III FZ 350/25

III FZ 350/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wr 684/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-12-10
III FSK 414/25 - Postanowienie NSA z 2025-04-28
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 197, art. 176 § 2, art. 178, art. 46 § 1 pkt 4, art. 49 § 1, art. 177a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Burmistrza Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 684/24 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 684/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) odrzucił skargę kasacyjną Burmistrza Miasta i Gminy Kąty Wrocławskie (dalej: organ) od wyroku tego Sądu z dnia 10 grudnia 2024 r., w sprawie ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w B. (dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną organu wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że powyższy wyrok wraz z uzasadnianiem doręczono organowi w dniu 2 stycznia 2025 r. Następnie, pismem z dnia 3 lutego 2025 r. organ, zastępowany przez doradcę podatkowego, wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. sygn. akt III FSK 414/25 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił skargę kasacyjną do WSA w celu usunięcia dostrzeżonych braków skargi kasacyjnej, tj. złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.
W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 maja 2025 r. wezwano pełnomocnika organu do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku albo oświadczenia zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi organu dnia 15 maja 2025 r. Odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, pismem z dnia 21 maja 2025 r., udzieliła Kierownik Wydziału Podatków i Opłat, która załączyła do pisma oświadczenie pełnomocnika organu będącego doradcą podatkowym o zrzeczeniu się rozprawy, które jednak nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W związku z tym, Sąd wezwał pełnomocnika organu do usunięcia braku formalnego ww. oświadczenia, poprzez opatrzenie go jednym z ww. podpisów w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 27 maja 2025 r. W odpowiedzi na nie, pismem z dnia 29 maja 2025 r. Kierownik Wydziału Podatków i Opłat złożyła pismo, do którego załączyła oświadczenie pełnomocnika organu o zrzeczeniu się rozprawy w sprawie ze skargi kasacyjnej, opatrzone własnoręcznym podpisem tego pełnomocnika.
Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 178 P.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną, uznając, że pełnomocnik organu nie uzupełnił jej braków formalnych w terminie.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, organ wniósł zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że przepisy P.p.s.a. nie uzależniają formy złożenia załączników od formy złożenia dokumentu. Oznacza to, że nie istnieją żadne przeszkody, aby do skargi kasacyjnej złożonej w formie dokumentu elektronicznego dołączyć dokumenty w formie papierowej, opatrzone podpisem własnoręcznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozstrzygnięcie WSA o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest prawidłowe, aczkolwiek wadliwe jest uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Jednak zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala zażalenie, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA błędnie wskazał jako przyczynę odrzucenia skargi kasacyjnej nieuzupełnienie w rzeczy samej dwóch braków formalnych, tj. braku formalnego skargi kasacyjnej i braku formalnego pisma, które miało stanowić usunięcie braku formalnego skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powodem odrzucenia skargi kasacyjnej powinno być nieusunięcie jednego braku formalnego, który został wskazany w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 maja 2025 r. Zarządzeniem tym wezwano pełnomocnika organu do złożenia wniosku albo oświadczenia zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Wezwanie to ma umocowanie prawne, tak jak i podane w nim skutki nieusunięcia braku formalnego. Art. 176 § 2 P.p.s.a. stanowi bowiem, że poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W skardze kasacyjnej nie było wniosku lub oświadczenia, o którym mowa w zacytowanym przepisie, co stanowi brak formalny skargi kasacyjnej. Skutki nieusunięcia braku formalnego w wyznaczonym terminie normuje art. 178 P.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przepisem, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten zawiera jasną dyspozycję odnośnie do skutków nieuzupełnienia braków formalnych w zakreślonym terminie – skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 maja 2025 r. przesłano oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, ale nie zostało ono podpisane. Nie sposób w takiej sytuacji przyjąć, że brak formalny skargi kasacyjnej, do usunięcia którego w terminie 7 dnia został wezwany organ, usunięto w zakreślonym terminie. Zatem zgodnie z rygorem nałożonym w ww. wezwaniu skarga kasacyjna powinna być odrzucona właśnie z tej przyczyny.
Zupełnie niezasadne było wzywanie organu do uzupełnienia braku formalnego pisma mającego stanowić usunięcie braku formalnego skargi kasacyjnej. Należy zwrócić uwagę, że wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy stanowi element skargi kasacyjnej, zatem jeśli ten element nie został zawarty w tym środku zaskarżenia, to pismo stanowiące uzupełnienie braku powinno spełniać wymogi przewidziane dla skargi kasacyjnej. Jak wynika z wcześniej przytoczonego art. 176 § 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Według zaś postanowień art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Brak podpisu powoduje, że pismo nie wywołuje żadnych skutków. Przy czym w przypadku skargi kasacyjnej podstawą do usunięcia jej braku formalnego nie jest art. 49 § 1 P.p.s.a., lecz art. 177a tej ustawy. Ten ostatnio przywołany przepis stanowi, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Z art. 177a i art. 178 P.p.s.a. wynika w sposób raczej niebudzący wątpliwości, że odrzucenie skargi kasacyjnej następuje wówczas, gdy jej braki formalne nie zostały usunięte w zakreślonym ustawowo terminie 7 dni. Jest to rygor nałożony przepisem prawa, od którego nie ma wyjątków. Niedopuszczalne jest więc zamiast odrzucenia skargi kasacyjnej na skutek nieusunięcia braku formalnego, dalsze procedowanie, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Niedochowanie przez WSA obowiązującego reżimu prawnego wygenerowało nowy problem, dotyczący prawidłowości podpisu pod pismem stanowiącym uzupełnienie braku formalnego pisma mającego usunąć brak formalny skargi kasacyjnej. Ten problem jest podniesiony w zażaleniu, ale ze względów wcześniej wskazanych bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Reasumując stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest błędnie, ale ponieważ prawidłowe jest zawarte w nim rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.