III FSK 817/23

III FSK 817/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Jacek Pruszyński /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Łd 155/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-04-06
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 290
art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14 b i 14 c w zw. z art. 14 i § 1 i § 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 155/23 w sprawie ze skargi O. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. z dnia 22 grudnia 2022 r. nr WF-P.310.3.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od O. z siedzibą w S. na rzecz Prezydenta Miasta S. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 155/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") uwzględnił skargę O.
z siedzibą w S. (dalej: "Skarżący"), uchylając interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent") z dnia 22 grudnia 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Prezydent zaskarżył go
w całości, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz utrzymanie zaskarżonej interpretacji w mocy albo ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dodatkowo Prezydent wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Prezydent zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 443, dalej: "u.p.b."), poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do zarzutów organu dotyczących wzniesienia zbiorników w ramach procesu budowlanego - przy pomocy wynajętych w tym celu dźwigów - za który zdaniem organu należy uznać ich montaż;
b) art. 3 § 1 i art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 14 b i 14 c w zw. z art. 14 i § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "o.p."), przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania organów administracji publicznej uchylił interpretację indywidualną Prezydenta pomimo, że przedstawiony w niej wyczerpujący opis stanu faktycznego wykazał, iż zaskarżony wyrok został wydany bez wnikliwego zbadania sprawy, wyrażającego się w całkowitym pominięciu istotnych elementów stanu faktycznego przemawiających za uznaniem, że zbiorniki zostały wzniesione w wyniku procesu budowlanego, w szczególności informacji o zakotwiczeniu wszystkich zbiorników podczas gdy uwzględnienie tego elementu miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i pozwoliłoby wykazać, że zbiorniki zostały wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych.
2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm., dalej: "u.o.p.l.") w zw. z art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 u.p.b., przez błędną wykładnię pojęcia "obiekt budowlany" polegającą na przyjęciu, że wyrażenie "wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych" jest rozumiane wyłącznie jako "wybudowany z użyciem wyrobów budowlanych", podczas gdy wykładania literalna tego wyrażenia jednoznacznie wskazuje na dodatkowe desygnaty takie jak "zostać postawionym; stanąć powstać".
b) art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w sprawowaniu przez WSA wymiaru sprawiedliwości poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej skutkujące uwzględnieniem skargi, podczas gdy sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej - w niniejszej sprawie - powinno prowadzić do jej oddalenia.
Skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej uregulowanych w powołanym art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W rozpatrywanej sprawie, kwestią sporną pozostaje interpretacja przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 u.p.b. i zastosowanie tych regulacji do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, poprzez wyjaśnienie, czy sporne tanksilosy (zbiorniki do uzdatniania wody) spełniają definicje budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a tym samym stanowią budowle w rozumieniu u.p.o.l. i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jak twierdzi organ, czy też pozostają poza zakresem opodatkowania, ponieważ nie są wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych, co wyklucza możliwość uznania takiej rzeczy za obiekt budowlany jak twierdzi Skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 7 u.p.b. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA uznał, że "tanksilosy opisane w stanie faktycznym wniosku jako - wyroby gotowe, wyprodukowane ze stali kwasoodpornej poza obszarem zakładu, ustawione w procesie nie mającym charakteru wznoszenia obiektu w procesie budowlanym i nie polegającym na użyciu materiałów budowlanych - nie spełniają definicji budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż nie zostały wzniesione w ramach procesu budowlanego. Definicja obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 1 u.p.b. wyrażona słowami "wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych" zakłada zarówno to, że obiekt budowlany musi być wykonany z materiałów budowlanych, jak i to, że ma być wzniesiony, co oznacza wykonanie w ramach procesu budowlanego, gdyż inaczej trudno sobie wyobrazić wznoszenie obiektu budowlanego." WSA dalej zgodził się, ze "stroną skarżącą, co do tego, że - na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - sporne tanksilosy nie stanowią obiektów budowlanych, a zatem nie stanowią też budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samym organ interpretujący nie miał żadnych podstaw do prowadzenia rozważań co do tego jakiego rodzaju budowlę (spośród wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b.), stanowią przedmiotowe tanksilosy." Mając na uwadze powyższe wywody należy uznać, że WSA nie rozpoznał istoty sprawy i nie zawarł w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do zarzutów organu dotyczących wzniesienia zbiorników w ramach procesu budowlanego, przy pomocy wynajętych w tym celu dźwigów (za który zdaniem organu należy uznać ich montaż). Słusznie bowiem wywodzi w skardze kasacyjnej jej autor, że wyrażenie "wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych" oznacza nie tylko proces budowlany w postaci produkcji (wytworzenia) zbiorników, lecz również proces budowlany, w wyniku którego dochodzi do docelowego posadowienia obiektu budowlanego w miejscu przeznaczenia.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za przedwczesne uznaje ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny stosując przepisy art. 185 p.p.s.a., uznał skargę kasacyjną jako zasługującą na uwzględnienie.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
Agnieszka Olesińska Jacek Pruszyński Sławomir Presnarowicz (spr.)