III FSK 651/23

III FSK 651/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Dominik Gajewski /sprawozdawca/
Jacek Brolik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Sz 756/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2023-01-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust.2a , art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 11 par.2, art. 119 pkt 2, art. 120, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 26 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.S. i M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 756/22 w sprawie ze skargi A.S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO/WA/400/2335/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.S i M.S na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 756/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO/WA/400/2335/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżących zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie od organu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
- art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.; o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019r., poz. 1170 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten nie ma zastosowania do nieruchomości przy ul. [...] i [...] w Ś., gdy tymczasem przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego organ powinien zauważyć, że w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania a co za tym idzie podatek powinien odpowiednio ulec obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.
Skarżący zarzucili również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." w związku z art. 121 § 1 Ordynacja Podatkowa, art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2021.1540 t.j. ze zm.; dalej: "O.p."), polegające na osłabieniu zaufania obywatela do organów poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiającego się na oparciu wydanego rozstrzygnięcia tylko o informację zawartą w systemach informacyjnych - Ewidencja z gruntu i budynków oraz Centralna Ewidencja i Informacja o działalności gospodarczej, a w konsekwencji oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji obu instancji pomimo iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, co powoduje, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów oraz ich uzasadnienia w skardze kasacyjnej, koniecznym jest przypomnienie pewnych zasadniczych kwestii dotyczących zarówno wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna oraz celu i zakresu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnoszący skargę kasacyjną wyznacza zatem zakres kontroli instancyjnej wskazując, które przepisy i z jakiego powodu zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać precyzyjne uzasadnienie, w czym wnoszący skargę kasacyjną upatruje naruszenia powołanych w niej przepisów.
Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej, czy też odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny lub działające w sprawie organy podatkowe. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Dodać również należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Wniesiona skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie, a w szczególności jej uzasadnienie, odbiega od wyżej przedstawionych standardów, jakie powinien spełniać ten środek zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że wobec sposobu skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, sporne pozostają obecnie dwie kwestie:
1) to, czy zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej na wpływ na wysokość podatku od nieruchomości w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.o.l.
2) to, czy okoliczność sięgnięcia przez organ do danych z ewidencji nie narusza zasada przewidzianych Ordynacją podatkową.
Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że fakt zawieszenia działalności gospodarczej nie może mieć wpływu na obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości według stawek jak dla działalności gospodarczej. Czasowe zawieszenie działalności gospodarczej podmiotu nie oznacza bowiem ustania jego bytu prawnego i podatkowo-prawnego. Nie oznacza również definitywnego zaprzestania działalności gospodarczej. W konsekwencji fakt czasowego zawieszenia działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca w dalszym ciągu pozostaje przedsiębiorcą, a zawieszenie działalności gospodarczej nie zmieniło faktu, że ww. nieruchomości będące w jej posiadaniu należy zakwalifikować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.o.l.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że sezonowość oraz zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie mają wpływu na stawkę podatku od nieruchomości. Zaniechanie prowadzenia w budynkach, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, przez pewien okres w roku podatkowym działalności gospodarczej jest równoznaczne ze "zmianą sposobu użytkowania budynku". Zmiana opodatkowania ma miejsce jednak dopiero wówczas, gdy budynek zmienia swoje przeznaczenie, np. staje się budynkiem mieszkalnym.
Słusznie Sąd w zaskarżonym wyroku wskazał w tym kontekście na gramatyczną i celowościową wykładnia art.6 ust. 3 u.p.o.l., wskazując , że chodzi o przypadek trwałej zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, która powoduje konieczność zmiany wysokości podatku.
Co istotne, powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki: WSA w Białymstoku z 21 marca 2007 r., I SA/Bł 94/07, WSA w Szczecinie z 22 grudnia 2020 r., I SA/Sz 759/20 i utrzymujący go w mocy wyrok NSA z 16 marca 2022 r., III FSK 4082/21). W związku z powyższym okoliczność, iż działalność gospodarcza prowadzona jest sezonowo nie może mieć wpływu na wymiar podatku od nieruchomości (vide: wyroki: NSA z 14 listopada 2006 r., II FSK 1423/05 i z 16 marca 2022 r., III FSK 4082/21 oraz WSA w Gdańsku z 21 października 2008 r., I SA/Gd 418/08 i WSA w Szczecinie z 22 grudnia 2020 r., I SA/Sz 759/20).
Odnosząc się do drugiej kwestii, tj. tego, czy okoliczność sięgnięcia przez organ do danych z ewidencji nie narusza zasad przewidzianych Ordynacją podatkową, że w sprawie należy zaakceptować stanowisko organów, iż z racji art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organy podatkowe przy wymiarze podatkowym, co do zasady, są bezwzględnie związane danymi wynikającymi z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nie zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone.
Powyższe nie narusza w żaden sposób zasad wskazanych przez skarżących w skardze kasacyjnej. Przede wszystkim nie narusza budzenia zaufania przyjęcie, iż dane, jakimi posługują się organy, przyjmowane są z oficjalnych ewidencji. Nawet więcej, działanie takie zapewnia spójność podejścia organów, które w zależności od danego postępowania nie prowadzą każdorazowo odrębnych ustaleń. Funkcjonowanie stosownych ewidencji służy wszakże zachowaniu spójności stanowisk wyrażanych przez różne organy państwowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
SNSA Bogusław Dauter SNSA Dominik Gajewski SNSA Jacek Brolik