II FSK 932/07

II FSK 932/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edyta Anyżewska
Grażyna Nasierowska
Grzegorz Borkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Lu 394/06 - Wyrok WSA w Lublinie z 2007-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art 2 ust 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędzia WSA (delegowany) Grażyna Nasierowska, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. R. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Lu 394/06 w sprawie ze skargi C. R. S.A. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:
1. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, którą określono spółce C. R. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r.
Z zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, iż skarżąca Spółka złożyła w dniu 16 stycznia 2006 r. deklarację na podatek od nieruchomości na 2006 r., wykazując grunty związane z prowadzeniem działalności. Poinformowała jednocześnie, iż wyłączyła z opodatkowania grunt o pow. 26.4983 ha, gdyż na tym obszarze działalność gospodarcza została zakończona.
Organ podatkowy określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości od zadeklarowanych budynków i budowli oraz od gruntów w wysokości większej od zadeklarowanej przez Spółkę. Nie uznał argumentacji Spółki, że rekultywacja i oddanie gruntu w dzierżawę jako pastwiska wyłącza go spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako gruntu związanego z działalnością gospodarczą, gdyż nie zachodzą jakiekolwiek obiektywne przeszkody techniczne uniemożliwiające dalsze użytkowanie przez Spółkę tego gruntu. Wskazał też, że dla wymiaru podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, że Spółka zamierza przystąpić do rekultywacji biologicznej tych gruntów, ponieważ postępowanie rekultywacyjne nie zakończyło się i nie ma podstaw do dokonania zmian w ewidencji gruntów.
2. W odwołaniu Spółka wskazała, że zakończenie rekultywacji technicznej potwierdził operat techniczny sporządzony dla celów zmiany w ewidencji gruntów przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych, co z kolei - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) pozwala uznać zrekultywowane tereny jako tereny różne, a nie związane z działalnością gospodarczą.
3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając iż przedstawiona przez Spółkę argumentacja nie stanowi podstawy do wyłączenia spornych gruntów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazano, iż organ podatkowy nie kwestionuje faktu, iż C. przeprowadziła rekultywację terenu o powierzchni 26,50 ha, jednak o zakończeniu rekultywacji, a tym samym o utracie przez te grunty charakteru zajętych bezpośrednio na prowadzenie działalności gospodarczej decyduje nie protokół odbioru prac rekultywacyjnych, ale decyzja właściwego organu administracyjnego.
4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka nie precyzując zarzutu naruszenia prawa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wywodząc, że nie ujęty w deklaracji podatkowej grunt o pow. 26,50 ha został faktycznie wyłączony z działalności gospodarczej, zrekultywowany i oddany w dzierżawę z przeznaczeniem na pastwisko.
5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 1515 ppsa oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że istotą sporu w sprawie była zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu, pozostającego w posiadaniu wieczystego użytkownika będącego przedsiębiorcą, na którym to gruncie zaprzestano działalności wydobywczej i który poddany został obowiązkowej rekultywacji. Podkreślono, że skoro sporne grunty oznaczone zostały w ewidencji gruntów symbolem "K" właściwym dla rodzaju "użytki kopalne" mieszczącego się w grupie "grunty zabudowane i zurbanizowane", to brak było podstaw prawnych do dokonywania ustaleń faktycznych w przedmiocie kwalifikacji tych gruntów do innej grupy lub innego rodzaju użytków niż wynikający z ewidencji.
Z uwagi na wiążącą, dla celów opodatkowania, treść ewidencji gruntów niezasadny był argument skargi, że spowodowane względami ekonomicznymi ograniczenie działalności eksploatacyjnej oraz objęcie gruntów poeksploatacyjnych obowiązkową rekultywacją czy też decyzyjne zakończenie rekultywacji na tych gruntach, mogły przesądzać o wyłączeniu gruntów spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Procesy te mogły by mieć taki skutek, gdyby w ich wyniku sporne grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów jako użytki rolne i równocześnie nie były gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
6. Skargą kasacyjną Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego :
- art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, że zrekultywowane w kierunku rolnym i będące użytkami rolnymi grunty o powierzchni 26,50 ha położone na obszarze miasta R. F., nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w wysokości jak od działalności gospodarczej,
- art. 21 ust. 1 ustawy z 27.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 46 ust. 2 pkt 2 i załącznika nr 6 ust. 3 pkt 6 i ust. 7 pkt 1 i ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r w sprawie ewidencji gruntów poprzez błędne przyjęcie że dane w ewidencji gruntów stanowią podstawę wysokości podatków, mimo że ewidencja gruntów miasta R. F. nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu gruntów, a Urząd Miasta R. F. nie dokonuje zmian w ewidencji gruntów ani na wniosek skarżącej C. ani z urzędu mimo ustawowego obowiązku wynikającego z § 46 w/w Rozporządzenia od 30.12.2005 r.
- naruszenie przepisów art. 106 § 3 i § 5 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 KPC polegającą na sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez nie uwzględnienie dokumentów załączonych przez skarżącą pismem z 20 listopada 2006 r. w postaci decyzji o zakończeniu rekultywacji z 31.10.2006 r. i operatu geodezyjnego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego 30.12.2005 r. z których jednoznacznie wynika ze przedmiotowy teren został zrekultywowany i na datę wyrokowania stanowił użytek rolny zgodnie z decyzją o zakończeniu rekultywacji.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że bezsporne jest, iż Burmistrz Miasta R. F. nie dokonał zmian w ewidencji gruntów do których zobowiązany był z urzędu i w związku z tym nadal zrekultywowane tereny należące do skarżącej figurują w ewidencji jako grunty kopalne. Jednocześnie faktem jest, iż rekultywacja na spornym obszarze została zakończona i na datę wyrokowania stanowił on użytek rolny, który skarżąca wydzierżawiła w celu wykorzystywania na pastwisko.
Podkreślono, że Sąd nie uwzględnił znajdujących się w aktach sprawy prawomocnej decyzji Starosty Powiatowego w C. z 31.10.2006r uznającą przedmiotowe tereny za zrekultywowane oraz sporządzonego na zlecenie skarżącej przez pracownika Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych i przyjętego 30.12.2005 r. do państwowego zasobu operatu geodezyjnego zawierającego wykaz zmian danych ewidencyjnych gruntów położonych w obrębie miasta R. F. . Oba te dokumenty potwierdzają że od grudnia 2005 r teren którego spór dotyczy nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą a ponieważ został zrekultywowany w kierunku rolnym Burmistrz Miasta R. F. nie miał podstaw prawnych do naliczenia od przedmiotowego terenu podatku od nieruchomości w wysokości jak od działalności gospodarczej. Burmistrz Miasta R. F. nie dokonał zmian w ewidencji w oparciu o w/w operat geodezyjny jak również nie dokonał tych zmian wskutek prawomocnej decyzji Starosty Powiatowego w C. z 31.10.2006 r. o zakończeniu rekultywacji. Powyższe spowodowało taką sytuację że mimo, iż teren którego spór dotyczy został zrekultywowany i nie jest związany z działalnością gospodarczą skarżącej Sąd w zaskarżonym wyroku uznał, iż C. winna zapłacić podatek od nieruchomości za 2006 r. jak od działalności gospodarczej gdyż z ewidencji wynika że jest to teren oznaczony jako użytki kopalne, a dane w ewidencji gruntów stoją w sprzeczności zarówno ze stanem prawnym jak i faktycznym dlatego nie mogą stanowić podstawy naliczenia podatku od nieruchomości.
7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
1. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) może nastąpić w dwojaki sposób:
- przez błędną wykładnię
- przez niewłaściwe zastosowanie.
Użycie w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowania "... przez błędne przyjęcie, że ..." sprawia, że nie wiadomo o który sposób naruszenia prawa chodzi. Przepis ten wprowadza zasadę, że nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości m.in. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z niespornych w tej kwestii ustaleń faktycznych wynika, że sporny grunt nie jest zaklasyfikowany w sposób określony w tym przepisie. Skoro tak to wyłączenie spod opodatkowania jest niedopuszczalne bez względu na to czy rekultywacja została zakończona i w jaki sposób grunty są użytkowane. Przesądza o tym w sposób jednoznaczny treść art. 2 ust. 2, który w tym zakresie nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych.
2. Równie chybiony jest zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten ustanawia zasadę, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Nie wprowadza przy tym warunku by dane te odpowiadały rzeczywistości. Jak to już wyjaśnił Sąd I instancji postępowanie podatkowe nie służy poprawianiu czy uaktualnianiu ewidencji gruntów. Kontrolując decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem Sąd przyjmuje za podstawę oceny stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji. Błędne w tej sytuacji było powołanie się na decyzję Starosty Powiatowego w C. wydaną później, pomijając nawet podstawową kwestię jej wpływu na zapis w ewidencji gruntów. Zasady wynikającej z omawianego tu przepisu nie unicestwia opieszałość administracji w rozpoznaniu wniosku o zmianę tej ewidencji.
3. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne istotne wątpliwości, które by wymagały przeprowadzenie dowodu z dokumentów (art. 106 § 3 ppsa). O sposobie opodatkowania przesądzała bowiem jednoznacznie treść zapisów ewidencyjnych. Nie jest natomiast możliwe naruszenie art. 106 § 5 w zw. z art. 233 kpc gdyż postępowanie o którym mowa w § 3 tego przepisu nie było przeprowadzane.
4. Bezzasadność wszystkich zarzutów powoduje oddalenie skargi kasacyjnej (art. 184 ppsa). Strona przeciwna nie poniosła kosztów, które by podlegały zwrotowi (art. 204 w zw. z art. 205 ppsa).