III FZ 378/24

III FZ 378/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III FSK 1005/25 - Postanowienie NSA z 2025-08-22
I SA/Po 267/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2025-01-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 267/24, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 29 lutego 2024 r., nr SKO-GO-4151/3/2024, w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 25 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 267/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił S. w T. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 29 lutego 2024 r., nr SKO-GO-4151/3/2024, w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej organu drugiej instancji. W uzasadnieniu środka zaskarżenia Strona nie zawarła uzasadnienia żądania, ograniczając się w petitum pisma do sformułowania, że realizacja decyzji może spowodować nieodwracalną szkodę majątkową. W ocenie Sądu, w sprawie niemożliwym było zastosowanie wobec Strony instytucji wstrzymania wykonania aktu z uwagi na brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 5 sierpnia 2024 r. Skarżąca zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji, domagając się jego uchylenia w całości, a także zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu środka zaskarżenia zaznaczono, że przymusowe wykonanie kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie w skrajnym przypadku może doprowadzić do wypowiedzenia umów kredytowych i spowodować bardzo trudną sytuację finansową dla kredytobiorcy. Zaznaczono, że wyegzekwowanie zobowiązania pieniężnego po korzystnym rozstrzygnięciu dla Skarżącej spowoduje na zasadzie prawa regresu zwrot środków pieniężnych od gminy, przy czym niemożliwym będzie naprawienie sytuacji, w której banki komercyjne zdecydują się na wypowiedzenie kredytów przyznanych S. Do zażalenia nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów na poparcie podnoszonych twierdzeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do § 3 tego przepisu sąd może na wniosek zainteresowanego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jakkolwiek celem wykazania przesłanek zawartych w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności stanowiących podstawę wniosku, zainteresowany winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których podkreślano, że podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z opisanymi przesłankami oraz dokumentami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z omawianego przepisu. Sąd musi dysponować wyczerpująco przedstawionymi, wiarygodnymi twierdzeniami pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji.
W rozpoznawanej sprawie należy podzielić ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, że Skarżąca nie podołała ciążącemu nań obowiązkowi wykazania zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku nie zawarto jakiejkolwiek argumentacji pozwalającej na poznanie sytuacji majątkowej i finansowej Strony, co więcej nie poparto wniosku jakimikolwiek dokumentami w sposób pozwalający uznać za prawdopodobne trudności w spłacie zobowiązań bez uszczerbku dla egzystencji S., wszak również ta okoliczność pozostaje nieznana w sprawie. Co do zasady każda decyzja podatkowa zobowiązująca do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określone skutki w sferze finansowej zobowiązanego do ich uregulowania, toteż należy uznać te skutki za oczywiste i zawsze prowadzące do ujemnych następstw prowadzących do zmniejszenia majątku zobowiązanego. Skądinąd również w tym przypadku brak jest jakichkolwiek dokumentów mogących świadczyć, że z punktu widzenia sytuacji Skarżącej łączna kwota zobowiązań stanowiłaby znaczne obciążenie prowadzące do zachwiania stabilizacji finansowej.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Wniosek kosztowy zawarty w zażaleniu nie mógł zostać uwzględniony, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a. regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie znajdują zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, toteż brak jest podstawy prawnej zawarcia rozstrzygnięcia w omawianym zakresie.