III FZ 278/23

III FZ 278/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FZ 513/22 - Postanowienie NSA z 2022-12-13
I SA/Gl 321/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-10-10
III FSK 137/24 - Wyrok NSA z 2024-08-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art.61 par 3 i 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 321/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2022 r. nr SKO/F/41.4/955/2021/16197 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Pismem z 31 stycznia 2022 r. J. S. (dalej: Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Postanowieniem z 13 czerwca 2022 r., WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ww. orzeczenie Skarżący zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 13 grudnia 2022 r., III FZ 513/22 podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji i oddalił zażalenie.
Skarżący pismem z 18 stycznia 2023 r. ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się w tym zakresie na przepisy Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji identyfikując wniosek Skarżącego przyjął, że Skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że jego stan zdrowia uległ trwałemu i znacznemu pogorszeniu, uniemożliwiając mu prowadzenie działalności zawodowej oraz samodzielne dbanie o zaspokojenie potrzeb życiowych. Skarżący wskazał, iż na skutek przebytego pocovidowego zapalenia płuc wraz z chorobami współtowarzyszącymi, zwłaszcza częściową martwicą mięśnia sercowego, cukrzycą, oraz zespołem niewydolności angiologicznej, nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji. Pozostaje obecnie w przebiegu nawracającego zapalenia oskrzeli, które prowadzi do zaostrzenia przewlekłej niewydolności oddechowej oraz skutkuje trwałym pozostawaniem w pozycji spoczynkowej. Nadto, obecna sytuacja ekonomiczna powoduje, iż nie posiada on zasobów pieniężnych, które umożliwiałyby wielomiesięczne lub wieloletnie utrzymanie osoby, która nie generuje dochodu.
W ocenie Skarżącego, wykonanie przedmiotowej decyzji prowadziłoby do pozbawienia Skarżącego jedynych środków, które może przeznaczać na podtrzymanie egzystencji.
Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 3 kwietnia 2023 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu WSA wskazał, że zasadność ponownego żądania, które zmierza do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy oceniać nie tylko przez pryzmat spełnienia przesłanek
z art. 61 § 3 p.p.s.a. lecz również wedle kryterium określonego w § 4 tego artykułu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie tylko nie doszło do zmiany okoliczności w porównaniu z już rozpoznanym wnioskiem, ale w dalszym ciągu nie wykazano przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Do obecnie rozpatrywanego wniosku Skarżący ponownie przedłożył wyłącznie dokumentację medyczną, uzupełnioną o aktualne dokumenty. Jednocześnie Skarżący nie skonkretyzował ogólnych informacji zawartych w uprzednio złożonym wniosku oraz nie przedstawił materiału obrazującego aktualny stan majątkowy. Mając na względzie powyższe okoliczności WSA stwierdził, że uzasadnienie wniosku oraz przedstawiony materiał źródłowy nadal nie pozwala na ustalenie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną Skarżącego oraz nie uwiarygadnia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe rozstrzygnięcie Skarżący pismem z 18 kwietnia 2023 r. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając Sądowi pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, a to poprzez przyjęcie, iż stan chorobowy Skarżącego nie ma charakteru przewlekłego oraz nie ma wpływu bezpośrednio i kierunkowo na niemożliwość zarobkowania; naruszenie zasady swobodnej oceny dowodu i błąd
w ich ocenie, a to poprzez przyjęcie, iż dokumentacja medyczna ma charakter zaprzeszły, jak również poprzez stwierdzenie zapalenia oskrzeli w miejsce pocovidowego rozległego zapalenia płuc wraz z zapaleniem mięśnia sercowego. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie postanowienia WSA oraz wstrzymanie wykonalności decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie
o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast zgodnie z § 4 ww. artykułu - postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd
o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienie NSA z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18). Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony.
W niniejszej sprawie Skarżący ponawiając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał zmiany okoliczności mogących świadczyć
o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący ponownie przedłożył wyłącznie dokumentację medyczną, uzupełnioną o aktualne dokumenty
i nie przedstawił żadnych dowodów dokumentujących jego aktualną sytuację majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że składając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wobec szeroko udokumentowanego aktualnego stanu zdrowia, nie przedstawił aktualnego stanu majątkowego przez co nie pozwolił na prawidłową ocenę czy wykonanie decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, która dotyczy obowiązku zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Skarżącego, konieczne jest zobrazowanie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie przedstawił stanu majątkowego, nie podał wydatków ponoszonych z tytułu ciążących na nim zobowiązań, ani wydatków przeznaczanych na swoje utrzymanie w chorobie, nie wyjaśnił również kwestii dochodów. Brak materiałów obrazujących dochody i wydatki Skarżącego uniemożliwił tym samym dokonanie analizy jego sytuacji majątkowej, co nie pozwoliło na ocenę, czy decyzja rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sędzia Jacek Pruszyński