III FSK 4511/21

III FSK 4511/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Borszowski /przewodniczący/
Paweł Dąbek
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gd 69/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-04-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 110z
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Natalia Zawadka, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 69/21 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 listopada 2020 r., nr 2201-IEE.711.2.422.2020.MW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 69/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę A. S. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor") z 18 listopada 2020 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący żądając przeprowadzenia rozprawy zaskarżył go w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. art. 110z § 1 ustawy z dnia 17czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427; dalej jako: "u.p.e.a."), poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu, kwestionującą możliwość podnoszenia w skardze na obwieszczenie o licytacji nieruchomości zarzutu dotyczącego elementu tego obwieszczenia, a mianowicie podanej w tym obwieszczeniu oszacowanej wartości licytowanych nieruchomości i ich ceny wywoławczej, stanowiącej jedną z wielu kwestii formalnoprawnych w obwieszczeniu o licytacji, nawet jeżeli zarzut taki oparcie w fakcie istnienia nieaktualnego (z mocy przepisu ustawowego) operatu szacunkowego wartości nieruchomości, będącego podstawą określenia w obwieszeniu o licytacji oszacowanej wartości licytowanej nieruchomości i jej ceny wywoławczej,
- art. 110w § 3 pkt 3 i art. 110r § 2 u.p.e.a. w związku z art. 156 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990; dalej jako: "u.g.n."), które to naruszenie polegało na braku zastosowania przez WSA tych przepisów w zaskarżonym wyroku.
Powyższe, w ocenie Skarżącego, spowodowało naruszenie przez WSA art. 3 § 2 pkt 3 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a., przez brak jego zastosowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
W trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 12 kwietnia 2023 r. pełnomocnik Skarżącego zarzucił na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania, ponieważ WSA nie zawiadomił wszystkich uczestników biorących udział w postępowaniu. Pełnomocnik organu nie widzi naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., gdyż jej zdaniem wszyscy uczestnicy brali udział w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powodującego nieważność postępowania, ponieważ WSA zawiadomił wszystkich uczestników biorących udział w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 110z § 1 u.p.e.a., poprzez jego niewłaściwą interpretację, kwestionującą możliwość podnoszenia w skardze na obwieszczenie o licytacji nieruchomości zarzutu dotyczącego elementu tego obwieszczenia. Stosownie do postanowień przepisu art. 110z § 1 u.p.e.a., na czynności organu egzekucyjnego dotyczące obwieszczenia o licytacji przysługuje skarga. Skargę można wnieść w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia o licytacji. W sprawie skargi, o której mowa w § 1, postanowienie wydaje organ egzekucyjny (art. 110z § 2 u.p.e.a.).
Na postanowienie organu egzekucyjnego oddalające skargę przysługuje zażalenie, (art. 110z § 3 u.p.e.a.). Przedmiotem skargi z art. 110z § 1 u.p.e.a. mogą być: a) naruszenie przepisów dotyczących sposobu i terminu publicznego obwieszczenia o licytacji, b) nieprawidłowości w zakresie doręczenia obwieszczenia uprawnionym podmiotom, a określenia: "naruszenie" lub "nieprawidłowości" odnoszą się do zachowań będących działaniem lub zaniechaniem, jeśli ich konsekwencją będzie spowodowanie naruszeń lub nieprawidłowości. W skardze tej nie można zatem zaskarżyć innych czynności niż te, które dotyczą wyłącznie obwieszczenia. W ramach skargi można podnosić jedynie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu danej czynności (zmierzającej do realizacji określonego środka egzekucyjnego - egzekucji z nieruchomości, z jej licytacji) na podstawie przepisów regulujących sposób, formę i termin dokonania tych czynności. Pogląd tej treści należy uznać za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3150/17; wyrok WSA w Lublinie z 2 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 1049/17). WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślał, że Dyrektor w wyniku analizy akt postępowania stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonując obwieszczenia o pierwszej licytacji dochował wymogów określonych w art. 110w w związku z art. 114 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten podziela. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny wyznaczył licytację na dzień 20 listopada 2020 r., czyli po upływie 30 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu protokołu opisu i oszacowania nieruchomości wraz z operatem szacunkowym z dnia 20 listopada 2018 r., które miało miejsce w dniu 20 grudnia 2018 r. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2019 r. o sygn. akt: I SA/Gd 1054/19 oraz I SA/Gd 1055/19).
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje również zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 110w § 3 pkt 3 i art. 110r § 2 u.p.e.a. w związku z art. 156 ust. 3 i ust. 4 u.g.n., które to naruszenie polegało na braku zastosowania przez WSA tych przepisów w zaskarżonym wyroku. Zarzut braku aktualnego operatu szacunkowego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może być przedmiotem skargi na podstawie art. 110z § 1 u.p.e.a., czyli skargi na czynności dotyczące obwieszczenia o licytacji. Ponadto należy zauważyć, że Skarżący nie wykazuje, aby w stanie spornej nieruchomości zaszły jakiekolwiek zmiany. Tym niemniej nie można pominąć faktu, że w aktach sprawy znajdują się notatki z oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniach 4 maja 2020 r. i 13 października 2020 r. przez pracownika organu egzekucyjnego, z których wynika, że w stanie tej nieruchomości (nieruchomości niezabudowanej) nie zaszły istotne zmiany w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji. Odnosząc się do naruszenia przepisu art. 110r § 2 u.p.e.a. w związku z art. 156 ust. 3 i ust. 4 u.g.n., należy podkreślić, że Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu przeprowadzania opisu i oszacowania wartości nieruchomości (Dz. U. z 2014 r., poz. 742), w którym nie zawarto unormowań o uwzględnianiu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie aktualności operatu szacunkowego. Obwieszczenie o licytacji doręczono wszystkim podmiotom określonym w art. 110w § 4 u.p.e.a.
Powyższe wywody wskazują, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przez WSA przepisów art. 3 § 2 pkt 3 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a., przez brak ich zastosowania.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do postanowień art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Paweł Dąbek Paweł Borszowski Sławomir Presnarowicz (spr.)