III FZ 163/26

III FZ 163/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1610/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-12-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 157 § 1, art. 145, art. 200, art. 134.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1610/25 w przedmiocie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi K. H. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/21 w sprawie ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 października 2021 r., nr 1401-IEW4.4123.32.2020/EG/RR w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1610/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) odmówił K. H. (dalej: Skarżący) uzupełnienia wyroku WSA z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1610/25, uchylającego w całości wyrok Sądu pierwszej instancji z 28 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/21 oraz uchylającego w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z 20 października 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 23 stycznia 2026 r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji.
Na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), WSA odmówił uzupełnienia wyroku, podkreślając że wskazał na powód, dla którego nie uchylił decyzji organu pierwszej instancji. Sąd wyjaśnił, że "nie jest konieczne uchylanie poprzedzającej skarżone rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji. Zalecenia Sądu mogą zostać wykonane w toku postępowania odwoławczego, na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: O.p.), Dyrektor IAS może przeprowadzić, na żądanie Strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, o ile uzna to za konieczne". W ocenie Sądu pierwszej instancji wystarczające było wyeliminowanie z obrotu prawnego wyroku WSA z 28 lipca 2022 r. oraz decyzji organu drugiej instancji.
Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub (ewentualnie) o zmianę w taki sposób, aby uzupełnić wyrok wydany w sprawie zgodnie z wnioskiem o jego uzupełnienie złożonym przez Skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu Sąd wydał rozstrzygnięcie (uchylił w całości wyrok oraz zaskarżoną decyzję). Wskazany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Zaznaczyć należy, że Sąd pierwszej instancji stosownie do wyników kontroli legalności zaskarżonej decyzji zawarł w wyroku orzeczenie w zakresie wyznaczonym przepisami art. 145 i art. 200 P.p.s.a. Wyrokiem tym rozstrzygnięto zatem sprawę co do istoty. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zakres żądania skargi nie jest dla Sądu wiążący, a tym samym Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które zostały podniesione w skardze, bądź nie zostały w niej w ogóle podniesione. Tak też uczyniono w niniejszej sprawie, podejmując rozstrzygnięcie w zakresie uchylenia decyzji organu drugiej instancji. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się przy tym innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to tym samym, że Sąd orzekł o całości sprawy i zastosował w sprawie środki przewidziane w ustawie (P.p.s.a.). Sąd nie znalazł przy tym podstaw do zamieszczenia w wydanym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć.
Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo wskazał na ugruntowane stanowisko w orzecznictwie i literaturze, zgodnie z którym wniosek o uzupełnienie wyroku nie może służyć do uzupełniania lub zmiany jego uzasadnienia przez zamieszczenie w nim kwestii zgodnie z wolą strony postępowania.
To czy wydane w sprawie orzeczenie odpowiada prawu podlega wyłącznie kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Takim środkiem nie jest natomiast wniosek o uzupełnienie wyroku.
Reasumując stwierdzić należy, że zakres wniosku o uzupełnienie, jakiego domaga się Skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie.
W konsekwencji prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o uzupełnienie, który w istocie zmierzał do zmiany rozstrzygnięcia, nie mógł być uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.