III FSK 919/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną G. sp. z o.o. od wyroku WSA w Olsztynie, który oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016-2018. Głównym przedmiotem sporu była kwalifikacja obiektu mroźni – czy stanowi on budynek, czy budowlę (wolnostojącą instalację przemysłową). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały mroźnię jako budynek, opierając się na opinii biegłego, która wykazała, że obiekt posiada fundamenty, jest trwale związany z gruntem, wydzielony przegrodami budowlanymi i posiada dach. Sąd podkreślił, że instalacja chłodnicza jest wyposażeniem budynku, a nie jego integralną częścią tworzącą całość techniczną lub użytkową z budynkiem mroźni. WSA odrzucił również zarzuty dotyczące osoby biegłego i jego uprawnień, a także zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu z operatu szacunkowego oraz błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w kontekście związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. Spółka w skardze kasacyjnej zarzuciła m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących kwalifikacji budynków i budowli, a także przepisów dotyczących związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, powołując się na wyrok TK SK 39/19. Podniesiono również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym dotyczące wadliwej oceny opinii biegłego, braku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienia wskazań co do dalszego postępowania z poprzednich wyroków WSA. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego ani procesowego. Potwierdził, że opinia biegłego W. N. jest wartościowa i prawidłowa. Nawiązując do uchwały NSA z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21, NSA stwierdził, że obiekt budowlany będący budowlą może być uznany za budynek, jeśli spełnia kryteria budynku, co miało miejsce w przypadku mroźni. Sąd podkreślił, że instalacje chłodnicze nie tworzyły z mroźnią nierozerwalnej całości funkcjonalnej pozwalającej na uznanie jej za odrębną budowlę. NSA uznał również, że zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest bezzasadny, gdyż uchwała NSA III FPS 1/21 dezaktualizuje wcześniejsze wskazania WSA. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p., NSA podzielił stanowisko WSA, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Kwestia kwalifikacji biegłego została uznana za przesądzoną przez WSA w poprzednich wyrokach, a spółka nie kwestionowała jego uprawnień w toku postępowania. NSA nie zgodził się również ze stanowiskiem spółki dotyczącym opodatkowania nieruchomości niezwiązanych z działalnością gospodarczą, wskazując, że spółka prowadzi wyłącznie działalność gospodarczą, a zatem cały jej majątek jest z nią związany. Zarzut naruszenia art. 2a O.p. również uznano za bezzasadny.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający