na wniosek strony. Zgodnie z art. 234 § 1 i § 2 p.p.s.a., za odpis wyroku z uzasadnieniem, zgłoszony na wniosek, pobiera się opłatę kancelaryjną, chyba że jest to odpis doręczany z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż wyrok sądu pierwszej instancji oddalił skargę strony. Opłata w wysokości 100 zł została precyzyjnie określona w rozporządzeniu. Strona wniosła o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a zatem zasadnie wezwano ją do uiszczenia należnej opłaty. Sąd podkreślił, że skarżącemu nie przyznano prawa pomocy, a argumentacja dotycząca pozbawienia prawa do rzetelnego procesu czy niezadowolenia z funkcjonowania sądów nie miała wpływu na zasadność zarządzenia o opłacie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający