III FZ 233/23

III FZ 233/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Koszty sądowe
Sygn. powiązane
III FZ 29/24 - Postanowienie NSA z 2024-03-04
I SA/Op 12/23 - Wyrok WSA w Opolu z 2023-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 230 § 1, art. 220 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Op 12/23, w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 2 września 2022 r. nr SKO.40.561.2022.po w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Op 12/23, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał K. G. do uiszczenia brakującego wpisu od skargi uprzednio złożonej w sprawie, w terminie 7 dni od otrzymania odpisu zarządzenia.
W reakcji na powyższe pismem z 13 lutego 2023 r. skarżący złożył zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, w uzasadnieniu wskazując, że 3 sprawy tego podatnika zawisłe w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Opolu w przedmiocie podatku od nieruchomości za kolejne lata podatkowe winny być połączone w jedną lub podlegać jednemu wpisowi z uwagi na okoliczność, iż są identyczne, wymagające jednego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie braku odnotowania wpisu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia.
Kwestię wysokości wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535, dalej: rozporządzenie), którego § 1 pkt 1 - będący podstawą wydania zarządzenia objętego zaskarżeniem - stanowi, że w sprawach o wartości przedmiotu zaskarżenia do 10.000 zł wpis stosunkowy wynosi 4% tej wartości, nie mniej niż 100 zł.
Z uwagi na fakt, że skarżący wystąpił ze skargą na decyzję organu odwoławczego bez wymaganego wpisu - co pozostaje okolicznością bezsporną w sprawie - zasadnie został wezwany do uregulowania opłaty. Kwota wskazana w zaskarżonym zarządzeniu odpowiada wysokości wpisu należnego od skargi na decyzję organu podatkowego przewidzianego w § 1 pkt 1 rozporządzenia.
Bez wpływu dla oceny prawidłowości zarządzenia w przedmiocie wezwania do uregulowania wpisu pozostawały argumenty dotyczące jednolitości spraw poddanych rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W myśl art. 57 § 3 p.p.s.a., jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Decyzje wymiarowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za poszczególne lata podatkowe - za rok 2017 r. w ramach postępowania prowadzonego na poziomie sądowoadministracyjnym pod sygn. I SA/Op 11/23, za rok 2018 w ramach postępowania prowadzonego na poziomie sądowoadministracyjnym pod sygn. I SA/Op 12/23 oraz za rok 2019 w ramach postępowania prowadzonego na poziomie sądowoadministracyjnym pod sygn. I SA/Op 13/23 - są osobnymi aktami w rozumieniu powołanego przepisu i podlegają osobnemu zaskarżeniu, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (skarżący wywiódł 3 skargi na 3 odrębne decyzje podatkowe i każda ze spraw została odrębnie zarejestrowana). Połączenie spraw ze skarg na powyższe decyzje do wspólnego rozpoznania mogłoby ewentualnie nastąpić wyłącznie fakultatywnie w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., co jednakże pozostaje w wyłącznej gestii sądu administracyjnego, będąc jego uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem. Wspomniane rozwiązanie procesowe ma charakter czynności organizacyjnej, realizującej postulaty ergonomiki procesowej, niemniej nie prowadzi do powstania nowej sprawy. Decyzja w zakresie połączenia kilku oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie pozbawia ich cechy odrębności, nie zmienia samodzielnego charakteru, a ostatecznie nie rzutuje na możliwość zmniejszenia obciążenia finansowego strony poprzez pobranie wpisu od skargi w wysokości odpowiadającej zaskarżeniu decyzji rozstrzygającej tylko jedną sprawę. Także wyrok wydany po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, jest jednym wyrokiem wyłącznie w ujęciu formy orzeczenia w rozumieniu art. 132 p.p.s.a. (aspekt formalny), zawierając w wymiarze materialnoprawnym oddzielne rozstrzygnięcia co do każdej z połączonych spraw (skarg). Strona skarżąca ma obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej wnoszonej skargi, chyba że z obowiązku fiskalnego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.) bądź postanowienia przyznającego jej prawo pomocy w zakresie kosztów (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.), co jednakże nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone zarządzenie w pełni odpowiada przepisom obowiązującego prawa co do zasady i co do wysokości.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.