III FSK 519/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M. S. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako członka zarządu spółki za zaległości podatkowe z tytułu VAT. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego (art. 116 § 1 pkt 1 ppkt b) Ordynacji podatkowej) poprzez błędne zastosowanie, twierdząc, że niezłożenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jej winy, a także że spółka miała tylko jednego wierzyciela (Skarb Państwa), co czyniłoby wniosek o upadłość bezskutecznym. Podniosła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1, art. 123 § 1, art. 200 § 1 i art. 121 § 1 o.p., wskazując na brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie zajęcia stanowiska co do dowodów. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że brak świadomości skarżącej o stanie zobowiązań spółki nie stanowi przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności, a choroba czy inne okoliczności osobiste nie oznaczają automatycznie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Podkreślono, że skarżąca objęła funkcję w zarządzie, gdy spółka była już w stanie niewypłacalności. Sąd odrzucił argument o jednym wierzycielu, wskazując, że dla zastosowania art. 116 § 1 o.p. nie ma zasadniczego znaczenia istnienie jednego wierzyciela, a niewykonywanie wymagalnych zobowiązań wobec jednego wierzyciela również rodzi obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, NSA stwierdził, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału, a decyzja organu I instancji została wydana po upływie terminu do wypowiedzenia się, ale skarżąca miała możliwość złożenia uwag w późniejszym etapie. W związku z tym, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający