III FZ 133/26

III FZ 133/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Borszowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Sygn. powiązane
I SA/Po 762/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2025-12-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 46, art. 47, art. 49 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 762/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 4 sierpnia 2025 r., nr 3001-IEW2.4123.21.2025, 3001-IEW2.4121.16.2025 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 762/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. W. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 4 sierpnia 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 października 2025 r., pismem z 27 października 2025 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz podpisanie skargi, ewentualnie nadesłanie jej podpisanego odpisu.
Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 22 grudnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego zakwestionował postanowienie Sądu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na odrzuceniu skargi mimo braku uchybienia przez stronę terminu do usunięcia braków formalnych skargi, w sytuacji gdy Skarżący nie został skutecznie wezwany do ich uzupełnienia, a tym samym nie zaistniały ustawowe przesłanki do odrzucenia skargi.
W oparciu o tak postawiony zarzut, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci korespondencji doręczonej Skarżącemu 14 listopada 2025 r. na fakt, iż korespondencja, która została doręczona Skarżącemu 14 listopada 2025 r. zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę oraz wiele stron pouczeń, a tym samym na fakt, iż przedmiotowa korespondencja nie zawierała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz korespondencji doręczonej Skarżącemu 17 listopada 2025 r. wraz z wypełnionym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy oraz potwierdzeniem nadania na fakt, iż korespondencja, która została doręczona Skarżącemu 17 listopada 2025 r. zawierała jedynie wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy; na fakt, iż Skarżący wywiązał się z w/w wezwania i 24 listopada 2025 r. nadał na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uzupełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W treści środka zaskarżenia podniesiono, że Skarżący otrzymał z Sądu jedynie dwie korespondencje: doręczoną 14 listopada 2025 r., zawierającą odpowiedź organu na skargę wraz z kilkoma stronami pouczeń oraz doręczoną 17 listopada 2025 r., obejmującą wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazano, że w odpowiedzi na otrzymane wezwanie Skarżący uzupełnił wskazane braki i przesłał stosowne pismo do Sądu 24 listopada 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 in principio p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, zaś z § 2 pkt 1 lit. b tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, co wynika z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie – Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w przewidzianym do tego terminie. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawierała braki formalne w postaci braku podpisu oraz niepodania numeru PESEL Skarżącego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków wezwaniem z 27 października 2025 r., jednocześnie wskazując, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone Skarżącemu 14 listopada 2025 r. (k. 26). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia rzeczonych braków formalnych skargi przez Skarżącego upłynął zatem 21 listopada 2025 r.
Odnosząc się zaś do argumentacji zawartej w zażaleniu należy wskazać, że twierdzenie pełnomocnika Skarżącego o nieotrzymaniu pełnej korespondencji sądowej ma jedynie charakter przypuszczalny. Za niewiarygodne uznać należy twierdzenia pełnomocnika, jakoby Skarżący nie otrzymał przedmiotowego wezwania. Na potwierdzeniu odbioru znajduje się bowiem zapis, że przesyłka zawierała: "dor. odpisu odpowiedzi na skargę + inf. o s. spr. + pouczenia" oraz "wezwanie o PESEL i podpisaną skargę".
Pod formularzem zwrotnego potwierdzenia odbioru o treści zawierającej deklarowaną zawartość złożono podpis, co oznaczało, że po odebraniu korespondencji Skarżący winien skonfrontować stan zawartości z deklarowaną i potwierdzoną przezeń na formularzu ZPO, zaś w przypadku ewentualnych braków w zawartości – niezwłocznie podjąć kontakt z sądem, najlepiej w formie papierowej dla celów dowodowych (por. postanowienie NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt III FZ 117/25). Tymczasem Skarżący nie podjął żadnej czynności, co nie może sanować uprzedniej bierności procesowej, niezależnie od ewentualnych błędów po stronie Sądu w wysyłce wezwania (co pozostaje okolicznością sporną, nieuwiarygodnioną przez pełnomocnika).
Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.