III FZ 366/25

III FZ 366/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Brolik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Po 289/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2025-06-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 34
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 3 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 289/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
UZASADNEINIE
Postanowieniem z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 289/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że pełnomocnik skarżącego, pomimo prawidłowego wezwania oraz pouczenia o negatywnych skutkach procesowych jego niewykonania, nie przedłożył Sądowi dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Nadto, pomimo prawidłowego wezwania, strona skarżąca nie określiła także wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec powyższego ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 4 lipca 2025 r., skarżący (reprezentowany przez tego samego pełnomocnika) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 czerwca 2025 r. domagając się jego uchylenia. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik wskazała m.in., że Sąd odrzucając skargę zakwestionował przedłożone dotychczas pełnomocnictwa, które składane były do różnych spraw odnoszących się różnych nieruchomości. Do zażalenia załączył: oświadczenie skarżącego z 9 maja 2025 r. dot. ustanowionych przez siebie pełnomocników w tym m.in. żonę oraz pełnomocnictwo B.P..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Nadto zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak dołączonego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (art. 46 § 3 w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a.) jak też nie podanie wartości przedmiotu zaskarżenia na wezwanie do uzupełnienia barków skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy osoba, która wniosła skargę i została wezwana do przedłożenia pełnomocnictwa (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi), nie wykonała tego obowiązku w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do zarzutu, że WSA w Poznaniu zakwestionował dotychczasowe pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego, które były składane do różnych spraw dotyczących różnych nieruchomości należy wskazać, że w aktach sądowoadministracyjnych nie znajdowało się pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego. Tymczasem brzmienie art. 46 § 3 p.p.s.a. nie nasuwa wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy odróżnić sprawę administracyjną, czyli prowadzoną przez organy administracji publicznej, od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego.
W sprawie skarżący został także wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi). W piśmie (nie podpisanym) nadanym w placówce Poczty Polskiej 27 maja 2025 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie, nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarga była zatem obarczona brakami formalnymi, ponieważ sporządzona została przez osobę, która nie legitymowała się pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącego, nadto nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Nieuzupełnienie tych braków skutkowało odrzuceniem skargi.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.