III FZ 332/25

III FZ 332/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 46 § 1 pkt 4) art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt I SPP/Bd 31/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2023 r., nr 0401-IEE.7113.52.2023.2 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt I SPP/Bd 31/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA", "sąd I instancji") w sprawie ze skargi J. M. (dalej: "Skarżąca", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: "Dyrektor", "Organ")
z 23 maja 2023 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, odrzucił zażalenie Strony na postanowienie WSA z dnia 15 maja 2024 r., odrzucające wniosek Skarżącej o przedłużenie terminu i odrzucenie zażalenia.
Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, że Skarżąca pismem
z 5 marca 2025 r. wniosła zażalenie od postanowienia z dnia 3 lutego 2025 r. odrzucającego wniosek Skarżącej z 14 stycznia 2025 r. o przedłużeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz odrzucającego zażalenie.
W wykonaniu zarządzenia z 13 marca 2025 r., WSA wezwał Stronę do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez jego podpisanie lub złożenie podpisanego odpisu zażalenia w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwani, które doręczono adresatce 8 kwietnia 2025 r. W zakreślonym przez sąd I instancji terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych zażalenia. Pismem z 15 kwietnia 2025 r. Skarżąca wniosła o wyznaczenie nowego termin, celem dopełnienia formalności wynikających
z wezwania. Przedmiotowego wniosku Skarżąca nie podpisała. Powyższe zachowanie zostało ocenione przez sąd I instancji jako nadużycie prawa, przy czym WSA wskazał, że ewentualne kolejne pisma w sprawie, które nie będą zawierać wymaganego podpisu, zostaną pozostawione w aktach bez nadawania im dalszego biegu.
W przepisanym terminie Skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając orzeczenie
w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Przedmiotowego środka zaskarżenia Skarżąca nie podpisała.
Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu z 1 lipca 2025 r. wskazał ponadto, że przed WSA prowadzonych jest szereg spraw ze skarg J. M.,
w których Skarżąca działa w ten sam sposób (...). Skarżąca uporczywie nie uzupełnia braków formalnych w postaci braku podpisu wielokrotnie składanych zażaleń. Za każdym razem wezwana do uzupełnienia braków formalnych przez podpisanie zażaleń są skutecznie jej doręczane z prawidłowym pouczeniem. W terminie do uzupełnienia ww. braków formalnych skarżąca składa wnioski o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków. Wniosków tych również nie podpisuje. Swoim postępowaniem celowo przedłuża postępowanie i uniemożliwia jego zakończenie.
Zażalenia w sprawach [...] oraz [...] zostały przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Izbie Finansowej Wydziałowi III, natomiast w sprawach [...] i [...] - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu Izbie Finansowej Wydziałowi II.
Zauważyć również należy, że w tutejszym Sądzie zawisłe są także sprawy ze skargi B. Ś. (krewnej J. M. , zamieszkałej pod tym samym adresem) prowadzone pod sygnaturami: [...] oraz [...], która ma ten sam modus operandi, co J. M.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Pismo nie spełnia wymogów formalnych zażalenia, w związku z czym podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie zaś do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl § 2 powołanego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.
Odnosząc treść przytoczonych wyżej przepisów do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżąca nie podpisała żadnego ze złożonych przez siebie pism, począwszy od urzędowego formularza wniosku
o przyznanie prawa pomocy, przez licznie składane wnioski, kończąc na rozpatrywanym przez Naczelny Sąd Administracyjny zażaleniu. Jak wynika z akt sprawy, jest to sposób działania Skarżącej, polegający na generowaniu kolejnych postępowań sądowych, a następnie uporczywym ich przewlekaniu, który uniemożliwia sądowi nadanie dalszego biegu pismom Skarżącej i rozpoznanie sprawy. Wobec zwrócenia przez Przewodniczącego Wydziału I WSA w powołanym wcześniej zarządzeniu uwagi, że w sądzie tym toczy się szereg postępowań zainicjowanych przez Skarżącą, a także niezależnie przez jej krewną, w których osoby te przejawiają identyczne metody działania, trudno uznać taki stan rzeczy za przypadkowy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że pisma składane przez Skarżącą pozbawione są w zasadzie merytorycznej zawartości, ponieważ nie wynikają z nich konkretne oczekiwania Strony. Czyni to niemożliwym ustosunkowanie się do ich treści w jakimkolwiek trybie przewidzianym przepisami p.p.s.a.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4, art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak
w sentencji.