III FSK 37/25

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie, który uchylił decyzję Dyrektora dotyczącą określenia wysokości dodatkowej opłaty od środków spożywczych. Organ w skardze kasacyjnej zarzucił WSA naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 12i ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym (u.z.p.), twierdząc, że przepis ten nie daje organom podatkowym możliwości miarkowania wysokości opłaty dodatkowej, a WSA błędnie uznał, że przepis ten narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności. NSA nie podzielił stanowiska organu. Sąd wskazał, że opłata dodatkowa, mimo cech podatku, ma charakter sankcji administracyjnej i powinna być nakładana z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, co oznacza możliwość jej miarkowania. NSA powołał się na własne wcześniejsze orzecznictwo, w tym wyrok z dnia 30 maja 2023 r. (sygn. akt III FSK 25/23), zgodnie z którym klauzula limitacyjna wynikająca z zasady proporcjonalności sprzeciwia się nakładaniu opłaty bez możliwości miarkowania, jeśli nie jest to niezbędne do realizacji celów ustawy, a nieterminowa zapłata nie wynika z nadużycia prawa. Sąd uznał, że jednodniowe przekroczenie terminu płatności, przy jednoczesnym niezwłocznym uiszczeniu należności, nie może być kwalifikowane jako nadużycie prawa. NSA odniósł się również do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, uznając je za chybione, w tym zarzut dotyczący braku wskazania przez WSA, jak organ powinien dokonać obliczeń miarkowanej opłaty, stwierdzając, że wskazania sądu były wystarczające. W konsekwencji NSA oddalił skargę kasacyjną organu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający