III FSK 386/24

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie. Decyzja ta orzekała o solidarnej odpowiedzialności A. K., byłego prezesa zarządu E. sp. z o.o., za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za okresy od sierpnia do grudnia 2017 r. oraz od lutego do września 2018 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 180, 187 § 1, 191 o.p., poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i ocenę materiału dowodowego. Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, w tym art. 116 § 1 o.p. oraz przepisów Prawa upadłościowego, a także art. 2a o.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców, poprzez brak uwzględnienia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie dopatrzył się nieważności postępowania. Sąd uznał skargę kasacyjną za niezasadną. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie 'właściwego czasu' na zgłoszenie wniosku o upadłość spółki. Zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, spółka jest niewypłacalna, gdy utraciła zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co domniemywa się, gdy opóźnienie w wykonaniu zobowiązań przekracza trzy miesiące. W niniejszej sprawie ustalono, że spółka miała zaległości wobec ZUS od lipca 2016 r. i wobec US w P. od stycznia 2017 r. Najstarsze wymagalne zobowiązania wobec ZUS (za lipiec 2016 r.) były płatne do 15 sierpnia 2016 r. Opóźnienie przekroczyło 3 miesiące z dniem 15 grudnia 2016 r., co oznaczało niewypłacalność spółki i bieg 30-dniowego terminu do złożenia wniosku o upadłość, który upłynął 13 stycznia 2017 r. Wniosek o restrukturyzację/upadłość złożono dopiero w marcu 2018 r., co zostało uznane za spóźnione. Sąd podkreślił, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, a skarżący nie wykazał, aby wystąpiły przeszkody uniemożliwiające terminowe złożenie wniosku. Argumenty dotyczące braku wpływu na prowadzenie spraw spółki czy zlecenia postępowania restrukturyzacyjnego zewnętrznej firmie nie zwalniały skarżącego z obowiązku monitorowania zadłużenia. Sąd uznał również za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, wskazując, że dotyczy ona wykładni przepisów prawa, a nie ustalenia stanu faktycznego. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający