III FSK 3584/21
Podsumowanie
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki w sprawie odmowy zmiany sposobu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, uznając, że proponowane przez spółkę środki nie były wystarczające.
Spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi, kwestionując odmowę zmiany sposobu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 i art. 166b u.p.e.a., twierdząc, że organy podatkowe bezzasadnie odmówiły zastosowania mniej uciążliwej formy zabezpieczenia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, wskazując na brak zarzutu naruszenia kluczowego przepisu art. 157a u.p.e.a. oraz uznając, że proponowane przez spółkę zabezpieczenie było niewystarczające.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej spółki "A." sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił jej skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie odmowy zmiany sposobu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 i art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, argumentując, że organy podatkowe bezzasadnie odmówiły zastosowania mniej uciążliwej formy zabezpieczenia. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może badać kwestii nieobjętych zarzutami. W tej sprawie kluczowy przepis art. 157a u.p.e.a., stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, nie został naruszony w skardze kasacyjnej. Ponadto, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. za niezasadny, stwierdzając, że organy nie miały możliwości wyboru mniej uciążliwego środka zabezpieczenia, gdyż proponowana przez spółkę kwota 100 000 zł miesięcznie była rażąco niewystarczająca w stosunku do zabezpieczanej kwoty ponad 22 milionów złotych.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy nie miały możliwości wyboru mniej uciążliwego środka zabezpieczenia, gdyż proponowane przez spółkę środki były rażąco niewystarczające.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasada wyboru środka najmniej uciążliwego) był niezasadny, ponieważ organy nie dysponowały realną możliwością wyboru spośród środków, które mogłyby skutecznie zabezpieczyć zobowiązanie podatkowe w kwocie ponad 22 milionów złotych, podczas gdy proponowana przez spółkę kwota miesięczna była znikoma.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (9)
Główne
u.p.e.a. art. 157a
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 174 § pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.e.a. art. 7 § § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
u.p.e.a. art. 166b
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
P.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 204 § pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naczelny Sąd Administracyjny nie był związany zarzutem naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a., gdyż nie przełożył się on na naruszenie art. 157a u.p.e.a. Proponowane przez spółkę środki zabezpieczenia były rażąco niewystarczające do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji bezzasadnej odmowy zmiany formy zabezpieczenia.
Godne uwagi sformułowania
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie brak zarzutu naruszenia tego przepisu uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku naruszenie zasady wyboru środka najmniej uciążliwego może nastąpić tylko wówczas, gdy organ dysponuje kilkoma środkami, z których każdy może doprowadzić do realizacji celu proponowana przez skarżącą wpłata 100 000 zł miesięcznie nie mogła zastąpić zastosowanych środków zabezpieczenia
Skład orzekający
Stanisław Bogucki
przewodniczący
Jolanta Sokołowska
sprawozdawca
Anna Juszczyk-Wiśniewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja granic skargi kasacyjnej w NSA oraz zasady wyboru środka najmniej uciążliwego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwłaszcza gdy proponowane zabezpieczenie jest rażąco niewystarczające."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku zarzutu naruszenia kluczowego przepisu w skardze kasacyjnej oraz oceny wystarczalności proponowanych środków zabezpieczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje kluczowe zasady postępowania przed NSA, w tym znaczenie prawidłowego formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, oraz praktyczne aspekty zabezpieczenia zobowiązań podatkowych.
“Jak błędy w skardze kasacyjnej mogą zaważyć na wyniku sprawy podatkowej przed NSA?”
Dane finansowe
WPS: 22 578 538 PLN
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
III FSK 3584/21 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2023-03-16 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2021-03-24 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Anna Juszczyk-Wiśniewska Jolanta Sokołowska /sprawozdawca/ Stanisław Bogucki /przewodniczący/ Symbol z opisem 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych Hasła tematyczne Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych Sygn. powiązane III SA/Łd 645/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-12-15 Skarżony organ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2019 poz 2325 art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. 2020 poz 1427 art. 7 § 2 w zw. z art. 166b Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 645/20 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "A." sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 645/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej: skarżąca lub spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 7 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy zmiany sposobu zabezpieczenia. Skargę kasacyjną wywiodła spółka. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez nieuchylenie postanowienia i zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji bezzasadnej odmowy zmiany formy zabezpieczenia przez organy podatkowe na formę zaproponowaną przez spółkę, która byłaby dla niej mniej uciążliwa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek rozpoznania wniosku skarżącej o zmianę sposobu zabezpieczenia. Podstawę prawną tego postanowienia stanowi art. 157a u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Przedmiot rozstrzygnięcia objęty zaskarżonym postanowieniem wyznaczył zakres kontroli Sądu pierwszej instancji, natomiast zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczyła skarga kasacyjna. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Z przywołanego przepisu, ale też z art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Ponieważ skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla jej wyniku ma art. 157a u.p.e.a., jednak w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia tego przepisu. Brak tego zarzutu uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku, którego rozstrzygnięcie opiera się na regulacji z art. 157a u.p.e.a. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie art. 7 ust. 2 u.p.e.a. "poprzez nieuchylenie postanowienia i zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji bezzasadnej odmowy zmiany formy zabezpieczenia przez organy podatkowe na formę zaproponowaną przez spółkę, która byłaby dla niej mniej uciążliwa". Jednak dla skuteczności tego zarzutu konieczne jest wykazanie, że naruszenie art. 7 ust. 2 u.p.e.a. przekłada się na naruszenie art. 157a tej ustawy, który jak już powiedziano, stanowi podstawę prawną zaskarżonego postanowienia. Niezależnie od poczynionej uwagi i tak w warunkach rozpoznanej sprawy, zarzut ten jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że naruszenie zasady wyboru środka najmniej uciążliwego może nastąpić tylko wówczas, gdy organ dysponuje kilkoma środkami, z których każdy może doprowadzić do realizacji celu. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie organy nie miały możliwości dokonania takiego wyboru, gdyż nawet te możliwe do zastosowania środki, po ośmiu miesiącach postępowania, doprowadziły do zabezpieczenia kwoty w wysokości 5 700 000 zł, podczas gdy zabezpieczeniu podlegała kwota w wysokości 22 578 538 zł. Proponowana przez skarżącą wpłata 100 000 zł miesięcznie nie mogła zastąpić zastosowanych środków zabezpieczenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. s. A. Juszczyk-Wiśniewska s. S. Bogucki s. J. Sokołowska
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę