III FSK 1275/22

III FSK 1275/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Jolanta Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Borszowski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Łd 46/22 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-05-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 183 § 1, art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Anna Iwaszkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 46/22 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 27 października 2021 r., nr 1001-IEE-1.711.119.2021.2.UJ UNP: 1001-21-108631 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 46/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. B. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 27 października 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
Skargę kasacyjną wniósł Skarżący. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Mając na uwadze przedmiot sprawy oraz podstawę kasacyjną wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny za konieczne uznał przypomnienie zasad, według których przeprowadzana jest kontrola wyroków sądu pierwszej instancji oraz wymogi skargi kasacyjnej.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza granice kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej. Tym samym nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Dlatego rolą profesjonalnego pełnomocnika, uprawnionego do wniesienia skargi kasacyjnej, jest sformułowanie zarzutów kasacyjnych w taki sposób, by Naczelny Sąd Administracyjny mógł poddać kontroli stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie w jakim w ocenie strony skarżącej jest ono nieprawidłowe.
We wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie art. 151 P.p.s.a. Przepis ten ma charakter wynikowy, określa bowiem jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę. Zastosowanie tego przepisu jest rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Naruszenie art. 151 P.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd stwierdził naruszenie prawa (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a mimo to oddaliłby skargę. Charakter omawianego przepisu powoduje, że nie może on stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej,
Dla podważenia prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. konieczne jest postawienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania istotnych dla wyniku sprawy, czy też naruszenia prawa materialnego i należyte ich uzasadnienie. Tylko poprzez badanie takich zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny może ocenić, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo postąpił oddalając skargę, ergo stosując art. 151 P.p.s.a.
Postawienie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. powoduje, że zaskarżony wyrok uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono stosownie do art. 204 pkt 1 P.p.s.a.
s. B. Woźniak s. J. Sokołowska s. P. Borszowski