III FSK 879/24

III FSK 879/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Gajewski
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 96/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-03-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 479
art. 59 § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Dominik Gajewski, Protokolant asystent sędziego Jakub Witan, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 96/24 w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 października 2023 r., nr 1401-IEE2.7192.162.2023.3.MOR w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od V. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 96/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę V. sp. z o.o. w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka"), na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "Dyrektor", "Organ") z dnia 26 października 2023 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca zaskarżyła go
w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi z dnia 8 grudnia 2023 r., to jest uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora z dnia 26 października 2023 r. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – W. (dalej: "Naczelnik") z dnia 14 lipca 2023 r., nr 1440- SEE.7113.ER.810.2023, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA. Dodatkowo Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje sądowe,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictw w postępowaniu kasacyjnym.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej: "k.p.a.")
w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. – dalej: "u.p.e.a."), polegające na oddaleniu skargi Spółki i braku uchylenia zaskarżonych decyzji w sytuacji, gdy zaskarżone decyzje obarczone były naruszeniami przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy wskutek bezkrytycznego przyjęcia przez Sąd I instancji wadliwego stanowiska wyrażonego w postanowieniu z dnia 26 października 2023 r., iż Spółka nie posiada środków, które przewyższają wydatki postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy Skarżąca posiada prawa majątkowe,
z których możliwe jest pozyskanie środków na przeprowadzenie egzekucji,
w związku z czym wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. należało ocenić jako co najmniej przedwczesne.
Dyrektor nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej uregulowanych w powołanym art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy kwestii, czy zaistniały, czy też niezaistniały podstawy do umorzenia w oparciu o art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Skarżącej, obejmującego zobowiązania podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a.
w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 59 § 2 u.p.e.a., polegające na oddaleniu skargi Spółki i braku uchylenia zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie, obarczone były naruszeniami przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że stosownie do postanowień art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że organ egzekucyjny podejmował szereg czynności, by odszukać jakiekolwiek mienie Spółki nadające się do egzekucji. W dniu 8.12.2022 r. organ egzekucyjny wystawił zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, które skierował do B. S. A., N. S. A., S. B. oraz B. w P. G. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniami doręczono spółce w dniu 15.12.2022 r. N. S.A. 9.12.2022 r. zawiadomił organ egzekucyjny o braku środków na rachunku. Pozostałe banki poinformowały, że nie prowadzą rachunków dla Spółki. Pismem z dnia 29.05.2023 r., Organ egzekucyjny wezwał Skarżącą do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodu oraz prawdziwości i zupełności oświadczenia. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 2.06.2023 r. i pozostało bez odpowiedzi. Poszukiwano wierzytelności Skarżącej, jej pojazdów, nieruchomości, mienia w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki, wzywano Spółkę do wskazania mienia. Wszystkie podjęte działania okazały się bezskuteczne. W ramach postępowania egzekucyjnego organ wzywał także samą Spółkę, by ta wskazała składniki majątku nadające się do egzekucji. W tych okolicznościach słusznie przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie można czynić organowi egzekucyjnemu zarzutu, że jego postępowanie było niestaranne, bowiem w przekonaniu Spółki egzekucję można by przeprowadzić ze znaku towarowego i domeny internetowej. Twierdzenie o przysługiwaniu tychże praw, a zwłaszcza możliwości prowadzenia z nich skutecznej egzekucji, jest w istocie, jak prawidłowo ocenił WSA, gołosłowne. Żeby podważyć prawidłowość postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., trzeba wykazać się własną aktywnością, a nie jedynie powoływać się na możliwość egzekucji ze znaku towarowego. WSA zasadnie wskazał, że owo mienie, na które Spółka powołała się w zażaleniu, jest czysto hipotetyczne (także z uwagi na charakter owego mającego istnieć majątku) i nie ma żadnej gwarancji (ani nawet prawdopodobieństwa), że skutkiem podejmowania dalszych czynności nie będzie wyłącznie generowanie kolejnych kosztów.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
s. Dominik Gajewski s. Stanisław Bogucki s. Sławomir Presnarowicz (spr.)